Goed verhaal, doen we niet

koolchips

Kent u die ene van dat meisje dat naar Hollywood ging? Nou ze ging ook, maar daar bleef het bij. Hoofdstuk 2 in De Sterke Futiliteitsverhalen.

Ik zit in het derde jaar van de Toneelschool Arnhem, en ik ben op een doordeweekse avond naar Amsterdam getreind om een voorstelling in Frascati te zien. Na de voorstelling zit ik naar goed gebruik met vrienden in Café de Blincker een paar glazen wijn naar binnen te klokken, alvorens aanstalten te maken de laatste trein terug te pakken. Overigens, en dit is vrij belangrijk, heb ik een rode trainingsbroek en een capuchontrui aan en is dit belangrijk omdat ik niet iets anders aan heb. Ik heb stomtoevallig m’n paspoort op zak. Dan gaat de telefoon. Het is half elf ’s avonds.

Larry, een bevriende Amerikaanse regisseur, vraagt of ik direct, ASAP, pronto, my ass on a plane to L.A. kan krijgen want hij heeft een auditie voor me geregeld. Met wie dan? Met Ryan Philippe. Wie is dat? De ex van Reese Witherspoon, en wat sneu dat dat er altijd bij vermeld moet worden. En wie zit er nog meer bij? Laurence Fishburne. Die meneer uit de Matrix, en veel later, CSI. Ik moet het ticket wel zelf reserveren, want hij moet nu door, druk, rennen, you know, call me what time you get in!

Oh. Okay. Ja, tja, ik weet het niet, ik denk er even over na. Ik pruttel wat, leg m’n vriendinnen voor wat er net gevraagd is, en terwijl hun ogen steeds groter worden zeg ik “…maar ik heb morgen Chrisje.” Christine Ewert was één van mijn lievelingsdocenten, en geen haar op mijn hoofd dacht erover haar les te skippen “…en ik heb geen kleren bij me…Nee joh, veel te ingewikkeld.” Ze sleuren me aan mijn haar naar het kantoortje boven, positioneren zich achter telefoon en computer – handige productie/redactievrouwen die het zijn, en voor ik goed en wel kan beseffen wat er gebeurt schijn ik zeven uur later op Schiphol te moeten aantreden. Bij de vriendin met dezelfde maat kan ik niet slapen want die heeft een kat (ik heb de Moeder Aller Kattenallergieën) maar zij pakt een koffertje met kleren voor me in, die ik na een nacht op de bank van andere vriendin zal oppikken met de taxi volgende ochtend.

De eerste vraag die me op Schiphol bij de controle wordt gesteld is ‘Heeft u deze koffer zelf ingepakt?’ Is dat een strikvraag? Ik begin prompt te stotteren en zweten. Ik heb werkelijk geen idee wat er in die koffer zit. Hij is nog niet opengemaakt. ‘Wat zit er in?’ Uhm… een, eh… broek..? En een, eh… onderbroek? Ja, zeker een onderbroek. De mevrouw vertrouwt het niet, en opent het ding. Een bewonderend zuchtje ontsnapt me. Leuk, dat blauwe kanten ding. Oh, handig, nagellak. Gelukkig, een boek! Ja, een rokje, ook slim, als het daar dertig graden is. Die wijffies, daar kan je echt op rekenen. Vervolgens moet ik het hele verhaal uitleggen en heeft u ook wel eens dat de waarheid absurder klinkt dan wanneer u gewoon even iets uit uw duim gezogen had?

De rest van het verhaal kan ik bondiger samenvatten. Het was raar, het was hilarisch, het was spannend, en ik werd het niet.

En in die geest, van veel voorbereiding welke tot groot doch zeer kortstondig plezier leidt, een recept.  In Amerika als kale chips al een tijdje the craze, en over die kalegekte een andere keer meer. Dit eet je natuurlijk alleen maar als je wanhopig op zoek bent naar weerstand tegen die vermaledijde zak Salt&Vinegarcarbs in de kast.

Recept voor geroosterde koolbladeren, slecht vermomd als chips.

½ groene kool

olijfolie om in te bakken

zeezoutvlokken

bakpapier

Verwarm de oven voor op 180 graden. Haal voorzichtig de bladeren los van de kool, en snijd de witte nerf  uit het midden van het blad. Halveer het blad in de lengte. Bestrijk nu de bladeren één voor één met de olie, en wrijf het er goed in. Hier ben je wel een tijdje mee bezig. Leg zoveel mogelijk bladeren naast elkaar op een met het bakpapier bekleedde bakplaat, bestrooi met zout, en schuif in de oven. Blijf in de buurt van de oven, en check na een paar minuten of de randjes van de bladeren al omkrullen en en lichtbruin zijn. Haal de plaat eruit, keer de blaadjes om, en rooster nog een paar minuten. Laat dan volledig afkoelen en eet op. Zo hèhè, daar heb je wel een seconde of veertig plezier van.

