Jouw agenda, mijn agenda

Indian stylie mosselen

spicy wortelsalade

U was geloof ik mosselen beloofd hè? En daar kwamen de basisschool en de basisbal tussen, dus u heeft nog wat tegoed.  Ik kan mosselen eten als een dokwerker denk ik altijd, maar één zo’n bak voor twee personen bleek toch wat overmatig.

Ik jas ‘m er even snel doorheen, dit recept, want naast werk bleken opeens dertig mensen bedacht te hebben deze week met mij af te spreken. Heel leuk natuurlijk, en ik kan geen nee zeggen, dus schlep ik vanaf maandag vijf dagen achter elkaar met nul, één, of twee kinderen de stad door, op weg naar gepoogde afspraakcombinaties. Soms hangt zo iets in de lucht en denkt twintig procent van de mensen die je kent tegelijkertijd aan jou (en doet daar iets mee), soms blijft een sociale agenda een hele week leeg. Nu ken ik ook vrij veel mensen, en ik kom ze op de gekste plekken tegen. Ik vind het al helemaal niet raar meer om bekenden tegen het lijf te lopen in Franse hypermarchés, of op Londense dakterrassen, of in de lobby van het RTL gebouw in Hilversum alwaar zij dan al een uur aan het wachten zijn om Humberto Tan te mogen interviewen. Nou – eerlijk gezegd vermeld ik deze voorvallen toch altijd licht verbaasd aan Matt, die het op zíjn beurt juist helemaal niet meer raar vindt.

Er is één iemand die in de stad altijd meer mensen tegenkomt dan ik, en dat is mijn vriend Mischa. Als we vroeger drie grachten over moesten steken om bijvoorbeeld naar ijzerhandel Gunters en Meuser te slenteren (dat soort uitjes, daar houden we van), waren we zo een ochtend onderweg. Praatje hier, harinkje daar, iemands nieuwe baby/bulldog/bankstel bekijken…

Nu woont Mischa in Los Angeles, en daar doen ze alles met de auto. Dat is toch minder makkelijk bijbeppen met passanten, en van mij mogen ze nu wel eens terug komen.

O ja, ik had het druk. Recept voor Indian Stylie mosselen met spicy wortelsalade, en wegens tijdgebrek zijn er een potje én een zakje bij betrokken! Voor 2 volwassenen, als de kinderen een keer uit logeren zijn. Hoewel men dan waarschijnlijk bij Toscanini zit, of bij een hamburgertent.

2 kg mosselen

3 eetlepels Mild Curry (Indiase Kruidenpasta) uit een potje van Patak’s

1 zakje gesneden grove soep- of mosselgroente

1 eetlepel zonnebloem– of pindaolie om te bakken

1 bosje koriander, grof gehakt

2 kleine winterpenen, in zeer dunne schuine plakjes, geraspt mag ook

dressing van :

2 eetlepels olie (sla- of zonnebloem)

1 niet helemaal volle eetlepel witte wijnazijn

zout en peper

1 theelepel sumak (gaat dat kopen bij de Turk!)

½ theelepel gedroogde gemalen chilipepers

Maak eerst de wortel(winterpeen)salade, dan kunnen de smaken daar wat intrekken. Peen mengen met dressing en 1/3 van de verse koriander. Maak de mosselen schoon; spoelen onder de koude kraan, open mosselen op het aanrecht tikken. Gaan ze niet dicht, gooi ze weg. Verhit in een grote pan (waar later ook een deksel bij past) met dikke bodem een eetlepel (bak)olie op middelhoog vuur. Voeg alle soep- of mosselgroente toe. Bak even aan en voeg dan de currypasta toe. Zet het vuur laag en bak al roerend 5 minuten door. Voeg een klein scheutje (100 ml) water toe en dan de eerste helft van de mosselen. Zet het vuur direct hoog en doe de deksel op de pan. Schud met pannenlappen en goed dichtgehouden deksel na drie minuten om. Stoom zo de mosselen in nog ca. 5 minuten gaar. Check of alle mosselen goed ver open staan door ze om te scheppen met een schuimspaan. Zo niet, deksel er weer op en elke minuut weer even gluren. Schep de mosselen er nu uit en bewaar in een afgedekte schaal, herhaal het koken direct met de tweede helft. Gooi als het past de eerste lichting terug in de pan, bestrooi met de rest van de koriander, zet pan op tafel, en eet tot je een beetje buikpijn hebt.

