Post Sportief Honger Syndroom

stamppot bataat met makreel

Een jaar, een herfstvakantie verder. Met voor de eerste keer uitbesteding, in de vorm van een driedaags sportkamp. Dat klinkt bruut voor een kind van vier en één van vijf, zeker  inachtnemend mijn fanatisme aangaande sport, maar het is heel goeiig en ze hoeven heus niet te blijven slapen. Ze rennen de hele dag buiten, ook in de regen, tussendoor is er suikerwater, en ik sta NIET langs de kant om ze aan te moedigen bij knotshockey (?).

Ik zit wel de hele dag ongeveer óp m’n telefoon omdat ik bang ben dat ze een knots tegen hun neus krijgen, en ik probeer vandaag stevige kost te bereiden voor het moment dat mijn volledig doorgedraaide wolfjes joelend en briesend hun ieniemienie sportschoenen uitschoppen en zich hongerig over de tafel storten.

Gister lukte dat niet. Toen stond mijn zorgantenne uit en bevond ik me bij hun thuiskomst nog in het verwarrend voorgeborchte tussen een snelle post-sport maaltijd en zelfgefrutte ricottakoekjes met zoete aardappelfrites plus kool-die-een-uur-moet-marineren-sla. Ik ga niet goed om met veranderingen op het laatste moment, eigenlijk met verandering in het algemeen, dus als ik die ochtend heb bedacht dat dat is wat we gaan eten – knappe jongen die mij dan nog een razendsnelle minestrone in elkaar laat draaien. Terwijl dat is wat ik zou moeten doen.

Maar een uurtje iPad na een hele dag op een nat koud kunstgrasveld moet kunnen, zodat ik mijn ricottazin kon krijgen. En dan ga ik nu op tijd beginnen met hun krachtvoer voor vanavond.

Recept voor stamppot van zoete aardappel met makreel, sojabonen en bosui.

2 flinke zoete aardappels

150 gram gestoomde makreel, geplukt

250 gram gepelde sojabonen vers/diepvries

2 bosuitjes, gesneden

1/2 blokje groentebouillon

olijfolie

Met deze sojabonen bedoel ik edamame, mooie groene boontjes die te vinden zijn bij Aziatische toko’s en perfect als je zoals ik te beroerd bent om tuinbonen te dubbeldoppen. Ik bedoel níet de gedroogde grijze sojabonen uit de natuurwinkel.

Schil de aardappels en snij ze in kleine stukken. Kook ze met het halve bouillonblokje in ongeveer 10 minuten gaar. Handig om te doen in een pan waar nog een stoommand bovenin past, en stoom dan de boontjes de laatste paar minuten mee.  Stamp de aardappels grof, meng de sojabonen erdoor, en de makreel. Bestrooi met bosui en druppel er nog wat goeie olijfolie over.

Here’s looking at you, kid

salade met dukkah

Die waarschuwing dat er rond het middaggebed geen taxi te krijgen zou zijn in Casablanca nam ik niet serieus. Dat zou wel los lopen dacht ik, terwijl ik de souk uit strompelde met armen vol specerijen en amandelen, en uit de plaatselijke apotheek (ik ben dol op plaatselijke apotheken) een illegale hoeveelheid antigriepmiddel (denk ik). Niet dus. Miljoenenstad. Niet één taxi.

Dat ging me niet nog een keer gebeuren, en de volgende dag timede ik mijn gestruin veel beter en wuifde ik eind van de middag fluks naar een beschikbare taxi om op tijd via het hotel in het theater aan te komen. Hij stopte, ik schoof de achterbank op, trok de deur dicht en de taxi gierde weg. Toen sloeg mijn hart over van schrik. Naast me bleek een piepklein vrouwtje te zitten, in volledig zwart niqaab gehuld, met alleen haar gehenna’de kraaienhandjes zichtbaar op schoot. Ik stamelde wat in het Frans, zij zei niets. Ik begreep dat we de taxi gingen delen. De chauffeur nam ons mee, verder weg uit het deel van de stad dat ik toch al amper kende, en het leek er niet op dat hij op weg was naar het adres op het kaartje van het hotel… Dit leek verdacht veel op een banlieue, en ik begon ‘m te knijpen. Was dit wel zo’n goed idee geweest?

Het vrouwtje inmiddels, was begonnen te ratelen en de chauffeur knikte beamend. In rap Arabisch kaatste hij wat terug, toen keken ze naar mij, en ze stopten voor een verlopen wit flatgebouw. Ik deed het bijna in m’n broek. Toen proestten zij het samen uit van het lachen. Wahahaha, gierde de chauffeur, die vervolgens gewoon Engels bleek te spreken, “She says you would be a perfect bride for her son!” WAHAHAHA brulden ze samen. Intussen stonden we nog steeds stil in een buitenwijk van een stad die ik niet kende en wist ik niet hoe groot of gering de kans was dat ik werkelijk de rest van mijn dagen hier in niqaab zou slijten, dus mee lachen lukte nog niet zo goed. Maar het vrouwtje aaide even geruststellend over mijn hand en zoef, weg was ze, zwarte rokken ruisend de taxi uit.

Dus. Denkend aan dukkah denk ik aan dat. Want aan Egypte, waar het kruidenmengsel van onder andere sesam, koriander en komijn vandaan komt heb ik weinig herinneringen. Behalve dan die keer dat we geëvacueerd werden uit Sudan en naar Khartoum gevlogen, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Beslemah!

Recept voor salade van spinazie en veldsla met geitenkaas, gegrilde wortel en dukkah. En vijgen UIT EIGEN TUIN.

200 gram gewassen spinazie

1 zakje veldsla

5 stevige wortelen, in schuine plakken gesneden

100 gram zachte geitenkaas in plakjes of blokjes

die vijgen dus, in kwarten

munt, gehakt

simpele vinaigrette van

3 eetlepels olijfolie

1 eetlepel citroensap

zout en peper

Grill de wortelen en meng ze met alle overige ingrediënten. Bestrooi royaal met 2 eetlepels dukkah. Je vindt het bij veel Turkse en Marokkaanse winkels, en dat is een goede zaak.

Eet hierbij tosti’s met oude kaas en chutney. Any chutney.