Who wants her MTV?

omelet met bonen en tomaat

Af en toe krijg ik een telefoontje dat vooralsnog nog nooit tot iets zinnigs heeft geleid, maar me dan wel vierentwintig uur in een soort twilight zone van twijfel doet zitten. Dat gaat meestal zo: Hai, kan je straks/morgen even auditie komen doen/beschikbaar zijn voor een rolletje in een James Bond film/de MTV Awards/ Brazilian arthouse closet lesbian project? Gevolgd door een tweede telefoontje/voicemail: Hai, ja, nee, sorry, gaat niet door doei.

Geloof me, ik zou liever gewoon voor iets normaals als het Nationale Toneel gevraagd worden want al die malligheid levert niks op, behalve wat futiliteitsverhalen. Vandaag één, volgende week een andere. Want halverwege is het wel weer eens tijd voor een receptje, me dunkt.

Die MTV Awards show was vorig weekend in Amsterdam, en de vraag kwam of ik met de presentator die vre-se-lijk bekend is, in MTV-kringen dan, een komische scene op wilde nemen die één van de vele clichés zou weergeven die Amsterdam rijk is. Iets met een massage… Maar het zou juist allemaal heel keurig aflopen, haha! Ik bleef weifelend achter, zocht die presentator eens op in het Grote Boek der Internets en had nog steeds werkelijk geen flauw idee. En almaar knaagde daar de onweerlegbare waarheid: ik ben hier te oud voor… Dus na het telefoontje dat het allemaal niet door ging volgde er zeker geen diepe teleurstelling, en toen ik teruglas dat die presentator ongeveer even oud is als ik, bedacht ik dat die arme man vast een beetje moe zou zijn van al dat drukke gedoe en in Amsterdam waarschijnlijk gewoon op de bank wilde hangen met iets zachts en warms als een omeletje. Toch? In plaats van omringd worden door twerking  grietjes in badpak, of joints, of masseuses, of andere clichés.

Recept voor omelet met witte bonen en gedroogde tomaat.

Als avondmaal voor 2 grote en 2 kleine mensen; indien je gewoon heel gulzig luncht kan je de hoeveelheden halveren.

6 eieren, geklutst met een scheutje melk

2 tenen knoflook, in ragdunne plakjes gesneden

2 eetlepels halfgedroogde tomaatjes, gehakt

4 eetlepels gekookte witte bonen

2 theelepels gedroogde of wat verse tijm

olijfolie om in te bakken

Verhit in een grote koekenpan 2 eetlepels olie op zacht vuur, en bak daarin de knoflook in ca. 2 minuten zacht. Roer de tijm, tomaten, en bonen door de geklutste eieren, zet het vuur hoger en giet het eimengsel in de koekenpan. ‘Haal’ met een spatel de randjes steeds een beetje naar binnen en hou de pan schuin, zodat het natte ei bovenop zich naar buiten verspreidt. Ga in lichte paniek op zoek naar een plat deksel of groot bord dat ruim op de koekenpan past. Als je na een paar minuten voorzichtig een randje van de omelet omhoog kan houden en dan ziet dat de onderkant goudbruin is en de bovenkant grotendeels stil ligt, plaats je het deksel of bord (bord ondersteboven) op de pan. Pak met één hand de steel van de pan, druk met de andere hand stevig op het deksel, en flip de pan om, 180 graden. Deksel/bord ligt nu onder. Pan terug op het vuur, en laat de omelet met de ongebakken kant onder nu voorzichtig terug glijden in de pan. Spectaculair, toch? Bak nog een paar minuten, en serveer met veldsla en brood.

De foto toont de mooist gebakken, maar niet met bonen en tomaat gezegende kant van de omelet. Die zakken namelijk naar de bodem. Vorm boven inhoud ja.

Liebster

liebster_award

En toen kreeg ik een Liebster award. Ik was niet bekend met het fenomeen, maar ik ben bijzonder gevoelig voor prijzen en awards. Dat heeft alles te maken met de hoogst competitieve want Amerikaanse middelbare school waar ik vier jaar op zat. Ik volleybalde en softbalde en aria’de me door heel Azie naar allerlei prijzen en nog steeds word ik iets te fanatiek als een kind met mij wil overgooien. Gek genoeg kan verliezen bij een spelletje me geen bal schelen. Een spelletje is een spelletje namelijk, bedoeld om je mee te vermaken. Een belcanto concours? Leven en dood.

Na wat onderzoek bleek de Liebster Award geen hoge mate van exclusiviteit te behelzen, maar wel is het een heel aardig (doorgeef)gebaar om andere bloggers (met minder dan 1000 volgers, nou daar hoor ik nog net bij) onder de aandacht te brengen. Ik kreeg hem van Charlotte Kleyn, een studente die gezegend met exquise culinaire genen verslag doet van hoe smaakvol zij haar tijd in Parijs doorbrengt. Zij legde de volgende vragen aan mij voor.

1.  Waarom ben je een blog begonnen?
Omdat ik me wilde bekwamen in schrijven in column stijl.
Omdat ik weet dat duizenden ouders met kleine kinderen zich net als ik vastgeklonken aan het fornuis terugvonden nadat ze één keer met hun ogen knipperden. It only takes once… Or twice, in mijn geval.
Omdat ik jullie aan het opwarmen ben voor een kikkererwtenrevolutie.

