Oma

Wanneer ik dit het net op knal, weten we binnen 12 uur of Trump of Rodham Clinton president van de Verenigde Staten is geworden. Daarna zijn deze zenuwen achterhaald, is het nieuws niet meer nieuw en het vergankelijke van dit moment gevangen in verse werkelijkheid.
Ik kauw uit angst op m’n mouwen.
Mijn stijgende verbijstering maandenlang geaccelereerd is er nu sprake van planeren, van verontrusting die zich geëleveerd voortbeweegt. Waar landt dit?
Mijn fascinatie voor Amerika is zo groot, ik ben deels opgevoed door Amerikanen en ik wil er altijd altijd naar toe. Waar mijn echtgenoot zich droomvakanties voorstelt aan Bountystranden of met tig vrienden in Toscaanse villa’s, denk ik alleen East Coast of West Coast?

Ik bid niet, ik heb gister nog tegen mijn dochter gezegd dat wij de Bijbel beschouwen als een geweldig sprookjesboek, maar vannacht ga ik iets of iemand stilletjes smeken het juiste te laten gebeuren. Want morgenochtend wil ik mijn dochters kunnen vertellen dat een oma net de machtigste persoon op aarde is geworden.

Next step? Michelle for President.

Geef een reactie