Moving On

radicchiosalade

Mijn zwager is een rolling stone. Niet een lid van de band, want dan, tja ik weet niet wat dan, maar een charismatisch figuur die om de zoveel jaar zijn spullen pakt en verder gaat.  In die paar jaar heeft hij dan de halve stad verliefd op hem doen worden (al dan niet platonisch, ja dat kan hij), een nachtclub van niks naar groot succes gemanaged, en weer wat vrienden verloren aan woekerende voortplanting.  Na Peking, Londen, en tijdelijk terug in Amsterdam zal hij ons straks weer gedag zeggen, and go where the wind will take him. Or the airplane.

Maar eerst was er nog het feestje! Iedereen had oppas, behalve zij die het niet hadden, een knappe homo probeerde mijn man te versieren – wat ik uitermate complimenteus vond, en op een muur van de club was mijn zwager levensgroot vereeuwigd. Wij schreeuwden wat tegen elkaar onder het genot van pleurisdure biertjes, er werd ge-twerked door hiphoppers (maar dat zeg ik vast verkeerd), en nadat we het tot vier uur ’s ochtends volgehouden hadden gingen we trots naar huis.

De volgende avond, toen de kindjes bij Oma waren opgehaald, wilde ik per se frites eten bij een La Place wegrestaurant. Sinds dat ding daar staat tussen snelweg en weiland heeft het een magnetische werking op me gehad, maar nooit kreeg ik iemand (Matt) zo gek om de afslag te nemen. Ik ben blij dat de illusie verholpen is; het was vies en vet, de saté lieten ze aanbranden waar ik bij stond en ik hoef er nooit meer heen. Vandaag ga ik het goed maken met een salade.

Recept voor salade van radicchio en bloedsinaasappel met pecorino.

1 krop radicchio

2 kleine bloedsinaasappels

stukje pecorino

3 eetlepels zwarte bonen, uitgelekt uit blik of zelfgekookt

plukje verse dille of peterselie

2 theelepels milde grove mosterd

olijfolie, zout en peper

Scheur, was en droog de bladeren van de radicchio. Schil de sinaasappels vrij dik boven een kom en vang het sap op. Snijd in plakjes en hussel door de radicchio met de bonen en het verse kruid. Meng voor de dressing het sinaasappelsap met twee eetlepels olijfolie, de mosterd, en zout en peper naar smaak. Lepel over de salade, en maak af met geraspte of geschaafde pecorino.

Ik hoor stemmen

kokos granaatappel yoghurt

Laatst werd ik gebeld of ik een keesfilm wilde inspreken, althans zo interpreteerde ik het, dus ik stelde me een gezellige animatiereeks voor gebaseerd op de Mees Kees kinderfilms. Maar nee, het was een casefilm, en snel schakelde ik mee naar het snellejongensreclamejargon waarin ‘we’ dan dit soort keeses bespreken. In de geluidsstudio trof ik het bekende setje nonchalante laidback geluidstechnicus, hipster accountjunior en zongebruinde accountsenior van het kaliber reclamebureau dat een direct lijntje met George Clooney heeft.

Inspreken, dat doe ik dus ook. Reclames, bedrijfsfilms, voiceresponse systemen – zonder het te weten heeft u mij wellicht vervloekt wanneer ik weer eens verkondigde dat mijn kunstgebitkleefpasta beter was dan de uwe, of dat de wachttijd nog maar 14 minuten zou bedragen, of dat de file zo’n 7 kilometer zou beslaan. En als u zich tijdens een l’Ôréal reclame ooit heeft afgevraagd ‘Maar waaròm dan, Penelope?’, was ik het die antwoordde ‘Omdat ik het waard ben’. Ja, zie daar maar eens iets tegenin te brengen. En nee, la Cruz spreekt dus eigenlijk geen Nederlands, maar het is nu zo lang geleden dat ik dat wel mag verklappen geloof ik. Overigens ben ik dat baantje kwijtgeraakt aan Isa Hoes toen ik een keer verkouden was op een opnamedag.

Vanaf een uur voordat ik de studio inga, maak ik hele rare geluiden. Dus als ik dan net een dochter op het voorzitje van de fiets heb zitten is dat weer een flink potje gezamenlijk vertier: tippetappetippetappetippetappetop, wij Waalse wezen willen wel wollen wanten wassen wisten wij waar warm water was, enzovoort. Wat niet mag vóór het inspreken: zuivel. Want slijm- en smakbevorderend.  Dit ontbijtje wordt ‘m dan niet:

Hele dikke yoghurt met granaatappel, kokos en amandelen. Omdat ik jullie serieus neem schrijf ik dit ‘recept’ niet uit, kom op zeg!
ps Is het al opgevallen dat ik in ‘receptmodus’ altijd van u naar jij switch? Want eten maken, daar moet je niet moeilijk over doen.