Afgeroomd

sperziebonen-rodekoolsalade

Ja natuurlijk doe ik aan iets van een januari-reset, zo’n doos ben ik wel. Een poging tot rechtvaardiging of vergeten van de onwaarschijnlijke hoeveelheden vlees, boter en alcohol die ik in december tot me heb genomen. Er zijn talloze recepten te vinden op internet (bijvoorbeeld hier!) die je niet het gevoel geven dat alleen wanneer je verdrietig op een stengel bleekselderij maalt, je adequaat compenseert.

In deze keuken is het vooral een terugkeer naar ‘normaal’, naar volkoren maar ook volvet, alleen is volvet dan nu even niet het krokant geroosterde zwoerd van 2 kilo ribstuk na marinade in venkelzaad, rozemarijn, cayennepeper, knoflook en 4 uur in de oven.

Ànders vet. Dus ook even niet het halve pak boter en de fles room die met suiker en Maldon zout op magische wijze tot caramel  beurre salée transformeerde, voor over de sponzig gebakken oldskool perentulband, bestrooid met knapperige pecannoten.

Gezònder vet. Zalm, noten, avocado, olijfolie, dikke yoghurt, stukken kokos.

En dat laatste restje room, die ging in de dressing. Het was toch een salade.

Recept voor sperziebonen-koolsalade met parmezaan en pecannoten.

300 gram sperziebonen, schoongemaakt

1/4 van een grote of een 1/2 kleine rode kool, in dunne repen gesneden

2 handenvol pecannoten

stukje parmezaan

voor de dressing:

1 ei, hardgekookt

1 ansjovisfilet

2 eetlepels room

2 eetlepels olie

1 eetlepel witte wijnazijn

paar druppels worcestershiresaus

staafmixer

Verwarm de oven voor op 180 graden. Zet een grote pan water op (met bijvoorbeeld ook het water waarin je het ei hebt gekookt), voeg wat zout toe. Zet ook een kom koud water klaar met ijsblokjes. Bedenk een goede bestemming voor al dit water, straks. Niet thee. Doe de pecannoten in een ovenschaaltje of bakblik en rooster in ca. 6 tot 8 minuten knapperig. Laat afkoelen. Kook de sperziebonen 5 minuten, proef er 1 om te kijken of ie beetgaar is. Voeg dan de rode kool toe en laat 30 seconden meekoken. Schep alles uit de pan en in de kom met ijswater.

Mix voor de dressing alle ingrediënten behalve de olie met de staafmixer. Voeg dan in kleine beetjes de olie toe terwijl je door mixt. Verdun indien nodig nog met een paar druppels water en breng op smaak met peper en wellicht zout. Schep de groenten uit het water in een vergiet en dep wat droog. Meng met de dressing, rasp er grof parmezaan overheen, en bestrooi met de pecannoten. Eet wat jij wil erbij.

Het Zuur

zuurkool

Ik wilde echt niet die moeder zijn. Die moeder die met een kruising tussen wanhoop en crazy in the eyes tegenover een zweminstructrice zou staan met de vraag/boodschap “Waarom is mijn kind na een jaar nog niet naar badje 2.7? In godsnaam? Heb je misschien poep in je ogen?” Dus heb ik alle mogelijke innerlijke weerhouding aangewend, de goden der beteugeling verzocht om maar gewoon te kunnen zeggen “uhm nou ik wil dus echt niet zo’n moeder zijn die uhm, maar ik geloof toch dat er wellicht ietwat weinig aandacht is in zo’n groep van 13 kindjes om goed te kunnen beoordelen.., nou ja, u begrijpt, ik heb hier toch een beetje moeite mee” en vervolgens voor het eerst in het bestaan van mijn nageslacht het gevoel te krijgen tegen een muur aan te lopen. Een apparatsjik.

Dus toen na negen weken van gepoogde diplomatie mijnerzijds er nog nul vordering in de communicatie (laat staan de beoordeling van ’s dochters zwemkunsten) bleek, heb ik de handdoek in dat zwembad gegooid en na een ‘zak in de stront’ telefoontje de hele karavaan verhuisd naar een schijtduur schooltje in een particulier faciliteitencentrum waar ze binnen een paar maanden als Kromowidjojo’s van af gaan komen, schijnt. En het meest deemoedig stemmend is dat ze les hebben naast een bad waar tegelijkertijd jonge mensen met uiteenlopende beperkingen recreatief zwemmen en spelen en ik me elke week realiseer dat we allemaal maar mensen zijn, die ons best proberen te doen.

Bijzonder onhandig is wel dat deze nieuwe lessen plaatshebben tussen 17 en 18 u, en er dus direct na school iets als soep in de kinderen moet, om ze vervolgens op weg van zwembad terug naar huis nog voor de gek te kunnen houden met een eierkoek ofzo (de verkoopster van de volkoren eierkoeken tegen mij: “ja die schijnen lekker te zijn hè” – ik: “geen idee, ik vreet ze niet”). Dan is het douchen en naar bed, ja nee interessanter wordt deze riedel niet, maar dat betekent dus ook dat er weer een vaste dag in de week is dat Matt en ik met z’n tweeën later op de avond Echt Grote Mensen-Eten eten met goede wijn.

En zo jaste ik daar dus die beloofde zuurkool in, maar dan nòg anti-(mijn)kinderder, met hele grote paddestoelen en gewelde pruimen.

Recept voor 5-kruiden zuurkool, voor twee personen ruim voldoende:

500 gram zuurkool, uitgelekt

2 handenvol gedroogde paddestoelen (grote, toko)

ca. 10 gewelde pitloze pruimen

1 theelepel jeneverbessen

2 sjalotten, gesnipperd

2 volle theelepels Chinees 5-kruidenpoeder

1/2 bouillonblokje

olie om in te bakken

Bedenk hoe zuur je je kool wil. Ik heb de zuurkool dit keer kort afgespoeld omdat ik vooral de paddestoelen wilde proeven, maar als je dol bent op zuur, spoel dan niet af. Kook water en giet de paddestoelen ermee onder in een kom. Laat minstens 30 minuten wellen. Haal de paddestoelen eruit (bewaar het vocht) en verwijder eventueel nog harde stelen. Snij de hoedjes in repen. Fruit in een ruime pan met dikke bodem de sjalotten glazig in twee eetlepels olie. Voeg het 5-kruidenpoeder toe en de jeneverbessen, en verkruimel het halve bouillonblokje erboven. Bak de paddestoelrepen nog even mee, en doe de zuurkool in de pan. Giet door een fijn zeefje het paddestoelen weekwater erbij (stop vlak voor het zanderige restje), doe een deksel op de pan en laat op laag vuur 30 minuten sudderen. Voeg uiteindelijk de pruimen toe en eet eventueel met een krokant gebakken eendenborst (had ik niet), en/of gekookte aardappels.