2. Wat is de populairste pagina op je blog en welke vind je zelf het leukst?
De pagina waar ik naar Janneke Vreugdenhil heb gelinkt is het populairst. Maar eerlijk gezegd heb ik pas één keer in dit blogjaar zo’n statistiekenpagina bekeken… Ik vind het schrijven zelf interessanter dan de cijfertjes erachter.
Zelf kan ik niet kiezen tussen deze en deze. Ik lees ze beiden graag terug. Wat inderdaad net zo erg is als lachen om je eigen grappen.

3. Wat is de raarste zoekterm in je stats geweest?
Ja wacht, dan moet ik ‘Internet voor Dummies’ er weer even bij pakken…

4. Luister je muziek tijdens het koken? Welke?
Soms. Meestal zingen die eikels van Sesamstraat overal doorheen. Als ik mag kiezen: schurende country (as I write, huilt Lefty Frizell:
“And now I’m sick, I’m sober and sorry,
Broke, disgusted, and sad,
Sick, sober, and sorry,
But oh, what fun I’ve had…”)

 5. Je mag over 5 minuten een taxi instappen op weg naar het vliegveld en een reis naar keuze maken, waar ga je heen?
New York. Ah, inspiratie; over pronto een vlucht naar Amerika moeten pakken binnenkort een stukje.

 6. Wat is je lievelingskeuken?
Een grote. Natuurstenen blad, oud-houten kastjes onder, geen boven, matte zwart-wit tegelvloer en aan het plafond stangen met hangende pannen en gerei. Herkent iemand ‘m?

 7. Welk gerecht uit de Hollandse keuken vind je het lekkerst?
Frites mayo. Om met Samuel L. Jackson te spreken : “They fuckin’ drown ‘em in that shit.

 8. Welk ingrediënt heb je altijd in huis?
Kikkererwten. Je weet toch.

9. Welk ingrediënt heb je NOOIT in huis?
Passievrucht. Getver.

 10. Van wie heb je leren koken?
Jamie Oliver, 15 jaar geleden. En daar durf ik voor uit te komen. Het is een commerciële dawg en chique chefs halen hun neus voor hem op, maar dat hij ooit als snotaap heeft laten zien dat je gewoon wat goeie verse dingen in een pan moet pleuren, heeft half Nederland hun keuken van dichterbij doen kennen.

 11. Wat is je favoriete comfort-food?
Bamisoep.

Nu geef ik het stokje door, aan

http://eerstkoken.blogspot.nl/


http://www.dekokendeboekverkoper.nl/

en

http://emsrealfood.nl/

Zeg Antoinette, Linda, en Em,

1.Wat ligt/staat er in je ijskast dat je allang weg had moeten gooien?

2. Heeft iets je ooit doen kokhalzen? Eten of drinken, hè.

3. Wat kan jij op een zondagavond maken uit je voorraadkast/vriezer als je geen boodschappen hebt gedaan?

4. Wat vinden je vrienden het lekkerste dat je kookt?

5. Wat wil je eten de avond voordat je amandelen geknipt worden en je de komende weken alleen maar perenijsjes mag?

6. Wat is het beste kookboek in je kast?

7. Wat is het beste non-kookboek in je kast?

8. Welke wijn drink je graag bij welk gerecht?

9. Welk restaurant in Nederland moeten we allemaal naar toe?

10. Wat kook je dat je als kind graag at?

11. Wat stem je? Nee hoor grapje. Hier mag je antwoord geven op een vraag die ik niet heb gesteld, maar die je graag had beantwoord.

Leef je uit!

Breaking News

quinoa ontbijt

Matt en ik maken er geen gewoonte van elkaar suffe vragen te stellen, dus de enkele keer dat we een semi-ironische poging doen elkaar uit de tent te lokken, hebben we de grootste lol. Laatst probeerden we ‘Met Wie Zou Jij een Ontbijtje Willen Eten?’

Eerst konden we niet bedenken of het nou een eitje, een beschuitje, of een ontbijtje was. En waar de term vandaan kwam. Koffietijd 1995? Wat betekende het eigenlijk? Behelsde het dat je eerst de nacht doorgebracht zou hebben met je onderwerp? Waarom zou je anders, op een highpower business meeting  of als je bij de VN zit na, met iemand ontbijten? Dat veranderde de zaken nogal. Dat konden we natuurlijk niet zomaar goedkeuren. Als compromis kwamen we daarom uit op ‘koffiedrinken’. Ook moesten er criteria en voorwaarden gesteld worden betreffende realiteitszin. Anders zou iederéén natuurlijk Brad Pitt kiezen, dacht ik. Dat zag Matt anders, maar goed, we zouden het beperken tot Nederlandse Mensen Enigszins Bekend. En toen begon het grote gepieker. We konden heel lang niemand uit onze mouw toveren. Het bleef een paar minuten stil, totdat ik maar een beetje vertwijfeld mompelde ‘Matthijs van Nieuwkerk…?’. ‘Nee joh’ was Matt’s antwoord en daarmee was de man inderdaad van tafel. Maar na nog een paar seconden daalde het bij ons beiden in, herkenden we dat bij de ander, moesten we snel op de naam bij het gezicht komen om het als eerste uit te brullen aangezien er blijkbaar stilletjes een overwinningselement ingeslopen was, en gebeurde dit: A@%Her*^nne{[sch//chie#*man}\\#%uizen!!!!

