Door het stof

bonenschotel

Ik had natuurlijk kunnen weten dat de seconde dat ik zou opschrijven dat mijn oudste dochter geen aanhanger van groente is, ik ‘m om de oren zou krijgen. Kinderen zijn er dol op je op het verkeerde been te zetten. They live for that shit. 30 seconden gefoezevozel in het washok? Komt er al één vragen wat papa en mama aan het doen zijn. Ze komen nóóit in het washok. Lief stilletjes aan het badderen? Alle shampooflessen leeggeknepen. Kip met patat en appelmoes? “Is er geen courgette?” En zo kwam daar dus ook de passief-agressieve terechtwijzing door Goudlokje, die zich uit in een volkomen tevreden wegstouwen van Alle. Groenten. die we haar de afgelopen weken hebben voorgeschoteld. Gister was er een opstandje over paksoi. Ze had niet genoeg gekregen.

Vandaar: een openbare verontschuldiging. Door het stof gaan is niet leuk, maar soms ontkom ik er niet aan. Zoals die keer dat ik over mijn ene Texaanse vriendinnetje roddelde tegen de andere, en bleek dat ze was teruggekomen om haar tas te pakken. Of toen ik m’n ouders moest vertellen dat ik m’n studiepunten dat jaar niet had gehaald omdat dat laatst gekozen vak maar 3 punten waard bleek in plaats van 4. Ik had wel een 9… Of toen ik in m’n punkrock outfit verscheen op een begrafenis met om me heen verdacht veel rode trainingsbroeken. “Er stond toch ‘zwart, niet te netjes’?” fluisterde ik naar m’n klasgenoot. “GEEN zwart, niet te netjes” siste hij terug.
Laatste twee gevallen waren obviously te wijten aan snel en slordig lezen door de zenuwen, het eerste is niet goed te praten. En alvast voor die dikke boete die straks komt omdat ik vergeten ben de auto naar de APK te brengen: sorry schatje.

In het Engels bestaat hiervoor de uitstekende uitdrukking dat ik nu ‘humble pie’ zou moeten eten. Maar omdat elke taart die ik kan bedenken visioenen van warm fruit, rijke chocola of lobbige room oproept, kan ik daar niks humbles meer van maken. Dat is vast ook een betekenis van het gezegde, dat ik even niks lekkers verdien. Ja sorry, dat gaat me te ver. Wel goed eten, maar dan met nederige ingrediënten – die onvolprezen bonen.

Recept voor frisse bonenschotel met citroen

1 blik lima(reuzen)bonen, uitgelekt en afgespoeld

1 blik zwarte bonen, uitgelekt en afgespoeld

1 blik gehakte tomaten

1 biologische citroen, gewassen

1 ui, gepeld en gehakt

2 tenen knoflook, fijngehakt

1 theelepel gedroogde oregano

paar takjes verse salie, de blaadjes gehakt

olijfolie om in te bakken

Verhit twee eetlepels olie in een hapjespan en bak op laag vuur de ui in ongeveer 7 minuten zacht. Voeg de knoflook en oregano toe en bak 3 minuten mee. Voeg de bliktomaten toe en zet het vuur iets hoger, met de deksel op de pan. Schil dan met een scherp mesje of een dunschiller heel dunnetjes de schil van de citroen (probeer geen ‘wit’ mee te nemen) en stop het bij de tomatensaus. Laat tien minuten zachtjes koken. Voeg dan alle bonen toe, pers de helft van de citroen erboven, en roer nog 5 minuten door. Vis de citroenschillen uit de saus en garneer op het bord met salie. Ik heb hier zilvervliesrijst bij gekookt, en het geserveerd met een simpele salade van rauwe geschaafde courgettelinten (want courgette is hier dus even helemaal ‘in’), besprenkeld met goede extra vierge olijfolie en de rest van het citroensap.

De citroen maakt echt het verschil in deze schotel; van winterse stevigheid naar een voorzichtig aanpappen met de lente. Sowieso – als je je eten proeft en denkt ‘dit mist iets’, is de oplossing niet zelden citroensap. Probeer het eens voordat je naar (meer) zout grijpt; vlees, groenten, en soepen knappen er bijna allemaal van op.

Geef een reactie