Fly Away

chorizo bimi rogge

Morgen vliegen, en laat ik nou echt dol zijn op reizen door de lucht. Op alles eromheen ook, en dan vrij specifiek vliegvelden. Liefst ben ik daar uuuuuren van tevoren en bepotel ik elk product in de tax-free winkels, ga ik drie keer koffiedrinken en zes keer plassen, twijfel ik intens of dìt dan het moment is om een keer naar McDonald’s te gaan, lees ik een glimmend wijvenblad oftewel blader ik door honderddertig advertenties, en koop ik troepjes als speelkaarten en zaklampjes.
Maar niemand in dit gezin wil daaraan meedoen, dus mijmer ik over vergane tijden toen ik nog wel eens alleen vloog, of met de vriendin met ik wie ik steevast een dikke lik La Mer gezichtscrème uit de testerpot over m’n hele smoel ging smeren. Dat spul is zo duur dat je voor de prijs van een paar potten ook een kleine auto zou kunnen kopen. In m’n eentje durf ik dat niet.

Hee, weet je nog dat je rogge had gekookt?! Daar gaan we nu de rest van gebruiken!
Heel simpel. Lunch voor twee.

1 kopje gekookte rogge per persoon
klontje boter
1/2 droge chorizo, ontveld en in kleine blokjes gesneden
1 bosui, in ragfijne ringetjes
1 bakje bimi
2 handenvol kleine tomaatjes
je beste olijfolie

Smelt de boter in een koekenpan op middelhoog vuur. Bak de chorizo in de pan tot je bruine randjes ziet. Schep met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Zet het vuur laag en voeg het wit van de bosui toe, fruit 2 minuten. Voeg bimi toe, draai het vuur iets hoger, bak tot de bimi gaar is en bak dan nog 1 minuut de tomaatjes mee. Vuur uit, nog even omscheppen met de rogge, het groen van de bosui, zout en peper naar smaak, en op de borden licht besprenkelen met olijfolie.

Of je worst lust

chorizo rijstsalade

Matt zei laatst dat mijn favoriete schrijvers allemaal Dave of Jonathan heten. Hij stond voor de boekenkast, ik ging er naast staan, en zei dat ik niet wist waar de M van A.M. Homes voor stond, maar vast niet voor Dave of Jonathan.

De sectie David Mitchell is uitgedund sinds uitgeleend, en het tragische verlies van een gesigneerde kopie op een vlucht naar Cincinnati. Ja, daar moet je soms langs. Het was Black Swan Green. Hij had er een zwaan in getekend en ‘To Delilah – the exquisitely named’ in geschreven, en soms moet ik er nog een beetje om huilen dat dat boek nu bij een vliegveldmedewerker ligt die niet Delilah heet. Want dat is zo. Het is niet verwerkt tot wc-papier. En ik troost me dan met de gedachte dat Mary, of Carlito, of Shaundell door het lezen ervan aangespoord is om Mitchell’s volledige oeuvre aan te schaffen voor de E-reader die vast ook wel is achtergelaten.

En zo is een naam maar een naam. A rose by any other name would smell as sweet… Onze kinderen zijn bijvoorbeeld vrij volhardend in het betitelen van tofu, vis, en kip als ‘worst’. Ze weten heus wel dat dat niet klopt, en dat wrijven we ze soms een hele maaltijd lang in, maar ergens valt het in dezelfde categorie als ‘Nu ben jij de prins en ik de draak’ en dat wil niemand eigenlijk verstoren. Als ze dan echt een keer worst krijgen spatten ze zowat uit elkaar van geluk.

Vanavond een picknick maaltje. Grasveld, zandbak, koude biertjes; life is goooooooood.

Recept voor rijstsalade met wortel, chorizo, en kikkererwten. Handig als u nog van die winterpenen van afgelopen maandag af moet. En u net als ik een pallet kikkererwten heeft staan.

mooie rijst (bijvoorbeeld gemengde van de natuurwinkel, met rode en wilde rijst) voor 3 personen, gekookt en afgekoeld

2 of drie winterpenen of een bos worteltjes, geraspt

1 pakje chorizo (vleeswaren), gesnipperd, of een stuk in blokjes

1 blikje kikkererwten, afgespoeld en uitgelekt

vinaigrette van 1 deel azijn, 3 delen goede olijfolie, 1 flinke theelepel grove milde mosterd, drupje honing, zout en peper.

Mengen maar en klaar.