Studiedag

sardinesalade

Omdat karma een ding is en ik op mijn zestiende iets lelijks over een vriendin heb gezegd (okee, wat ze hoorde), zit ik nu in een indoor speeltuin/ballenbak/met mintgroen plastic beklede carrousel der ellende. Nee hoor het valt heus wel mee! maar dan echt niet, al is er maar een handjevol kinderen en niet de zaterdagse 1478 of wat het maximaal toegestane aantal ook mag zijn. Vandaag is een studiedag, dat fenomeen waarvan je alleen maar leert door minstens drie keer in je leven als ouder voor een dichte schoolpoort te staan, en wat wel aardig is is dat hier dus meerdere klasgenootjes rondstuiteren en dat er prettige moeders zijn met wie het prima koffiedrinken/stukjetikken is. Verder is het voor de kinderen een apenrots als alle andere; bovenaan een kunststof glijvulkaan torenen de mannetjes en vrouwtjes die op blote voeten volgens de wetten der natuur en zweetzolen omhoog wisten te klauteren, en onderaan scharrelen wat kleinere en zwakkere exemplaren.
Bovenal ben ik blij dat de kinderen zo keihard aan het bewegen zijn; ik zie frietjes in mijn glazen bol en een lange nacht diepe slaap.

Voor een gezondere avond maken we dit. Eet er bijvoorbeeld soep bij, en brood uit de oven.

Sardinesalade met reuzenbonen en venkel

2 blikjes sardines in olijfolie (let op: op deze verpakking stond expliciet ‘zonder vel en graten’. Wel zo lekker, mocht je die niet kunnen vinden zou ik makreelfilet in olie nemen)
1 flinke eetlepel roomkaas
1 iets minder volle eetlepel sour cream
sap van een halve citroen
zout en peper naar smaak

ca. 300 gram verse, gewassen spinazie
1 venkelknol, gehalveerd, kern verwijderd, in dunne plakjes geschaafd
1 blik reuzenbonen, uitgelekt
vinaigrette van:
sap van een halve citroen
2 theelepels grove milde mosterd
3 eetlepels goeie olijfolie
zout en peper

Prak, heel simpel, in een kom de bovenste ingrediënten door elkaar, en drapeer (zeer eventueel met een ijsschep) over een salade van de onderste ingrediënten. Het kan zo makkelijk zijn.

It’s the Mrs.!

mozza en mais

Trouwen is denk ik het allerleukste wat er is, want wat betreft kinderen krijgen: baren doet ook gewoon pijn. Huwelijksdag: Alleen. Maar. Feest.

Met de nodige relletjes achter de schermen (boze trouwambtenaar die zich aan de kant gezet voelde, een onoverkomelijk familieconflict vooraf, een plaatjesdraaier die 10 minuten voor aanvang nog aan de Pastis in het café zat), onophoudelijke gelukstranen van mij, een rock princess jurk (want poudre leer en tule, wel zéér beschaafd), een bloedmooie man (de mijne) en een gezelschap geselecteerd  op hoe vroeg ze durfden te beginnen met drinken (klokslag 12:05 u).

The morning after kwam er een tweede draaiboek aan te pas om het vliegtuig naar Barcelona te halen, waar ik heb gegeten voor 17. Dagenlang. Spektakelstuk als afsluiting was het sterrenrestaurant (cadeau omdat ik ook nog ongeveer 56 was geworden, nee hoor 40 maar!) waar we naast de döppelganger van Kim Jong-un zaten. Of de echte, maar zo goed durfden we niet te kijken.

Laten we wel wezen: sterrenrestaurants zijn wat mij betreft buitencategorie. En ik heb in mijn leven maar voet gezet in 2, dus ik was echt reuze onder de indruk van deze gastronomische mokerslag-in-a-good-way. Ik ga hier niet zitten recenseren en alle beschrijving schiet tekort, maar wat was het fenomenaal – van de oesters met komkommer, kaffir en kokos tot de aandoenlijk Spengels sprekende gastheren aan toe. (“Wat? Wat zei hij?” “Geen idee, even op het kaartje kijken…o, ‘home yolk’” …??)

Waarom die zaken er altijd zo krankzinnig uitzien (als ik ook andere bronnen moet geloven) is me echter een raadsel. Wie, zeg me, wie vindt het leuk om in een gemuzakte kantoorlobby op zandkleurige jaren 80-banken te zitten onder verlichting die op noedels lijkt?

Na twee dagen thuis haalde ik het ook nog in mijn hoofd een lang weekend in Toscane te gaan wijnproeven (‘proeven’, uh-huh), en dus eet ik nu een maand lang alleen maar salades. Of in ieder geval vandaag.

