Work it

saffraanrijst met mosselen

Wat u misschien nog niet weet van mij is dat ik zoveel van eten hou, of zo van veel eten, dat ik meerdere keren per week een uurtje rondhups of spring om la taille een beetje binnen de broek te houden.  Ik doe dat bij voorkeur thuis met als lichtend voorbeeld een DVD, na het verplaatsen van allerhande meubilair, met nog net geen fluoriserend stretchpakje aan maar wel heel goeie stuiterschoenen en als kers op de taart een setje gewichten.

Vroeger had mijn moeder een levensgevaarlijk buikspierinstrument dat bestond uit twee beugeltjes voor je voeten, een springveer waartussen je een paar vingers kon afknijpen, een stok als handvat, en de bedoeling daar dan sit-ups mee te doen. Ik heb het haar nooit zien doen, maar het ging altijd mee in de koffer; naar Sudan, Gambia, Indonesië. Soms probeerde ik het stiekem uit, waarbij steevast mijn te korte beentjes uit de beugels glipten en ik in mijn kin werd gebeukt door het onderstel met springveer. Ook had ze een een jaren tachtig fotoboek waarin Jane Fonda in zo’n stretchpakje en beenwarmers, heur haar kek gepermanent, een serie ontzettend brave oefeningen tentoonstelde. Ik kan me niet voorstellen dat daar een druppel zweet uit voortvloeide, maar gezegd moet worden dat miss Fonda er vandaag met haar, wat, vijfenzeventig? jaar nog verdomd goed uitziet. Toen Matt zijn oog vluchtig op de hoes van mijn DVD liet vallen, dacht hij even dat ik porno in huis had gehaald. Mijn juf is ook niet op transpiratie te betrappen, maar heeft toch een wat minder goeiige uitstraling.

En hoewel mijn streven niet is om getransformeerd te worden naar een blonde barbiepop met, het moet gezegd, een pretty bad boob job, is mijn mevrouw (ik noem haar naam niet want dan gaat u haar Googlen en mij uitlachen) een behoorlijke stok achter de deur. En die kan ik wel gebruiken, na een ultraleuke vakantie met gezin in Portugal, en een hysterisch geweldige WERKBESPREKING OP MALLORCA. Had ik al gezegd dat die werkbespreking op Mallorca was?  Ik heb me wekenlang gewenteld in wijn en koolhydraten, en nu moet ik aan de bak.

Over Mallorca later meer, maar vandaag alvast deel 1 van een zoek-de-verschillen-fotosetje; vandaag mijn saffraanrijst met mosselen en volgende week de paella van een restaurant bovenop een klif Mallorquín zo adembenemend mooi (zowel de paella als ligging van het restaurant) dat men er spontaan van in zee springt. Twee weken geleden Kate Moss en Bruce Springsteen nog, als we de ober moesten geloven…

Recept voor saffraanrijst met mosselen dus.

Rijst, omgekookt,voor 3 à 4 personen als u nog steeds net als ik voor een gezin met 2 kleine kinderen kookt. Of twee zeer grote eters bent. Of alleen voor uzelf, en van invriezen houdt. En u ziet het (misschien niet) goed; dat is inderdaad zilvervliesrijst op de foto. Handig om aan te houden is een hoeveelheid van een koffie- of theemok, want dat kan precies verdubbeld worden voor de benodigde hoeveelheid water.

Kokend water in de waterkoker

1 visbouillonblokje

3 blikjes mosselen bij voorkeur import uit Spanje of Portugal, maar hé, u heeft het druk genoeg… Uitgelekt.

1 rode paprika, in stukjes

2 handenvol diepvrieserwtjes

1 blikje kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

1 teen knoflook, fijngehakt

1 theelepel kurkuma

1 theelepel gemalen komijn

5 draadjes saffraan, paar minuten geweekt in een half kopje heet water

1½  eetlepel olijfolie om in te bakken

Verwarm in een grote pan met dikke bodem de olie op middellaag vuur. Voeg de komijn toe, en de knoflook. Bak 2 minuten, en laat de knoflook niet bruin worden. Voeg de kurkuma toe, roer door, en dan de rijst. Schep om door de olie tot alle korrels bedekt zijn, en fruit zachtjes nog 2 minuten. Giet twee keer zoveel kokend water als rijst in de pan, dus 1 kop rijst = 2 koppen water. Saffraan met vocht, en het bouillonblokje erbij. Deksel op de pan, vuur laag, en laat pruttelen zolang als aangegeven staat op de verpakking van de rijst. Kijk af en toe en roer los van de bodem. Doe de laatste 3 minuten van de kooktijd de erwtjes erbij. Check of al het vocht is opgenomen, zet het vuur uit, roer de kidneybonen, paprika, en de mosselen voorzichtig door de rijst, en laat nog even staan met de deksel op de pan. Dig in.