Dat was geen gevloek, maar een uitdrukking van onverstaanbaarheid omdat we elkaar heel hard overschreeuwden. En wat bleek, tot onze stomme verbazing: Matt had Annechien Steenhuizen gekozen, en ik Herman van der Zandt, alias Herman de Schermman. Beiden presentatoren van het NOS Journaal. We moesten even in laten dalen, en bedenken of het treurig was, dat de enige aantrekkelijke mensen die wij met naam en toenaam kennen en het waard achten om kostbare koffietijd aan te besteden, nieuwslezers zijn. Wat dat zegt over ons? Geen idee. In ieder geval hoop ik maar dat Herman koffie drinkt want als hij onderstaand ontbijt voor z’n neus krijgt, zit ik daar natuurlijk weer een half uur de Voedselzandloper te verdedigen. Zonde.

Recept voor een stevig ontbijt van quinoa, noten, zaden, en fruit.

Ik geef toe, dit gaat ver. Maar ik ben zo vreselijk gewend geraakt aan quinoa, en brood zo ontwend, dat ik heb bedacht dat ik de dag er prima mee kan beginnen als ik er een pap-/ontbijtachtige draai aan geef. Kris Verburgh schrijft dan wel havermout voor, but that just didn’t tickle my fancy.

1 mok quinoa

1 ¾ mokken koud water of amandelmelk of sojamelk

1 handvol witte amandelen, grof gehakt

1 handvol gepelde walnoten

1 handvol gepelde zonnebloempitten

1 handvol dadels, gehakt

3 eetlepels geraspte, ongezoete kokos

Verwarm de oven voor op 200 graden. Spoel de quinoa goed af, doe in een pannetje met het water of de melk, en breng aan de kook. Laat zachtjes met deksel op de pan pruttelen tot al het vocht is opgenomen, ongeveer 8 tot 10 minuten, zet het vuur uit, en laat nog 10 minuten staan. Nu heb je wel mooi quinoa voor een paar dagen. Doe de amandelen in een bakblik en schuif in de oven. Wacht 5 minuten, en strooi de walnoten en de zonnebloempitten bij de amandelen. Na 3 minuten omschudden, en blijven opletten of de boel niet te donker wordt. Voeg dan de kokos toe, en rooster nog een minuut of 2 tot ook de kokos mooi goudbruin is.

Haal het mengsel uit de oven en laat even afkoelen. Roer de quinoa los met een vork. Schep een paar flinke eetlepels in een kom, bestrooi met een paar lepels van de notenmix en de dadels. Eventueel roer je er nog een kopje (warme) amandelmelk door. Bewaar de rest van de noten in iets luchtdichts. Varieer morgen met banaan, rozijnen en kaneel, overmorgen met bosbessen en gedroogde abrikoos, en over-overmorgen met stukjes mango en cacaonibs. Eet dan weer een paar dagen gebakken eieren met spek.

Hij bakt, zij bakt

bloemkool-spruitensalade

Gisteravond keek ik naar vier vrouwen op de Brit die bakte en glazuurde en tempereerde of hun leven er vanaf hing. Uiteraard overdrijf ik; de laatste deelnemer aan de Great British Bake Off wiens leven er echt van af leek te hangen was een gezette rossige man die weende toen hij een paar weken geleden naar huis werd gestuurd.  Grow a pair. It’s cake, for chrissakes.

Toen er gister twee vrouwmensen moesten huilen, was ik minder streng. Van de één begreep ik de pure frustratie omdat het natuurlijk die ander had moeten zijn die eruit vloog, van die ander dacht ik ‘hèhè, eindelijk wakker geschud’. Meisje beweegt zich sowieso een beetje als schildpad aan de Ritalin.

Bijzonder ongeëmancipeerd van mij, niet? Van mannnen die huilen op televisie krijg ik jeuk, en doemen CDA congresbeelden op. Ben ik dan net zo rolbevestigend als die speelgoedwinkel waar we het niet meer over zouden hebben? Is het helemaal verkeerd met mij gegaan toen ik roze speelgoed kreeg? Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik nooit speelgoedschoonmaakspullen heb gekregen. Ik moet er niet aan denken zeg. Ik strijk ook nog steeds niet, en met poetsen heb ik het probleem dat ik nooit weet wat ik dan met de poetsdoekjes en sponsjes moet doen. Dat is toch vies? Weggooien dan maar? Elke week een kookwas draaien? Ik heb ook nog een groen hart. Dus ik laat maar in het midden hoe ik het regel, en als er nog mannen met tips zijn – ik hoor graag van u .

