Tijd en Bonen

kidneybonensalade met rivierkreeftjes

Goh. Het is wel duidelijk dat ik (iets te) veel tijd omhanden had zo, zeg, heel 2013. Dat het me bijna elke week gelukt is om een stukje uit m’n mouw te schudden, terwijl ik nu moet vechten voor elke minuut waarin ik nog iets basaals kan bereiken als bijvoorbeeld yoghurt eten ’s ochtends. Ik betrap me er soms op dat ik tijdens het ochtendritueel rén, van slaapkamer naar slaapkamer. Ons appartement  is niet supergroot en we hebben ook maar twee slaapkamers, dus ik schiet er ook nog eens niks mee op.

Ik hoop dat u mijn toon hier niet leest als klaagzang, want ik kan niet anders zeggen dan dat het druk hebben leuk is wanneer je doet wat je het liefst wil. Hoe lief mijn gezin is en hoe welwillend en behulpzaam onze familie blijkt elke dag dat ik in Arnhem repeteer, en dan hebben we nog niet eens een oppasbestandje hoeven opentrekken. De laatste oppas die regelmatig kwam werkt nu bij de buurtpizzeria, en toont weinig interesse in een terugkeer naar onze club.

Zelf heb ik vroeger nooit opgepast. Het leek me het sufste bijbaantje mogelijk, en er kwam ook nog eens verantwoordelijkheid bij kijken.  Ik ging wel eens op de bank hangen bij een vriendinnetje dat aan het babysitten was, maar wanneer we dan door de snoepvoorraad heen waren peerde ik ‘m meestal weer. Ik vermoed trouwens dat mijn assortiment aan haverkoeken en dadelrepen ons arme meisje ook heeft weggejaagd, en ik vergat steevast cola en chips voor haar in te slaan.

Wat deze weken opvalt is het verbazingwekkend gemak waarmee ik quinoagerelateerde principes loslaat in tijden van drukte. Wie maar voor de kindjes wil koken ontvang ik met open armen, en mijn mamaatje maakt deze week gelukkig weer a mean macaroni.

Maar soms ben ik op tijd thuis om zelf nog wat in een schaal te kieperen, en deze salade raad ik iedereen met tien minuten en een blik kidneybonen aan.

Recept voor salade met rivierkreeftjes, kidney- en gepelde sojabonen.

2 bakjes rivierkreeftjes

1 blik kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

200 gram gepelde sojabonen (edamame) te vinden in het vriesvak bij toko’s, ontdooid

200 gram krieltjes, gekookt

3 stengels bleekselderij, in stukjes

1 bosje radijs, in kwarten

paar takjes munt, grofgehakt

dressing van

1 eetlepel yoghurt

1 eetlepel mayonaise

½ eetlepel grove mosterd

1 eetlepel olijfolie,

gemengd met zout, peper en aangelengd met 1 eetlepel water

Het is een salade. Gooi maar door elkaar!

Moving On II

worst, quinoa, zoete aardappel en spinazie

De kogel is door de kerk, de K’s zijn door de PC. We gaan verhuizen. Er is een object gekocht – zoals we hebben geleerd ons huis te noemen van de makelaar, er wordt snoeihard onderhandeld met verhuizers, en volgens de kinderen zal het zo gaan: “Schatjes, we gaan verhuizen”. “Okee, ik ga wel bij Charlotte wonen. Die heeft veel Barbies”.
Deze week brengen we een tweede bezoek aan de notaris die zetelt in een kapitaal pand aan de PC Hooftstraat, en naar wie we gister zoveel geld hebben overgemaakt dat ik er nog een beetje buikpijn van heb. Geruststellend is wel dat deze man in notariële voorkomendheid absoluut archetypisch is; vorige keer scheen de zon en droeg hij een smetteloos witte broek, een roze streepjesoverhemd, een nautisch getint jasje en een zegelring waarmee je een ruit in kon slaan. Dat geeft de burger gewoon moed.
We pionieren naar een buurt die voorzichtig up and coming wordt genoemd door vooral de jonge mensen die er zelf net gekocht hebben, want mij lijkt het vooral nog old and dying als je de hoeveelheid kanten gordijntjes en porseleinen poesjes voor het raam beziet. Maar goed, het één sluit het ander niet uit. En eindelijk zal er een tuin zijn, door ons de afgelopen jaren node gemist om de puur egocentrische reden dat als de kinderen in de zomer om 19 u in bed lagen, wij de rest van de zonnige avond bínnen moesten drinken. We wonen nu in een zogenaamd modern appartement waar niet eens een balkon vanaf kon.
Alles wordt anders. De meisjes zullen zich dit huis ècht herinneren. Toen ik zelf vijf was, was ik al van Suriname naar Nederland naar Sudan verhuisd. De kans is groot dat onze dochters Amsterdammers blijven tot ze zelf anders kunnen besluiten, al broeit er nog een stille Nieuw Zeelandse fantasie. Ach, eerst maar eens oefenen met deze transfer.
Ook mensen die verhuizen moeten eten! Bruggetje van likmevestje, weet ik.
Het is wel weer eens tijd voor worst.
Recept voor worst met zwarte quinoa, zoete aardappel en spinazie.
3 biologische braadworsten
1 ui, gesnipperd
2 flinke zoete aardappels, geschild en in blokjes gesneden
250 ml water, net van de kook
1/4 bouillonblokje
1 mok zwarte (of gewone) quinoa, afgespoeld in een fijne zeef
2 handenvol spinazie, in dunne reepjes gesneden
Kook de quinoa zoals op de verpakking staat. Verhit in een diepe pan met zware bodem 2 lepels olie om in te bakken op middelhoog vuur. Braad de worsten in ongeveer 10 minuten bruin, en bak nog 5 minuten door met  deksel op de pan. Zet het vuur laag, haal de worsten uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Fruit de ui zachtjes in het braadvet, ongeveer 10 minuten. Schep de ui uit de pan bij de worst, zet het vuur weer hoger en doe de zoete aardappelblokjes in de pan. Bak rondom een beetje bruin, giet het water erbij en verkruimel het bouillonblokje erboven. Deksel op de pan, en in 5 minuten gaar laten koken. Zet het vuur uit. Doe de worst en de ui terug in de pan bij de aardappel. Je kan nu de spinazie erdoor roeren en de quinoa ook, en alles in diepe borden scheppen. Voor de foto heb ik spinazie, quinoa en aardappel apart gemengd maar hé, that was just my food being vain.
En verder heb ik geen idee waarom de layout niet meewerkt vandaag, doei!