True Love

kip met linzen

Valentijn schmalentijn, maar zelfs als je immuun bent voor uit-het-niets-verzonnen feestdagen is het leuk om stil te staan bij van wie en van wat je nou eigenlijk houdt. Zo heeft hopelijk bijna iedereen wel naasten om ontzettend lief te hebben, en dan kan je snel door naar dingen die minder van levensbelang zijn maar waar je wel vrolijk van wordt of behoefte aan hebt.

Ik hou van:
donkerblauwe truien
noedelsoep
romans van Frantzen, Mitchell, Eggers, Pittard, Steinbeck
kaneel
autorijden
slapende dochters kusjes geven
weggooien
Global messen
Annechien Steenhuizen
camelkleurige jassen
Martha Wainwright’s stem
Beagles
tekeningen van Sarah Jonker
Duitse wijn
kleine bioscopen
stemmen (maar niet in kul-referenda)
winterzon
Parmezaanse kaas
hoofdrekenen
films van Judd Apatow
dunne gouden en dikke zilveren sieraden

en ik hou echt van kip. In sommige opzichten ben ik een nep-kwart-Surinamer, maar kip eten doe ik als de big blaka boys en ik mag dat zeggen want, ja, dus. Surinamers en kip zijn als Schotten en haggis, Spanjaarden en chorizo, Zweden en balletjes. Ik repeteerde ooit met Toneelgroep Oostpool drie weken op Terschelling, waar we een fantastische kok mee naar toe kregen. Elke avond maakte ze minstens vijf gerechten, beter dan menig hoofdstedelijk traiteur en Werner Kolf, grote knappe getalenteerde Surinaamse collega, prikte braaf elke avond venkelsalades en zuurdesembrood mee. Maar aan het eind van die drie weken trof ik hem bekant met ontwenningsverschijnselen onder een dekentje op de bank, prevelend om de kip van zijn moeder. Ik begrijp dat dan.

Gebraden kip! met linzen, pastinaak (weer pastinaak, het kan nog even) en peterselievinaigrette

Voor 2 volwassenen en 2 kinderen:

6 kipdijstukken met of zonder botje. Liefst met vel, maar biologisch zijn die in de supermarkt moeilijk te vinden
ca. 250 gram Puy (of -achtige) linzen, in ieder geval niet stuk kokende
1 sjalot of kleine ui, gesnipperd
1 teen knoflook, gehakt
paar takjes tijm of rozemarijn
1 theelepel rode wijnazijn
500 gram pastinaak, geschild en in frieten gesneden
2 tenen knoflook, ongeschild en geplet
olijfolie om in te bakken
goeie olijfolie
bosje peterselie, gehakt
sap van een halve citroen

Verwarm de oven tot 200 graden. Kook de linzen gaar volgens de aanwijzing op de verpakking, en kook het sjalotje, de gehakte knoflook, azijn en tijm of rozemarijn mee. Bekleed een bakplaat met bakpapier, en hussel in een grote kom de gesneden pastinaak met 1 eetlepel bak-olijfolie, de geplette knoflooktenen en wat zout en peper. Schuif iets boven het midden van de oven en rooster gaar tot je mooie bruine randjes ziet. Verhit in een braadpan 2 eetlepels van dezelfde olie op middelhoog vuur, en braad de kip rondom bruin. Bestrooi met flink peper en zout, doe 2 eetlepels water in de pan, zet het vuur laag en braad/stoof met de deksel op de pan in ca.15 minuten goed gaar. Kijk af en toe of er nog wat vocht in de pan moet, en schraap de aanbaksels los. Maak intussen de vinaigrette door simpelweg 2 eetlepels echt lekkere olijfolie te mengen met het citroensap en de peterselie en wat peper en zout. Serveer de kip overgoten met de vinaigrette, en druppel nog wat goeie olie over de linzen en pastinaak.