Ik was gisteravond goed voorbereid en hing op de bank met deze koekjes, want ik word tijdens Great British Bake Off meestal overvallen door de verschrikkelijke behoefte om m’n gezicht in een bak glanzend suikerglazuur onder te dompelen en woest te spartelen. Niet dat er glazuur op de koekjes zit, of zich anderszins in mijn keuken bevindt, maar het was een passender zoethouder dan het restje van mijn lunch, onderstaand.

Recept voor lauwwarme salade van bloemkool en spruitjes.

¼ bloemkool, in roosjes, gewassen

grote handvol spruitjes, geschoond

2 eetlepels witte bonen, gaar. Ik ‘werk’ tegenwoordig met gedroogde peulvruchten. Niet makkelijker, wel gezonder, want hoeveelheid zout zelf te bepalen.

1 tomaat

dressing:

snuf cayennepeper,

beetje zout,

1 theelepel gemalen komijn,

1 eetlepel goede olijfolie,

paar druppels citroensap

Stoom de bloemkool en spruiten in ongeveer 5  minuten beetgaar.  Maak de dressing. Meng met de groenten, bonen, en tomaat. Denk aan taart en koekjes.

Huisje boompje muisje

gegrilde groentensalade

We zijn heel voorzichtig aan het kijken naar de eventuele mogelijkheid om langzaamaan eens te verhuizen. Nou, u hoort wel hoe goed wij beslissingen kunnen nemen. Toch is dat niet raar nu we voor keuzes in het leven komen te staan die jammerlijk verlost zijn van enkel de Iks-factor (Matt is één Ik en ik ben één Ik), maar ook bepalend zullen blijken voor het dagelijks leven van ons gebroed.

Ik ben drieëntwintig keer verhuisd in mijn leven dus zo’n punt zou het niet moeten zijn. De laatste tien keer was binnen Amsterdam (een kunstzinnige onderduik van vier jaar in Arnhem daargelaten), en de enige keer dat ik me in een woninghiaat bevond mocht ik die twee maanden bij mijn beste vriend logeren. Mijn moeder zei laatst dat ze dat destijds zielig voor me vond. Zielig? Het was er fantastisch! Midden in de Jordaan, recht tegenover mijn eigen oude huis, en ik was hem oneindig dankbaar. Ik sliep weliswaar in een bezemhok maar dat had mooi wel een gordijn, en de enige keer dat ik mezelf een beetje zielig vond was de nacht dat er in m’n slaap een muis aan mijn oor snuffelde. Ik weet nog dat ik bedacht heel hard te gaan gillen om hem weg te jagen, mijn mond open deed, en vervolgens het volume produceerde dat je van, nou, een míer zou verwachten. Stembanden verlamd van angst. Niet tof. Na wat slaapdronken rondmeppen was ie verdwenen, en ging ik naar boven om dit te maken.

Nee hoor! Ik ging gewoon verder slapen. Ik had alleen geen bruggetje naar dit ‘einde van de zomer, zeg maar dag met je handje’ recept.

Recept voor salade met gegrilde groenten en geitenkaas.

2 stronkjes witlof, in de lengte doormidden gesneden

2 ons sperziebonen, puntjes eraf

1 courgette, in drieën en dan in dikke plakken gesneden

1 blikje lima-/reuzenbonen, afgespoeld en uitgelekt

3 vastkokende aardappels, geschild en in gelijke stukken

ca. 120 gram geitenkaas of feta

1/2 groentenbouillonblokje

Olijfolie, zout, peper, sumak

Kook de aardappels gaar in een grote pan, in water tot ze net onder staan en het bouillonblokje, en stoom de sperziebonen daarboven beetgaar. Meng intussen in een diep bord de olie met zout, peper, en sumak en wentel daar de witlof en courgette in. Verhit een grillpan tot ie loeiheet is, vis de groenten uit de olie, en grill ze tot ze mooie streepjes hebben en beetgaar zijn. Verbrokkel met een vork de geitenkaas in het restant olie. Meng alles met de limabonen in een grote schaal. Ik gebruik nu drie keer per week sumak in de keuken, want ik weiger twee jaar met zo’n zakje in de kruidenla te blijven zitten…

Spelen maar

geroosterde spruiten

Afgelopen weekend bezocht ik een voorstelling geregisseerd door een klasgenoot. We zaten op een acteursopleiding maar hij was goed in alles – schrijven, regisseren, spelen, en daarom was hij de baas in de klas. Dat zal de rest van die tienkoppige klas misschien niet direct beamen, maar aangezien hij nu een vaste aanstelling heeft als regisseur bij één van de grote gezelschappen van het land, kunnen we wel zeggen dat de baas zijn er altijd al in heeft gezeten. Volgend jaar wordt hij, nu officieel, tijdelijk weer mijn baas.

De vraag die mensen, alvast dubbelklappend van de lach, het allerleukst vinden om te stellen over de audities voor een toneelschool: “Heb je een gebakken ei na moeten doen?”