Iedereen kan een salade in elkaar vogelen, maar gooi er dan eens deze dressing over.

Recept voor ansjovis-peterseliedressing (over salade met gebakken mais en buffelmozzarella).

2 ansjovisfilets

2 volle theelepels mayonaise

2 volle theelepels mosterd

1 1/2 eetlepel witte wijnazijn

4 eetlepels goede olijfolie

klein bosje peterselie

1 theelepel kappertjes

zout en peper

staafmixer, of liever nog zo’n hakmolentje dat bij de staafmixer hoort. soms.

Alles mengen met de mixer.

En over bijvoorbeeld deze salade lepelen, omdat het zout van de ansjovis zo lekker is bij het zoete Maillard van de mais:

3/4 krop eikenbladsla, gescheurd

korrels van 2 verse maiskolven, erafgesneden met de kolf rechtopstaand en goudbruin gebakken

1 flinke bol buffelmozzarella, in stukjes geplukt

eventueel wat goede biologische ham in reepjes, of pecannoten

Moving On III

sperziebonen kappertjes salade

Ja, nee, ja, ik geloof dat ik wel ongeveer voorzichtig met enige stelligheid kan zeggen dat het roer om is.

  1. We zijn verhuisd. Ik woon in een heel goed huis waar ook nog 40 verhuisdozen wonen. Ik kan niet beloven dat die opgeruimd zijn vóór een eventuele housewarming, of dat de benodigde stijltransformatie dan heeft plaatsgevonden, maar iemand kwam met het briljante idee gewoon overal briefjes op te plakken. ‘Dit gaat weg’. ‘Dit wordt wit’. Lov it.
  2. Ik ga stoppen met spelen. De onregelmatigheid en onzekerheid van het acteursbestaan, het gat na elk project – ik heb er genoeg van. Ik ga terug het restaurant in, waar (bijna) iedereen op me zit te wachten (ook omdat ze anders niets te eten krijgen), en ik mensen nog steeds een goed gevoel kan geven. Ik ga cateren, gastvrouw zijn, bedienen, en aan het eind van de avond ga ik zitten met een Gavi of Bourgogne, of wat we maar open hebben staan want al onze wijn is goed. Ik ga proeven, en worst draaien, en producenten en beurzen bezoeken, en gestaag meer leren over voedsel en koken, en ik ga blijven schrijven. Ik ga niet meer verdrietig zijn om wat ik niet vaak genoeg aan het doen ben, maar omarmen wat ik wel heb.
  3. Mijn kleintje, het kleinstetje, die van de woeste krullen en de hertenogen, heeft vandaag voor het eerst ‘gewend’ op school. Ik wil prompt nog een baby. Mag niet.

Recept voor een einde-zomer-nieuw-begin-salade met sperziebonen en ei.

300 gram beetgaar gekookte sperziebonen

4 hardgekookte eieren

kleine krop Romaine sla, gewassen en in stukken gescheurd

2 eetlepels kappertjes

dressing van

1 kleine eetlepel grove mosterd

1 eetlepel witte wijnazijn

3 eetlepels goede olijfolie

zout en peper

Meng alles, en als ik de doos met de staafmixer al had gevonden dan had ik door die dressing ook 2 ansjovisfilets gedraaid.
Eet de salade bijvoorbeeld met stevig brood en indien zo gezind met flink wat dik gesneden varkensrollade (vleeswaren) van een  nette slager.

Moving On

radicchiosalade

Mijn zwager is een rolling stone. Niet een lid van de band, want dan, tja ik weet niet wat dan, maar een charismatisch figuur die om de zoveel jaar zijn spullen pakt en verder gaat.  In die paar jaar heeft hij dan de halve stad verliefd op hem doen worden (al dan niet platonisch, ja dat kan hij), een nachtclub van niks naar groot succes gemanaged, en weer wat vrienden verloren aan woekerende voortplanting.  Na Peking, Londen, en tijdelijk terug in Amsterdam zal hij ons straks weer gedag zeggen, and go where the wind will take him. Or the airplane.

Maar eerst was er nog het feestje! Iedereen had oppas, behalve zij die het niet hadden, een knappe homo probeerde mijn man te versieren – wat ik uitermate complimenteus vond, en op een muur van de club was mijn zwager levensgroot vereeuwigd. Wij schreeuwden wat tegen elkaar onder het genot van pleurisdure biertjes, er werd ge-twerked door hiphoppers (maar dat zeg ik vast verkeerd), en nadat we het tot vier uur ’s ochtends volgehouden hadden gingen we trots naar huis.