Calendar Girl

kipstoof met spinazie

Ik heb maar eens een kalender gekocht. Zo’n papieren, waarop ik dan met een ganzenveer ga bijhouden wat de vier leden van dit gezin plachten te gaan doen op bepaalde dagen. Een agenda had ik heus wel, maar er heerst hier in huis onder de twee grote mensen een nogal stellig meningsverschil over hoe je je afspraken het best kunt documenteren; gewoon normaal met een pen in een zwart boekje, òf, komt ie : di-gi-taal. En aangezien we soms vergeten kennis te nemen van het medium van de ander, zijn de kinderen hier zo nu en dan de dupe van. Vergeten kinderfeestjes, dichte schooldeuren (studiedag), daar bovenop onze eigen dubbele afspraken; deze anarchie moest beslecht!

Dus liet ik mijn twijfelneurose los op de kalenderafdeling van een groot warenhuis, om na lang wikken en wegen thuis te komen met een kunstig exemplaar dat bij nader inzien toch verdacht veel weg heeft van een Kikker&Vriendjes prentenboek. (Daar was ik niet per se naar op zoek). Maar wat een heerlijke overzichtelijkheid gaat dit bieden. Ten eerste begin ik maar met de paar dagen school op te schrijven die de oudste het komende half jaar nog heeft, dan alle leuke dingen die we daar omheen kunnen gaan doen, en dan wanneer we allemaal tegelijk aan de bak moeten met ontwerpen/ repeteren/ kleuteren/ peuteren.

Op Delavie heb ik al eens eerder geschreven over hoe handig het is om family-dinnertechnisch enigszins voorbereid de week in te gaan, toen met de Basisbal. Maar ook als je niet voor een gezin maar gewoon voor jezelf kookt, is het zoooo relaxed om ’s ochtend gewoon iets van de vriezer naar de ijskast te verplaatsen, om dat ’s avonds alleen nog even op te moeten warmen. Iets uit de stoofpotfamilie bijvoorbeeld, zoals deze kip en chorizo met witte bonen en spinazie.

Hoewel makkelijk, is dit recept niet binnen 10 minuten klaar. Maak het dus vooral op een dag dat het kalendervakje niet helemaal vol gekrabbeld staat. Voor vier personen:

100 gram chorizo (vleeswaren) in stukjes gesneden

± 400 gram kipdijfilet

2 grote handenvol gewassen spinazie

½ winterpeen, in blokjes

1 blik tomaatblokjes

klein potje witte bonen

4 artisjokharten uit blik, gehalveerd

1 ui, gesnipperd

1 teen knoflook, gehakt

200 ml water, net van de kook

½ bouillonblokje

paar takjes tijm

olijfolie om in te bakken

Verwarm in een grote braadpan 1 eetlepel olie op middelhoog vuur. Bak de chorizo in een paar minuten knapperig en bruin, haal met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Doe nog een klein scheutje olie in de pan, zet het vuur zachter en fruit de ui in ca. 5 minuten glazig. Voeg de knoflook toe en bak nog 3  minuten zachtjes mee. Schep ui en knoflook ook uit de pan, bij de chorizo.  Giet nog een eetlepel olie in de pan, zet het vuur hoog, en bak hierin de kip goudbruin. Hoeft nog niet gaar. Schep de chorizo, ui en knoflook terug bij de kip, de winterpeen erbij, de tomaatblokjes, het water en het verkruimelde halve bouillonblokje. Deksel op de pan en 10 minuten laten stoven. Laat dan de witte bonen en de artisjokharten een paar minuten mee opwarmen. Als je dit gerecht later wil eten, zet je nu het vuur uit en vries je het eventueel in. De spinazie wil je niet een tweede keer opwarmen, dus voeg die pas toe aan de hete stoofschotel vlak voor dat je aan tafel gaat, en laat niet lang meekoken. Ris de tijmblaadjes er pas aan het eind overheen. Lekker met of zonder stevig brood.