Ja, ik heb een gebakken ei nagedaan. Of een dooie mus, of een warme baksteen, ik weet het niet meer precies en het doet er ook niet toe. Want nu ga ik iets doen wat meestal verzandt in wollig gelul en  vage kronkelingen: ik ga proberen er iets over te zeggen. Praten over toneelspelen leidt zelden tot inzichtelijkheid en acteurs die hun mond opentrekken over hun methodiek klinken vaak als halve garen. Maar het komt naar mijn idee (zie, daar ga ik al) neer op het vermogen je in te beelden dat je àlles kan zijn. Een ei, een koning, een dertienjarige puber op een balkon die wordt toegesproken door haar onmogelijke liefde. Het is Spelen met een grote S. Het is wat kinderen doen. Alleen; kinderen kan je niet vragen lappen tekst uit hun hoofd te leren  en tot diep in de nacht in een theatercafé te zitten slempen, dus daarom sturen we elk jaar een paar geschikte volwassenen naar zo’n opleiding. Die daar dan dat vermogen tot inbeelding tot, of terug naar, het uiterste verfijnen, en daar hun stem en fysiek (komt ie; hun instrument) trainen om die inbeelding het best te vertolken.

En hier de uitsmijter: Je doet dus geen ei na. Je BENT dat ei.

 

Recept voor geroosterde spruitjes!

ca. 500 gram spruiten

2 eetlepels olijfolie

2 tenen knoflook

1 dessertlepel ras-el-hanout

handvol blanke amandelen, gehakt

bakblik, keukenmachine

Verwarm de oven voor op 200 graden. Snij de onderkantjes van de spruiten. Zet de dunne snijschijf in de keukenmachine en prop alle spruiten in delen er doorheen. Doe ze in een bakblik, en roer er de olie, de kruiden, en de uitgeperste knoflook doorheen. Rooster in de oven tot de randjes mooi bruin zijn en de spruiten gaar. Dit gaat sneller dan bij grove groenten omdat de spruiten ragfijn gesneden zijn, dus na tien minuten moet je ze in de gaten blijven houden. Rooster de amandelen intussen al omschuddend in een droge koekenpan op middelhoog vuur tot deze ook goudbruin zijn. Strooi over die schitterende spruiten. Of de kinderen dit gegeten hebben? Nee.

Work it

saffraanrijst met mosselen

Wat u misschien nog niet weet van mij is dat ik zoveel van eten hou, of zo van veel eten, dat ik meerdere keren per week een uurtje rondhups of spring om la taille een beetje binnen de broek te houden.  Ik doe dat bij voorkeur thuis met als lichtend voorbeeld een DVD, na het verplaatsen van allerhande meubilair, met nog net geen fluoriserend stretchpakje aan maar wel heel goeie stuiterschoenen en als kers op de taart een setje gewichten.

Vroeger had mijn moeder een levensgevaarlijk buikspierinstrument dat bestond uit twee beugeltjes voor je voeten, een springveer waartussen je een paar vingers kon afknijpen, een stok als handvat, en de bedoeling daar dan sit-ups mee te doen. Ik heb het haar nooit zien doen, maar het ging altijd mee in de koffer; naar Sudan, Gambia, Indonesië. Soms probeerde ik het stiekem uit, waarbij steevast mijn te korte beentjes uit de beugels glipten en ik in mijn kin werd gebeukt door het onderstel met springveer. Ook had ze een een jaren tachtig fotoboek waarin Jane Fonda in zo’n stretchpakje en beenwarmers, heur haar kek gepermanent, een serie ontzettend brave oefeningen tentoonstelde. Ik kan me niet voorstellen dat daar een druppel zweet uit voortvloeide, maar gezegd moet worden dat miss Fonda er vandaag met haar, wat, vijfenzeventig? jaar nog verdomd goed uitziet. Toen Matt zijn oog vluchtig op de hoes van mijn DVD liet vallen, dacht hij even dat ik porno in huis had gehaald. Mijn juf is ook niet op transpiratie te betrappen, maar heeft toch een wat minder goeiige uitstraling.

En hoewel mijn streven niet is om getransformeerd te worden naar een blonde barbiepop met, het moet gezegd, een pretty bad boob job, is mijn mevrouw (ik noem haar naam niet want dan gaat u haar Googlen en mij uitlachen) een behoorlijke stok achter de deur. En die kan ik wel gebruiken, na een ultraleuke vakantie met gezin in Portugal, en een hysterisch geweldige WERKBESPREKING OP MALLORCA. Had ik al gezegd dat die werkbespreking op Mallorca was?  Ik heb me wekenlang gewenteld in wijn en koolhydraten, en nu moet ik aan de bak.

Over Mallorca later meer, maar vandaag alvast deel 1 van een zoek-de-verschillen-fotosetje; vandaag mijn saffraanrijst met mosselen en volgende week de paella van een restaurant bovenop een klif Mallorquín zo adembenemend mooi (zowel de paella als ligging van het restaurant) dat men er spontaan van in zee springt. Twee weken geleden Kate Moss en Bruce Springsteen nog, als we de ober moesten geloven…

Recept voor saffraanrijst met mosselen dus.