De volgende avond, toen de kindjes bij Oma waren opgehaald, wilde ik per se frites eten bij een La Place wegrestaurant. Sinds dat ding daar staat tussen snelweg en weiland heeft het een magnetische werking op me gehad, maar nooit kreeg ik iemand (Matt) zo gek om de afslag te nemen. Ik ben blij dat de illusie verholpen is; het was vies en vet, de saté lieten ze aanbranden waar ik bij stond en ik hoef er nooit meer heen. Vandaag ga ik het goed maken met een salade.

Recept voor salade van radicchio en bloedsinaasappel met pecorino.

1 krop radicchio

2 kleine bloedsinaasappels

stukje pecorino

3 eetlepels zwarte bonen, uitgelekt uit blik of zelfgekookt

plukje verse dille of peterselie

2 theelepels milde grove mosterd

olijfolie, zout en peper

Scheur, was en droog de bladeren van de radicchio. Schil de sinaasappels vrij dik boven een kom en vang het sap op. Snijd in plakjes en hussel door de radicchio met de bonen en het verse kruid. Meng voor de dressing het sinaasappelsap met twee eetlepels olijfolie, de mosterd, en zout en peper naar smaak. Lepel over de salade, en maak af met geraspte of geschaafde pecorino.

Ziek

Salade met spek en mozzarella

Vorige week, op het hoogtepunt van deze Hollandse zomer, lag ik met griep in bed. Gevoel voor timing kan mij niet altijd toegedicht worden. Zo heb ik ook wel lichtjes huilend van de koorts (thuis) door een concert van Rufus Wainwright moeten slapen, door de finale van een volleybalkampioenschap (voor niet hele goeie mensen), en door de laatste dagen van een vakantie met surfmogelijkheden.

Tijdens bovengenoemd concert heeft Rufus volgens de overlevering in de tweede set deze grap gemaakt:

(Gezegd moet worden dat zijn moeder, zangeres Kate McGarrigle, een paar dagen eerder was overleden, en dat gans het Carré-publiek met de grootst mogelijke compassie en welwillendheid Rufus met lieve hondenogen aan zat te kijken)

“I enjoy being in Amsterdam, I try to come over here whenever I’m in Berlin. My boyfriend’s from Germany. He’s always nagging me to learn German. And I’m like, ‘I speak German! (Bonkt keihard bovenop de vleugel) AUFMACHEN! GESTAPO!”

Van 1756 mensen zakt de kaak naar de hals, terwijl ze zich in afgrijzen verbazen over zoveel wansmaak. Na 5 seconden doodse stilte vraagt Rufus, enigszins verschrikt, “Too soon?” Waarna een uitverkocht Carré dubbelklapt van het lachen.

Nou, dat heb ik dus gemist. En omdat ik er niet bij was, weet ik ook niet honderd procent zeker of het zo ging, so correct me if I’m wrong.

Als ik zoals normale mensen verminderde eetlust zou hebben tijdens nare griep, zou ik tenminste nog een kilootje gewichtsverlies in het vooruitzicht hebben na zo’n rotweek. Maar dat zat er ook niet in, want als ik ziek ben wil ik alleen maar meer eten lijkt het, en ontzeg ik mezelf natuurlijk helemaal niets. Relatief gezond was deze wonderlijk lekkere salade:

Recept voor salade met mozzarella, spek en sperziebonen

1 krop eikenbladsla

1 bol mozzarella

150 gram Zeeuws of anders ‘gekruid’ spek (gaar)

handvol sperziebonen, schoon en in stukjes

handvol krieltjes, geschild indien niet biologisch

2 tomaten

½ blikje linzen, afgespoeld en uitgelekt

dressing:

1 eetlepel azijn

½ eetlepel mosterd

3 eetlepels goede olijfolie

zout en peper

Kook of stoom de krieltjes (desnoods bijgesneden tot gelijke grootte) in ca. 8 minuten gaar. Gooi daar de laatste 5 minuten de sperziebonen bij en check aan het eind van die 8 minuten totaal of ze beetgaar zijn. Giet af en laat afkoelen. Scheur de sla in stukken, was en droog de blaadjes. Doe in een grote diepe schaal. Snij de mozzarella en de tomaten in blokjes en leg op de sla, alsook de linzen. Meng de ingrediënten voor de dressing. Sperziebonen en krieltjes bij de sla, dressing erover en alles voorzichtig mengen. Drapeer het spek er een beetje leuk overheen voor het idee, en dig in.