Vakantie, man

knoflookgarnalen

Als er naast de ingang van een restaurant vlaggetjes van verschillende landen wapperen, dan weet je dat het foute boel is. Maar waarom weten de mensen die er zitten dat niet? Wat maakt dat we zijn verdeeld in zij die zelfs op vakantie nog drie keer per week zilvervliesrijst koken (Mijn Soort Mensen) en zij die gewoon een poort verderop aanschuiven voor een Mixed Grill met cocktailsaus (De Meeste Anderen)? En DMA eten vast met net zo veel goesting, of overtuiging. MSM is in ieder geval in de minderheid, om niet te zeggen; ik sta alleen.

Indien je stelling neemt, waarin dan ook, sluit je vanzelf alternatieven uit. Ik hoop mijn hele leven de tijd te hebben om te proeven en waar te nemen. Soms is er niet genoeg ruimte (lees: tijd) om smaak te verfijnen, of oneindig verder te leren. Het kan mij pas sinds een paar jaar (lees: Matt) schelen of muziek uit goeie speakers komt. Nou, da’s duidelijk, die hebben we, klaar. Maar als er bijvoorbeeld in de vroege jeugd middels een cassettebandje van Mozart’s Requiem een tunneltje is geboord naar de schijnbaar onuitputtelijke rijkdom die klassieke muziek is, kan je zomaar de rest van je leven in Bach-drijfzand doorbrengen. It happens. Hoe dan ooit verder? Of terug?

Op vakantie is het duidelijker dan thuis dat wat wij eten (grotendeels door mij bepaald) stellingname behelst; thuis zitten we niet in een tuin of op een balkon waaruit/-vanaf we in de verte dronken Engelsen almaar dronkener horen worden want thuis hebben we helemaal geen tuin of balkon. (Puntje op de agenda). Die Engelsen zitten dus allemaal op het terras van een restaurant met vlaggen aan de gevel, waar ik elke dag langs rij met mijn Portugese Intermarché tasje vol gezonds. Dolgelukkig (ik), want de Intermarché is voor mij wat de Manolo-winkel was voor Carrie Bradshaw. Raar wijf.

Die Engelsen trouwens zal het sausage wezen of dat eten wel authentiek Portugees is, gekookt door iemand met liefde voor eten, met misschien wel iets van groente. Dat kan ik best benijden als ik me na een middagje zwembad weer op een ui en een paprika stort. Ik kook hier overigens authentiek Geen Enkele Keuken, maar de ingeblikte mosselen en inktvis zijn niet aan te slepen. Soms wil ik ze al bij het ontbijt.

Thuis ook prima te doen: Recept voor knoflookgarnalen met paprika-rijst.

500 gram rauwe, ongepelde grote garnalen/gamba’s

2 tenen knoflook, gepeld en in zeer dunne plakjes

grote handvol bladpeterselie, gehakt

(zilvervlies)rijst voor de rijsteters in het gezelschap (op vakantie placht ik rijst te eten)

1 flinke paprika in stukjes

2 lekkere tomaten in stukjes

½ citroen

olijfolie, zout, en peper

Kook eerst de rijst, laat afkoelen. Doe de tomaten en paprika in een grote kom. Verhit olijfolie in een grote koekenpan op middelhoog vuur, doe de helft van de garnalen erin, en bak al omscheppend in ca. 6 minuten goudbruin geblakerd. Bestrooi met zout. Schep uit de pan in een schaal, voeg een klein scheutje olie toe aan de pan, en bak de knoflookplakjes met de tweede helft garnalen. Beetje zout erover, in de schaal, 2/3e van de peterselie erover. Doe de rijst in de kom bij de paprika en tomaat, druppel daar olijfolie over, zout, peper, en de rest van de peterselie. Besprenkel alles met citroensap, klaar.

U kunt wel horen dat ik terug wil naar mijn vakantie. Volgens mij wacht er ergens een zak salt&vinegar chips.