Rijst, omgekookt,voor 3 à 4 personen als u nog steeds net als ik voor een gezin met 2 kleine kinderen kookt. Of twee zeer grote eters bent. Of alleen voor uzelf, en van invriezen houdt. En u ziet het (misschien niet) goed; dat is inderdaad zilvervliesrijst op de foto. Handig om aan te houden is een hoeveelheid van een koffie- of theemok, want dat kan precies verdubbeld worden voor de benodigde hoeveelheid water.

Kokend water in de waterkoker

1 visbouillonblokje

3 blikjes mosselen bij voorkeur import uit Spanje of Portugal, maar hé, u heeft het druk genoeg… Uitgelekt.

1 rode paprika, in stukjes

2 handenvol diepvrieserwtjes

1 blikje kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

1 teen knoflook, fijngehakt

1 theelepel kurkuma

1 theelepel gemalen komijn

5 draadjes saffraan, paar minuten geweekt in een half kopje heet water

1½  eetlepel olijfolie om in te bakken

Verwarm in een grote pan met dikke bodem de olie op middellaag vuur. Voeg de komijn toe, en de knoflook. Bak 2 minuten, en laat de knoflook niet bruin worden. Voeg de kurkuma toe, roer door, en dan de rijst. Schep om door de olie tot alle korrels bedekt zijn, en fruit zachtjes nog 2 minuten. Giet twee keer zoveel kokend water als rijst in de pan, dus 1 kop rijst = 2 koppen water. Saffraan met vocht, en het bouillonblokje erbij. Deksel op de pan, vuur laag, en laat pruttelen zolang als aangegeven staat op de verpakking van de rijst. Kijk af en toe en roer los van de bodem. Doe de laatste 3 minuten van de kooktijd de erwtjes erbij. Check of al het vocht is opgenomen, zet het vuur uit, roer de kidneybonen, paprika, en de mosselen voorzichtig door de rijst, en laat nog even staan met de deksel op de pan. Dig in.

Vakantie, man

knoflookgarnalen

Als er naast de ingang van een restaurant vlaggetjes van verschillende landen wapperen, dan weet je dat het foute boel is. Maar waarom weten de mensen die er zitten dat niet? Wat maakt dat we zijn verdeeld in zij die zelfs op vakantie nog drie keer per week zilvervliesrijst koken (Mijn Soort Mensen) en zij die gewoon een poort verderop aanschuiven voor een Mixed Grill met cocktailsaus (De Meeste Anderen)? En DMA eten vast met net zo veel goesting, of overtuiging. MSM is in ieder geval in de minderheid, om niet te zeggen; ik sta alleen.

Indien je stelling neemt, waarin dan ook, sluit je vanzelf alternatieven uit. Ik hoop mijn hele leven de tijd te hebben om te proeven en waar te nemen. Soms is er niet genoeg ruimte (lees: tijd) om smaak te verfijnen, of oneindig verder te leren. Het kan mij pas sinds een paar jaar (lees: Matt) schelen of muziek uit goeie speakers komt. Nou, da’s duidelijk, die hebben we, klaar. Maar als er bijvoorbeeld in de vroege jeugd middels een cassettebandje van Mozart’s Requiem een tunneltje is geboord naar de schijnbaar onuitputtelijke rijkdom die klassieke muziek is, kan je zomaar de rest van je leven in Bach-drijfzand doorbrengen. It happens. Hoe dan ooit verder? Of terug?

Op vakantie is het duidelijker dan thuis dat wat wij eten (grotendeels door mij bepaald) stellingname behelst; thuis zitten we niet in een tuin of op een balkon waaruit/-vanaf we in de verte dronken Engelsen almaar dronkener horen worden want thuis hebben we helemaal geen tuin of balkon. (Puntje op de agenda). Die Engelsen zitten dus allemaal op het terras van een restaurant met vlaggen aan de gevel, waar ik elke dag langs rij met mijn Portugese Intermarché tasje vol gezonds. Dolgelukkig (ik), want de Intermarché is voor mij wat de Manolo-winkel was voor Carrie Bradshaw. Raar wijf.

Die Engelsen trouwens zal het sausage wezen of dat eten wel authentiek Portugees is, gekookt door iemand met liefde voor eten, met misschien wel iets van groente. Dat kan ik best benijden als ik me na een middagje zwembad weer op een ui en een paprika stort. Ik kook hier overigens authentiek Geen Enkele Keuken, maar de ingeblikte mosselen en inktvis zijn niet aan te slepen. Soms wil ik ze al bij het ontbijt.

Thuis ook prima te doen: Recept voor knoflookgarnalen met paprika-rijst.

500 gram rauwe, ongepelde grote garnalen/gamba’s

2 tenen knoflook, gepeld en in zeer dunne plakjes

grote handvol bladpeterselie, gehakt

(zilvervlies)rijst voor de rijsteters in het gezelschap (op vakantie placht ik rijst te eten)

1 flinke paprika in stukjes

2 lekkere tomaten in stukjes

½ citroen

olijfolie, zout, en peper

Kook eerst de rijst, laat afkoelen. Doe de tomaten en paprika in een grote kom. Verhit olijfolie in een grote koekenpan op middelhoog vuur, doe de helft van de garnalen erin, en bak al omscheppend in ca. 6 minuten goudbruin geblakerd. Bestrooi met zout. Schep uit de pan in een schaal, voeg een klein scheutje olie toe aan de pan, en bak de knoflookplakjes met de tweede helft garnalen. Beetje zout erover, in de schaal, 2/3e van de peterselie erover. Doe de rijst in de kom bij de paprika en tomaat, druppel daar olijfolie over, zout, peper, en de rest van de peterselie. Besprenkel alles met citroensap, klaar.