Paaspropaganda

ovenkip

Met stijgende verbijstering heb ik de afgelopen weken gadegeslagen hoe Pasen een feestje van de supermarkten is geworden, en hoe een knap staaltje volksbewerking de consument ertoe gezet heeft naast de ‘gebruikelijke’ stollen, hammen, zalmen en vrachtlading scharreleieren (1 zielig sterretje), ook China’s maartexport aan plastic frutsels in de armen te sluiten. Misschien hadden de Chinezen een cursusboekje propagandavoering meegestuurd naar de winkeliers, en… ohmijngod nu kom ik China nooit meer in hè. Ik bedoel natuurlijk te zeggen dat ik het vooral heel knap van ze vind hoe ze enz.

Ik ben in de war. Aangezwengeld door de aanwezigheid van twee kleine kinderen, maar net zo goed tijdens volwassenwording zònder kinderen, tingelt er rond half maart ergens in een uithoek van mijn brein de melodie van Moet ik hier ook aan meedoen? Dat lied heb ik zelf verzonnen. Het komt ook altijd langs met Kerstmis (dan is de outro ‘Jaaaaa’), en met Valentijn (‘Neeee’) en Sinterklaas (‘Hmmmm’). Het ingewikkelde aan opgroeien zonder vaste tradities is dat je ze later als je groot bent zelf moet beginnen als een gemis eraan begint te knagen. Ik heb als kind ontzettend leuke kerstvieringen gehad aan bijvoorbeeld witte stranden in Mombasa, maar we vlogen echt niet terug naar Nederland om het met familie te vieren. En eenmaal definitief terug ging Kerst als een nachtkaars gewoon een beetje uit. Sinterklaas, Pasen, idem – Just Not A Thing.

Behalve in de war ben ik ook gewoon lui. En lui ben ik omdat ik het mezelf niet makkelijk maak. Dat klinkt tegenstrijdig, maar ik ga onze kinderen niet op weg sturen met “Pasen is iets met een paashaas (en de kerstman is van Coca-Cola), hier heb je een chocolade-eitje doei”. Dus voordat ik een goed verhaal heb weten te breien van Pesach, offerlammetjes, fertiliteitsgodinnen, en wat een haas überhaupt met eieren moet – u begrijpt, dat stel ik even uit totdat ze echt reuzegeïnteresseerd zijn.

En naast in de war en lui ben ik rond Pasen verder nog gefrustreerd. Want ei=kip en kip=lekker en aan kip kleeft zo vreselijk veel gedoe. Zielig, ziek, gevaarlijk voor de gezondheid, sjongejonge wat is kip verpest voor mij zeg! Als ik de staatsloterij win ga ik elke dag biologische kip eten, en tot die tijd maar af en toe. En die maak ik dan zo:

Kip ui de oven

1 zo’n verdomd handige aluminium schaal met gemarineerde, biologische kippenbouten van de blauwe grootgrutter die ons serieus een “Jammie” Pasen toewenst. Pissen ze dan zelf in de broek van het lachen?

1/2 potje zwarte olijven zonder pit, op olie

1 rode ui, in grove stukken

1 bol knoflook, het bovenste kapje van 1 cm eraf gesneden

1 plak pancetta van ongeveer 50 gram, vraag maar aan de slager, in stukjes

4 vastkokende biologische aardappels, gewassen en in parten gesneden

olijfolie om te bakken

zout en peper

Verwarm de oven voor. Die schaal met kip, die spreekt voor zich. In een andere, niet te grote ovenschaal hussel je de overige ingrediënten met een flinke plens olijfolie. Zet beide schalen in de oven en check af en toe of de aardappels ongeveer even hard gaan als de kip. Als alles gaar is leg je de kip op een schaal en schep je de rest daar overheen. Nu ik het hier (amper) opgeschreven zie, denk ik ‘Jeeeezus wat makkelijk!’ Dat was het ook, maar het effect was groots. En het was heel lekker met een salade van veldsla, sinaasappel en sinaasappeldressing, en de rest van die olijven.