Moving On II

worst, quinoa, zoete aardappel en spinazie

De kogel is door de kerk, de K’s zijn door de PC. We gaan verhuizen. Er is een object gekocht – zoals we hebben geleerd ons huis te noemen van de makelaar, er wordt snoeihard onderhandeld met verhuizers, en volgens de kinderen zal het zo gaan: “Schatjes, we gaan verhuizen”. “Okee, ik ga wel bij Charlotte wonen. Die heeft veel Barbies”.
Deze week brengen we een tweede bezoek aan de notaris die zetelt in een kapitaal pand aan de PC Hooftstraat, en naar wie we gister zoveel geld hebben overgemaakt dat ik er nog een beetje buikpijn van heb. Geruststellend is wel dat deze man in notariële voorkomendheid absoluut archetypisch is; vorige keer scheen de zon en droeg hij een smetteloos witte broek, een roze streepjesoverhemd, een nautisch getint jasje en een zegelring waarmee je een ruit in kon slaan. Dat geeft de burger gewoon moed.
We pionieren naar een buurt die voorzichtig up and coming wordt genoemd door vooral de jonge mensen die er zelf net gekocht hebben, want mij lijkt het vooral nog old and dying als je de hoeveelheid kanten gordijntjes en porseleinen poesjes voor het raam beziet. Maar goed, het één sluit het ander niet uit. En eindelijk zal er een tuin zijn, door ons de afgelopen jaren node gemist om de puur egocentrische reden dat als de kinderen in de zomer om 19 u in bed lagen, wij de rest van de zonnige avond bínnen moesten drinken. We wonen nu in een zogenaamd modern appartement waar niet eens een balkon vanaf kon.
Alles wordt anders. De meisjes zullen zich dit huis ècht herinneren. Toen ik zelf vijf was, was ik al van Suriname naar Nederland naar Sudan verhuisd. De kans is groot dat onze dochters Amsterdammers blijven tot ze zelf anders kunnen besluiten, al broeit er nog een stille Nieuw Zeelandse fantasie. Ach, eerst maar eens oefenen met deze transfer.
Ook mensen die verhuizen moeten eten! Bruggetje van likmevestje, weet ik.
Het is wel weer eens tijd voor worst.
Recept voor worst met zwarte quinoa, zoete aardappel en spinazie.
3 biologische braadworsten
1 ui, gesnipperd
2 flinke zoete aardappels, geschild en in blokjes gesneden
250 ml water, net van de kook
1/4 bouillonblokje
1 mok zwarte (of gewone) quinoa, afgespoeld in een fijne zeef
2 handenvol spinazie, in dunne reepjes gesneden
Kook de quinoa zoals op de verpakking staat. Verhit in een diepe pan met zware bodem 2 lepels olie om in te bakken op middelhoog vuur. Braad de worsten in ongeveer 10 minuten bruin, en bak nog 5 minuten door met  deksel op de pan. Zet het vuur laag, haal de worsten uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Fruit de ui zachtjes in het braadvet, ongeveer 10 minuten. Schep de ui uit de pan bij de worst, zet het vuur weer hoger en doe de zoete aardappelblokjes in de pan. Bak rondom een beetje bruin, giet het water erbij en verkruimel het bouillonblokje erboven. Deksel op de pan, en in 5 minuten gaar laten koken. Zet het vuur uit. Doe de worst en de ui terug in de pan bij de aardappel. Je kan nu de spinazie erdoor roeren en de quinoa ook, en alles in diepe borden scheppen. Voor de foto heb ik spinazie, quinoa en aardappel apart gemengd maar hé, that was just my food being vain.
En verder heb ik geen idee waarom de layout niet meewerkt vandaag, doei!

Breaking News

quinoa ontbijt

Matt en ik maken er geen gewoonte van elkaar suffe vragen te stellen, dus de enkele keer dat we een semi-ironische poging doen elkaar uit de tent te lokken, hebben we de grootste lol. Laatst probeerden we ‘Met Wie Zou Jij een Ontbijtje Willen Eten?’

Eerst konden we niet bedenken of het nou een eitje, een beschuitje, of een ontbijtje was. En waar de term vandaan kwam. Koffietijd 1995? Wat betekende het eigenlijk? Behelsde het dat je eerst de nacht doorgebracht zou hebben met je onderwerp? Waarom zou je anders, op een highpower business meeting  of als je bij de VN zit na, met iemand ontbijten? Dat veranderde de zaken nogal. Dat konden we natuurlijk niet zomaar goedkeuren. Als compromis kwamen we daarom uit op ‘koffiedrinken’. Ook moesten er criteria en voorwaarden gesteld worden betreffende realiteitszin. Anders zou iederéén natuurlijk Brad Pitt kiezen, dacht ik. Dat zag Matt anders, maar goed, we zouden het beperken tot Nederlandse Mensen Enigszins Bekend. En toen begon het grote gepieker. We konden heel lang niemand uit onze mouw toveren. Het bleef een paar minuten stil, totdat ik maar een beetje vertwijfeld mompelde ‘Matthijs van Nieuwkerk…?’. ‘Nee joh’ was Matt’s antwoord en daarmee was de man inderdaad van tafel. Maar na nog een paar seconden daalde het bij ons beiden in, herkenden we dat bij de ander, moesten we snel op de naam bij het gezicht komen om het als eerste uit te brullen aangezien er blijkbaar stilletjes een overwinningselement ingeslopen was, en gebeurde dit: A@%Her*^nne{[sch//chie#*man}\\#%uizen!!!!

