Hij bakt, zij bakt

bloemkool-spruitensalade

Gisteravond keek ik naar vier vrouwen op de Brit die bakte en glazuurde en tempereerde of hun leven er vanaf hing. Uiteraard overdrijf ik; de laatste deelnemer aan de Great British Bake Off wiens leven er echt van af leek te hangen was een gezette rossige man die weende toen hij een paar weken geleden naar huis werd gestuurd.  Grow a pair. It’s cake, for chrissakes.

Toen er gister twee vrouwmensen moesten huilen, was ik minder streng. Van de één begreep ik de pure frustratie omdat het natuurlijk die ander had moeten zijn die eruit vloog, van die ander dacht ik ‘hèhè, eindelijk wakker geschud’. Meisje beweegt zich sowieso een beetje als schildpad aan de Ritalin.

Bijzonder ongeëmancipeerd van mij, niet? Van mannnen die huilen op televisie krijg ik jeuk, en doemen CDA congresbeelden op. Ben ik dan net zo rolbevestigend als die speelgoedwinkel waar we het niet meer over zouden hebben? Is het helemaal verkeerd met mij gegaan toen ik roze speelgoed kreeg? Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik nooit speelgoedschoonmaakspullen heb gekregen. Ik moet er niet aan denken zeg. Ik strijk ook nog steeds niet, en met poetsen heb ik het probleem dat ik nooit weet wat ik dan met de poetsdoekjes en sponsjes moet doen. Dat is toch vies? Weggooien dan maar? Elke week een kookwas draaien? Ik heb ook nog een groen hart. Dus ik laat maar in het midden hoe ik het regel, en als er nog mannen met tips zijn – ik hoor graag van u .

Ik was gisteravond goed voorbereid en hing op de bank met deze koekjes, want ik word tijdens Great British Bake Off meestal overvallen door de verschrikkelijke behoefte om m’n gezicht in een bak glanzend suikerglazuur onder te dompelen en woest te spartelen. Niet dat er glazuur op de koekjes zit, of zich anderszins in mijn keuken bevindt, maar het was een passender zoethouder dan het restje van mijn lunch, onderstaand.

Recept voor lauwwarme salade van bloemkool en spruitjes.

¼ bloemkool, in roosjes, gewassen

grote handvol spruitjes, geschoond

2 eetlepels witte bonen, gaar. Ik ‘werk’ tegenwoordig met gedroogde peulvruchten. Niet makkelijker, wel gezonder, want hoeveelheid zout zelf te bepalen.

1 tomaat

dressing:

snuf cayennepeper,

beetje zout,

1 theelepel gemalen komijn,

1 eetlepel goede olijfolie,

paar druppels citroensap

Stoom de bloemkool en spruiten in ongeveer 5  minuten beetgaar.  Maak de dressing. Meng met de groenten, bonen, en tomaat. Denk aan taart en koekjes.

Spelen maar

geroosterde spruiten

Afgelopen weekend bezocht ik een voorstelling geregisseerd door een klasgenoot. We zaten op een acteursopleiding maar hij was goed in alles – schrijven, regisseren, spelen, en daarom was hij de baas in de klas. Dat zal de rest van die tienkoppige klas misschien niet direct beamen, maar aangezien hij nu een vaste aanstelling heeft als regisseur bij één van de grote gezelschappen van het land, kunnen we wel zeggen dat de baas zijn er altijd al in heeft gezeten. Volgend jaar wordt hij, nu officieel, tijdelijk weer mijn baas.

De vraag die mensen, alvast dubbelklappend van de lach, het allerleukst vinden om te stellen over de audities voor een toneelschool: “Heb je een gebakken ei na moeten doen?”

Ja, ik heb een gebakken ei nagedaan. Of een dooie mus, of een warme baksteen, ik weet het niet meer precies en het doet er ook niet toe. Want nu ga ik iets doen wat meestal verzandt in wollig gelul en  vage kronkelingen: ik ga proberen er iets over te zeggen. Praten over toneelspelen leidt zelden tot inzichtelijkheid en acteurs die hun mond opentrekken over hun methodiek klinken vaak als halve garen. Maar het komt naar mijn idee (zie, daar ga ik al) neer op het vermogen je in te beelden dat je àlles kan zijn. Een ei, een koning, een dertienjarige puber op een balkon die wordt toegesproken door haar onmogelijke liefde. Het is Spelen met een grote S. Het is wat kinderen doen. Alleen; kinderen kan je niet vragen lappen tekst uit hun hoofd te leren  en tot diep in de nacht in een theatercafé te zitten slempen, dus daarom sturen we elk jaar een paar geschikte volwassenen naar zo’n opleiding. Die daar dan dat vermogen tot inbeelding tot, of terug naar, het uiterste verfijnen, en daar hun stem en fysiek (komt ie; hun instrument) trainen om die inbeelding het best te vertolken.

En hier de uitsmijter: Je doet dus geen ei na. Je BENT dat ei.

 

Recept voor geroosterde spruitjes!

ca. 500 gram spruiten

2 eetlepels olijfolie

2 tenen knoflook

1 dessertlepel ras-el-hanout

handvol blanke amandelen, gehakt

bakblik, keukenmachine

Verwarm de oven voor op 200 graden. Snij de onderkantjes van de spruiten. Zet de dunne snijschijf in de keukenmachine en prop alle spruiten in delen er doorheen. Doe ze in een bakblik, en roer er de olie, de kruiden, en de uitgeperste knoflook doorheen. Rooster in de oven tot de randjes mooi bruin zijn en de spruiten gaar. Dit gaat sneller dan bij grove groenten omdat de spruiten ragfijn gesneden zijn, dus na tien minuten moet je ze in de gaten blijven houden. Rooster de amandelen intussen al omschuddend in een droge koekenpan op middelhoog vuur tot deze ook goudbruin zijn. Strooi over die schitterende spruiten. Of de kinderen dit gegeten hebben? Nee.