Vla

pompoenroggesoep

Ik had één volbloed oma, en die was Indonesisch. Verder stroomde er Nederlands, Creools, Duits, Chinees, Belgisch en nog meer Indonesisch bloed door mijn grootouderkwartet, en zo kon het Matt (die eruit ziet als de posterboy for English Heritage) en mij gebeuren dat ik een dochter baarde met geen zichtbaar spoor van mijn donkere genen. Haar kleur is vanille/framboos dubbelvla net niet helemaal door elkaar geroerd, ze heeft haar als tarwe in een gouden zomer, en ogen spijkerbroekenblauw. Voordat ze mama kon zeggen werd me steevast gevraagd of ik de au pair was, en heb ik een aantal keer de grap gemaakt dat we haar hadden geadopteerd uit Zwitserland waar de kindjes het zo moeilijk hebben. Toen kwam de tweede dochter en die zat precies in het midden: vanille/hopjesvla, met herfstbladkoperen krullen en ogen als een november boswandeling. Dit maakte het voor mensen niet makkelijker, bleek. “Zussen?” zie je ze vaak verbijsterd denken, met vermoedelijk aanvullende vragen over de mogelijke scheidingsperikelen achter dit samengestelde gezin. Die zijn er niet. Ze zijn helemaal van ons twee, ik was er zelf bij.

Ze eten ook goed multinationaal (waarbij juist die blonde op deze prille leeftijd sambal al weet te waarderen) maar soms smachten ze net als wij naar aardappelen, groente, vlees en dan niet in een roti. Dus hebben we Sinterklaas dit jaar gedoopt tot andijviestamppot-avond, en zullen we tot in lengte van dagen in ieder geval één keer per jaar aan tafel de Nederlanders onder onze voorouders eren. Goed geïntegreerd hoor guys, als ik die kleintjes zo zie.

Maar stamppot ziet er niet uit op de foto, dus maken we nu soep.
Ik probeer allerlei granen uit, want je moet toch elke dag eten. Zo kwam ik laatst thuis met rogge, in de natuurwinkel te vinden in de omgeving van rijst. Dat moet flink lang weken en dan flink lang koken, maar je bent heus wel eens thuis. Een avond te voren spoel je die rogge en zet je het weg in een pan water, en dan ga je gewoon naar bed. De volgende dag vind je ook wel ergens veertig minuten om die pan op het vuur te hebben staan, en vervolgens kan je die gekookte rogge dágen bewaren en er meerdere gerechten mee maken.

Bijvoorbeeld Aziatische soep met pompoen en rogge.

De basis voor deze soep ontleen ik aan Jamie Oliver’s tv-programma In 15 Minuten, waar ik naar keek tijdens buikspieroefeningen. Ik doe uitsluitend buikspieroefeningen terwijl ik kookprogramma’s kijk want anders is het niet vol te houden en tegelijkertijd  weet ik alleen dan waarom ik ze überhaupt doe. Het is een prima ‘bouillon’, maar helaas kwam de jongste er na twintig keer eten achter dat er pompoen in zit en nu doet ze er een beetje knorrig over.

Haal maar vast je keukenmachine met raspschijf tevoorschijn, en het staafmix/hakbekertje. Verder:

het wit van een paar bosuien
1 flinke teen knoflook, gepeld
3 blaadjes djeroek peroet, oftewel het blad van kaffir limoenen. Te vinden bij de Aziatische toko
3 eetlepels sojasaus
2 eetlepels sesamolie
1 eetlepel vissaus
het sap van 1 limoen
de stelen van een half bosje koriander

1 liter groentebouillon
de ‘hals’ van een flespompoen, ongeschild
2 eetlepels gekookte rogge per persoon
het groen van een bosui, schuin gesneden
de blaadjes van dat halve bosje koriander, gehakt
rood pepertje voor wie wil, gehakt
1 gekookt ei per persoon

Maal de bovenste ingrediënten fijn tot een prutje met de staafmixer in het hakbekertje. Rasp de pompoen tot slierten in de keukenmachine. Zet een pan met dikke bodem op laag vuur en voeg het prutje toe. Laat even fruiten, voeg bouillon toe en de pompoen. Laat 10 minuten koken tot de pompoen zacht is, voeg rogge toe, verdeel over kommen en garneer met ei, bosui, koriander en peper.
Volgende keer aan de slag met de rest van de rogge!

If You Like It

kikkererwtensoep

Ik heb een hekel aan afdingen, en het is ook iets wat je verleert. Vroeger, ja vroeger was ik berucht onder de betjak- en badjajbestuurders in Jakarta-Zuid, want bikkelhard.
Ik probeerde het krap twee weken geleden weer, toen onze trouwe ouwe door-mij-gebutste stationwagon het uiteindelijk begaf en we ons binnen luttele uren in een heuse occasion-showroom bevonden. Dat vonden we op zich al fascinerend, al dat glimmend geweld plus koffie, want de vorige vehiculaire aanschaf ging gepaard met een schimmige overdracht op een postkantoortje in Purmerend.

Daar stond ie. Meteen. Hij was Duits, hij was zwart, en we werden er heel hebberig van. In mijn beste poging dat te verhullen trok ik een superchagrijnige kop maar kon ik niet voorkomen dat we naar een verkoper op zoek moesten, die zich wijselijk uit de voeten had gemaakt. Ze ruiken het, schijnt. Alsnog probeerde ik een iets doorslaande balans tussen oogrollen en interesse te showcasen;  ik zou dat varkentje wel even wassen.