U kunt wel horen dat ik terug wil naar mijn vakantie. Volgens mij wacht er ergens een zak salt&vinegar chips.

Jouw agenda, mijn agenda

Indian stylie mosselen

spicy wortelsalade

U was geloof ik mosselen beloofd hè? En daar kwamen de basisschool en de basisbal tussen, dus u heeft nog wat tegoed.  Ik kan mosselen eten als een dokwerker denk ik altijd, maar één zo’n bak voor twee personen bleek toch wat overmatig.

Ik jas ‘m er even snel doorheen, dit recept, want naast werk bleken opeens dertig mensen bedacht te hebben deze week met mij af te spreken. Heel leuk natuurlijk, en ik kan geen nee zeggen, dus schlep ik vanaf maandag vijf dagen achter elkaar met nul, één, of twee kinderen de stad door, op weg naar gepoogde afspraakcombinaties. Soms hangt zo iets in de lucht en denkt twintig procent van de mensen die je kent tegelijkertijd aan jou (en doet daar iets mee), soms blijft een sociale agenda een hele week leeg. Nu ken ik ook vrij veel mensen, en ik kom ze op de gekste plekken tegen. Ik vind het al helemaal niet raar meer om bekenden tegen het lijf te lopen in Franse hypermarchés, of op Londense dakterrassen, of in de lobby van het RTL gebouw in Hilversum alwaar zij dan al een uur aan het wachten zijn om Humberto Tan te mogen interviewen. Nou – eerlijk gezegd vermeld ik deze voorvallen toch altijd licht verbaasd aan Matt, die het op zíjn beurt juist helemaal niet meer raar vindt.

Er is één iemand die in de stad altijd meer mensen tegenkomt dan ik, en dat is mijn vriend Mischa. Als we vroeger drie grachten over moesten steken om bijvoorbeeld naar ijzerhandel Gunters en Meuser te slenteren (dat soort uitjes, daar houden we van), waren we zo een ochtend onderweg. Praatje hier, harinkje daar, iemands nieuwe baby/bulldog/bankstel bekijken…

Nu woont Mischa in Los Angeles, en daar doen ze alles met de auto. Dat is toch minder makkelijk bijbeppen met passanten, en van mij mogen ze nu wel eens terug komen.

O ja, ik had het druk. Recept voor Indian Stylie mosselen met spicy wortelsalade, en wegens tijdgebrek zijn er een potje én een zakje bij betrokken! Voor 2 volwassenen, als de kinderen een keer uit logeren zijn. Hoewel men dan waarschijnlijk bij Toscanini zit, of bij een hamburgertent.

2 kg mosselen

3 eetlepels Mild Curry (Indiase Kruidenpasta) uit een potje van Patak’s

1 zakje gesneden grove soep- of mosselgroente

1 eetlepel zonnebloem– of pindaolie om te bakken

1 bosje koriander, grof gehakt

2 kleine winterpenen, in zeer dunne schuine plakjes, geraspt mag ook

dressing van :

2 eetlepels olie (sla- of zonnebloem)

1 niet helemaal volle eetlepel witte wijnazijn

zout en peper

1 theelepel sumak (gaat dat kopen bij de Turk!)

½ theelepel gedroogde gemalen chilipepers

Maak eerst de wortel(winterpeen)salade, dan kunnen de smaken daar wat intrekken. Peen mengen met dressing en 1/3 van de verse koriander. Maak de mosselen schoon; spoelen onder de koude kraan, open mosselen op het aanrecht tikken. Gaan ze niet dicht, gooi ze weg. Verhit in een grote pan (waar later ook een deksel bij past) met dikke bodem een eetlepel (bak)olie op middelhoog vuur. Voeg alle soep- of mosselgroente toe. Bak even aan en voeg dan de currypasta toe. Zet het vuur laag en bak al roerend 5 minuten door. Voeg een klein scheutje (100 ml) water toe en dan de eerste helft van de mosselen. Zet het vuur direct hoog en doe de deksel op de pan. Schud met pannenlappen en goed dichtgehouden deksel na drie minuten om. Stoom zo de mosselen in nog ca. 5 minuten gaar. Check of alle mosselen goed ver open staan door ze om te scheppen met een schuimspaan. Zo niet, deksel er weer op en elke minuut weer even gluren. Schep de mosselen er nu uit en bewaar in een afgedekte schaal, herhaal het koken direct met de tweede helft. Gooi als het past de eerste lichting terug in de pan, bestrooi met de rest van de koriander, zet pan op tafel, en eet tot je een beetje buikpijn hebt.