Dat was geen gevloek, maar een uitdrukking van onverstaanbaarheid omdat we elkaar heel hard overschreeuwden. En wat bleek, tot onze stomme verbazing: Matt had Annechien Steenhuizen gekozen, en ik Herman van der Zandt, alias Herman de Schermman. Beiden presentatoren van het NOS Journaal. We moesten even in laten dalen, en bedenken of het treurig was, dat de enige aantrekkelijke mensen die wij met naam en toenaam kennen en het waard achten om kostbare koffietijd aan te besteden, nieuwslezers zijn. Wat dat zegt over ons? Geen idee. In ieder geval hoop ik maar dat Herman koffie drinkt want als hij onderstaand ontbijt voor z’n neus krijgt, zit ik daar natuurlijk weer een half uur de Voedselzandloper te verdedigen. Zonde.

Recept voor een stevig ontbijt van quinoa, noten, zaden, en fruit.

Ik geef toe, dit gaat ver. Maar ik ben zo vreselijk gewend geraakt aan quinoa, en brood zo ontwend, dat ik heb bedacht dat ik de dag er prima mee kan beginnen als ik er een pap-/ontbijtachtige draai aan geef. Kris Verburgh schrijft dan wel havermout voor, but that just didn’t tickle my fancy.

1 mok quinoa

1 ¾ mokken koud water of amandelmelk of sojamelk

1 handvol witte amandelen, grof gehakt

1 handvol gepelde walnoten

1 handvol gepelde zonnebloempitten

1 handvol dadels, gehakt

3 eetlepels geraspte, ongezoete kokos

Verwarm de oven voor op 200 graden. Spoel de quinoa goed af, doe in een pannetje met het water of de melk, en breng aan de kook. Laat zachtjes met deksel op de pan pruttelen tot al het vocht is opgenomen, ongeveer 8 tot 10 minuten, zet het vuur uit, en laat nog 10 minuten staan. Nu heb je wel mooi quinoa voor een paar dagen. Doe de amandelen in een bakblik en schuif in de oven. Wacht 5 minuten, en strooi de walnoten en de zonnebloempitten bij de amandelen. Na 3 minuten omschudden, en blijven opletten of de boel niet te donker wordt. Voeg dan de kokos toe, en rooster nog een minuut of 2 tot ook de kokos mooi goudbruin is.

Haal het mengsel uit de oven en laat even afkoelen. Roer de quinoa los met een vork. Schep een paar flinke eetlepels in een kom, bestrooi met een paar lepels van de notenmix en de dadels. Eventueel roer je er nog een kopje (warme) amandelmelk door. Bewaar de rest van de noten in iets luchtdichts. Varieer morgen met banaan, rozijnen en kaneel, overmorgen met bosbessen en gedroogde abrikoos, en over-overmorgen met stukjes mango en cacaonibs. Eet dan weer een paar dagen gebakken eieren met spek.

Planes, trains and automobiles

tuinbonenquinoa

Het is vakantie, en iedereen gaat op reis. Als ìk zeg dat ik dol ben op reizen dan betekent dat niet dat ik, zoals veel anderen, het héérlijk vind om op te gaan in vreemde culturen, me aan een elastiek in de Niagara falls wil storten, of wil djembetrommelen in Yamoussokro. Ik bedoel dat ik de verplaatsing van A naar B leuk vindt. Per welk voertuig, dat verschilt.

Motoren vind ik eng, sinds ik moeder dus voorzichtig ben. In mijn Oegstgeestse eindexamenjaar was ik bevriend met een Armeen met broeierige blauwe ogen, een leren jack, en een Palestinasjaal. Ik droeg in die tijd geloof ik een paardensjaal. Als in: een sjaal met paarden. Ondanks onze verschillende subclubs konden we het heel goed vinden en ging ik wel eens bij hem achterop z’n Yamaha naar zijn kamer in Den Haag om met slangen te spelen. Als ik er ooit achter kom dat mijn dochter zoiets doet ga ik even huilen.

Treinen – leuk. Vooral voor tochtjes van zo’n anderhalf uur ben ik te porren en dat gaat heel goed uitkomen als ik volgend jaar weer bij Toneelgroep Oostpool in Arnhem ga spelen. Krant, Hemaworst appeltje, koffie, dutje….shit, Nijmegen.

Komen we aan bij de automobiel. Ik hou van rijden, van gereden worden, van wegrestaurants (minder sinds ik niet meer rook) en mixtapes/usb-tjes, maar aangezien ik-noem-geen-namen-maar-ze-is-drie-en-blond zelfs wagenziek wordt van ultrakorte ritjes was de lol er een beetje af geraakt. Totdat we dit voorjaar de tocht naar Frankrijk moesten tackelen en gelijk het echtpaar Curie na jaren onderzoek een remedie vonden; de iPad. Zeven uur lang non-stop? Tuurlijk liefje.