Binnen vijf minuten waren we precies het bedrag kwijt dat in dikke letters achter de voorruit prijkte.

Ik ben de touch verloren. Wat heel heel spijtig is nu we ons door offertes aan het worstelen zijn van locaties die in aanmerking komen om er ons aanstaande huwelijk te vieren.

…See what I did there?

Maar even serieus: als je als restaurant op je menukaart een taartje voor 4,50 zet, dan kan je toch niet gewoon 80 personen keer 4,50 voor taart rekenen bij zo’n grote afname? Dat is toch absurd?
Ik zal dat varkentje wel even wassen.

Recept voor soep met varkentje. Vandaag easy chickpeasy, met speklap en thijm. Voor twee personen, want trouwen doe je met z’n tweeën.

1 groot blik kikkererwten van 800 gram, te vinden bij de Turkse winkel of supermarkt, anders 2 x 400 gram, uitgelekt

2 speklappen

1 flinke ui, gesnipperd

2 tenen knoflook, gehakt

700 ml bouillon

paar takjes tijm

half handjevol peterselie, gehakt

½ citroen

½ gehakt rood pepertje

2 eetlepels ketjap manis

2 eetlepels ketjap asin (jaa, dat is dus zoute) = sojasaus

1 eetlepel tomatenketchup

1 theelepel gemalen venkelzaad

zout en peper

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Roer in een diep bord een snelle marinade van de twee ketjaps, de ketchup en het venkelzaad, leg de speklappen erin, goed bestrijken, en laat het afgedekte bord minimaal een half uur rusten. Verhit dan een eetlepel olie in een braadpan met dikke bodem op halfhoog vuur. Bak het vlees rustig gaar en bruin, giet de laatste minuut het restje marinade erbij. Neem de speklapjes uit de pan en leg apart. Voeg nog een flinke eetlepel olie toe aan de pan en zet het vuur laag. Fruit de ui in ong.7 minuten glazig en zacht en voeg dan de rode peper, de knoflook en de tijm toe. Bak nog 2 minuutjes en doe de kikkererwten in de pan. Giet de bouillon erbij en laat een paar minuten koken. Snij intussen de speklappen in repen. Pureer de soep, roer het vlees erdoor, breng op smaak en dien op met gehakte peterselie en wat kneepjes citroen.

Pauze

noedelsoep vegetarisch

Ik kan er niets aan doen, die rare behoefte die ik tien schooldagen achter elkaar kan bedwingen maar waar ik één keer in de twee, drie weken aan toe moet geven: mijn dochtertje begluren op het schoolplein. Het gebeurt altijd toevallig, echt waar. Ik fiets langs, een zwerm kindjes joelt en jubelt in de vroege winterzon, ik zoek lange blonde haren op een donkerblauwe jas, ik moet remmen want er zijn vierendertig meisjes met lange blonde haren en een donkerblauwe jas aan het buitenspelen. Ik stel me dan toch maar wat verdekter op, zoekende blik, turend naar de zandbak, nee, het klimrek, nee, en dan… daar is ze. Frisse roze wangen, piekige lokken, ze rent achter een jongetje aan, ze lacht, ze kijkt verwachtingsvol en open.

Mijn meisje, van zo klein naar zo groot naar zo klein op zo’n plein.

Ik fiets snel door.

Herinneringen aan mijn eigen eerste schoolpauzes zijn vaag, minimaal. Het leeuwendeel van mijn pauzes bestond vier jaar lang uit het moment dat mijn moeder haar les(geef)boek neerlegde, haar zogenaamde jufpet afzette, en een half uurtje weer gewoon mijn moeder was. Ze heeft me leren lezen en schrijven en rekenen; buitengewoon intiem en waardevol. Engelengeduld had ze, ook wanneer ze de kindjes van de buren lesgaf die volgens mijn vader nodig eens bij een psychiater langs moesten. Dat zei hij niet achter de rug van die ouders om hoor, gewoon recht in hun gezicht, met de allervriendelijkste bedoelingen. DAT KAN DUS NIET.

Lunch vandaag – soep van restjes.

Recept voor vegetarische noedelsoep voor 1 persoon

500 ml groentebouillon

100 gram tofu

½ winterpeen of paar wortels in blokjes

beetje mihoen

1 stronkje witlof, gesneden

1 eetlepel sojasaus

1 eetlepel Thaise vissaus

1 theelepel sesamolie

1 theelepel sambal djeroek (sambal van/met limoen)

scheut citroensap

wat gehakte koriander of peterselie

1 eetlepel zonnebloemolie

Om te beginnen ga ik je vertellen waar tofu, of tahoe zoals ik het placht te noemen, lekkerder van wordt. Zoals veel dingen wordt het lekkerder van bakken in olie. Maar om dat zompige goedje een beetje krokant te kunnen bakken moet je het eerst wat droger zien te krijgen. Leg daarom de tahoe eerst gewikkeld in een schone keukendoek in een diep bord met daarop je zwaarste braadpan. Laat die pan in een halfuurtje zoveel mogelijk vocht uit de tahoe drukken. Bak het daarna in een koekenpan in de zonnebloemolie op hoog vuur rondom goudbruin. Verwarm de bouillon en roer alle ingrediënten erdoor, met als laatste de sambal. Kook nog vier minuten door tot de mihoen zacht is. Drink/eet slurpend in je eentje, als de soep nog net iets te heet is.