And the winner is hands down het vliegtuig. Geef mij maar vliegvelden, te dure koffie, stapels wijvenblaadjes (let wel, met geklede dames), te weinig beenruimte, en de belofte van vreemde culturen aan de andere kant…

Maar voorlopig gaan we de stad niet uit, eten we vaak buiten, en genieten we van salades die in de zomer nog blijer stemmen dan anders. Bijvoorbeeld deze uit het nog te verschijnen The Quinoa Diaries©. Bij deze; die titel is dus van mij. Ik weet dat je nu baalt.

Recept voor tuinbonensalade met quinoa en geitenkaas.

Quinoa voor 3 à 4 personen, gekookt en afgekoeld. In onze natuurwinkel hebben ze nu ook rode en zwarte quinoa. Bring it on!

Tuinbonen, ca.350 gram als ze uit de vriezer komen en je ze 2 minuutjes in kokend water ontdooit, en 1 kilo als je verse neemt. En dan: dubbeldoppen. Daar heb je namelijk tijd voor als je met een glas wijn in de zon gaat zitten.

150 gram zachte geitenkaas, verkruimeld. Ja, ook een terugkerend element in de Delacuisine. Vervang ook eens door kleine blokjes Manchego. Delilah.

Besjes uit ½ granaatappel. Ik heb Jamie Oliver ze ooit met de bolle kant van een lepel eruit zien halen door gewoon boven een kom op de dichte schil van de doormidden gesneden vrucht te meppen. Dat doe ik nu ook maar.

2 eetlepels goede olijfolie

sap van ½ citroen, zout en peper

Alles door elkaar mengen. Gister aten we dit met gebarbecuede speklapjes maar dat zeg je natuurlijk niet op MeatfreeMonday. Dus denk BBQ-spiezen van de Vegetarische Slager, of gegrilde halloumi.

Afterparty

quinoa tonijnsalade

Delavie gaat voornamelijk over wat ik kook, maar hoogtepunten in mijn vie zijn natuurlijk ook de keren dat ik níet hoef te koken. Op restaurant gaan – zoals de Vlaming placht te zeggen – is nog steeds mijn favoriete uitje, maar afgelopen weekend voltrok zich bij ons thuis het beste van een aantal werelden: een (bevriende) chefkok kookte, bij ons thuis, voor 16 dierbaren een fantastisch vijfgangen diner. Fêteren, onbeperkt drank, en bediend worden; leuker wordt het niet.

De chef kwam ’s middags aan met een maatje en een karrevracht verse waar, ze trokken koksbuizen aan, en toverden binnen vijf minuten met militaire precisie onze keuken om tot hun domein. Als u ooit overweegt thuis een kok in te schakelen zodat u verder onbekommerd gastvrouw of –heer kunt spelen; Jasper Kaan is your man. En nadat de wervelwind was gaan liggen, en wij de volgende dag ernstig bekaterd de peuken uit de werkkamer hadden geveegd en alle geleende bordjes weer in kranten had gewikkeld, opende ik de ijskast om daar een schat aan restjes aan te treffen. Alleen; hoe zou ik recht doen aan onder andere vier soorten cress, een bakje Puy-linzencrème, een paar ons ieniemienie bloemkoolroosjes, een kilo gewassen spinazie, een bergamot citroen en een fles paprika-vanillecoulis?

De linzencrème lepelde ik zo op. ’s Avonds maakte ik spinaziesoep, gooide daar voor een bite op het eind de bloemkoolroosjes door, en raspte er wat bergamotschil boven. Toen vergat ik er een foto van te maken dus dat recept volgt níet. Maar gister vond ik verstopt in de groentela nog wat peentjes en radijsjes, en ik had al (voor het eerst) de ‘tonijn’ van de Vegetarische Slager in huis gehaald en de groene Bonus-asperges. Niet dat die bijzonder veel smaak hebben, maar als je ze een beetje kapot grilt kan je je er nog iets bij voorstellen. Wat die tonijn betreft; in de verpakking lijkt het op een kipfilet, die je kunt snijden. Dat is niet zo, het is eerder ‘geplukt’. Ik heb mensen horen zeggen dat ze het verschil niet proeven tussen VegaSlager en het echie, maar die vlieger gaat bij ons niet op. Als je het desondanks neemt voor wat het is; een visvervanger met smaak, is het primadeluxe lekker hoor! En die paprikacoulis – daar broed ik nog even op.

Recept voor quinoasalade met No-Tuna en gegrilde asperges

quinoa voor ruim 3 personen, gekookt volgens de verpakking

¾ van een verpakking ‘tonijn’ van De Vegetarische Slager (te vinden bij o.a. Jumbo en Ekoplaza)

500 gram groene asperges, gegrild of gaar gewokt

1 rode paprika, gesneden

paar peentjes en radijsjes, gesneden

citroensap, olijfolie, zout en peper

Hoe? Gooi alles door elkaar. Voilà, it’s a salad.