Basisbal

vegaballen

Dingen die ik tijdelijk heb gekund, ooit in mijn leven:

-Op mijn handen staan

-Op mijn hoofd staan

-Op een galopperend paard staan

-Piano spelen

-Een (eigen) teen in mijn mond stoppen

-Maat 36 dragen

-Inverse goniometrische functies maken. Uiteraard alleen mogelijk door beperkingen te hanteren; arcsin, -cos, en –tan, u weet wel

-Heel lang touwtje springen

-Meer dan twee bier drinken

-Schaken

Dat schaken leerde ik in de twee jaar dat ik –vrij toevallig- in Nederland in groep 7 en 8 zat. Ik was niet zo gewend aan klassen en zoals bij waarschijnlijk elk kind dat nieuw op een school komt, duurde het even voordat ik mijn draai had gevonden in dit antropologisch fenomeen. Ik geloof wel dat deze bepaalde school een eerlijke afspiegeling van de couleur locale toonde. Er zaten wat leuke bruine kindjes in mijn klas, een meisje dat haar moeder (terug)sloeg, en ook waren er veel jongetjes met lamswollen truitjes en poloshirts daaronder. Jongetjes die op de basisschool al vrij ballerig praatten, en op tennis en hockey zaten. Met één van hen kwam ik terecht in een schaakklasje. Het zal het begin van het schooljaar geweest zijn, ik was nieuw en Lennart was wat ik nu het alfamannetje zou noemen. Mijn moeder onderging in die tijd een aantal zware oogoperaties, en één van de eerste middagen van dit gemoedelijke naschoolse activiteitje kregen hij en ik een beetje mot. Er werd wat over en weer gekat, dat ging van kwaad tot erger, en toen vielen de woorden “schele moeder”…

De keren dat ik blind van woede ben geraakt in mijn leven zijn op twee vingers te tellen, en van de tweede keer kan ik gelukkig zeggen dat er een gepast aantal meters afstand bleef tussen mij en de tegenstander, maar deze eerste keer was er geen houden aan. Ik vloog door de ruimte met het eerste wat ik in handen kon krijgen, namelijk het schaakbord, en voordat de brave bebaarde schaakmees kans zag zich ertussen te werpen had ik Lennart, die met zijn rug naar me toe zat, bovenop zijn hoofd gemept met wat wel een heel flimsy plaatje hout moest zijn. Het brak namelijk meteen in tweeën, en Lennart hoefde echt niet naar de Eerste Hulp of zo. Wel ging hij huilen, en ik ook, en nadat de obligate verontschuldigingen gepleegd waren, werden we voor de rest van onze lagere schooltijd eigenlijk heel goede vrienden. Ik zie hem op alle foto’s van mijn verjaardagsfeestjes destijds.

Nostalgie; aangezwengeld door het achterlaten van onze oudste dochter in een gebouw met gangen, trappen, juffen en meesters, honderden kinderen, groots en onbekend. Voor het eerst naar school.

Tomatensaus met tranen – nee hoor, nu stop ik. Ik voorzie grote drukte en geregel in de toekomst, en iets met een kalender met activiteiten en verplichtingen, dus ga ik af en toe een grote pan maken met stevige kost die zo uit de vriezer getrokken worden als koken er even niet in zit. Altijd goed op het repertoire: ballen in saus. Vegaballen dit keer!

Hoeveelheden voor een flinke voorraad; voor één avond eten met 2 volwassenen en 2 kinderen – halveren maar.

3 pakken vegaballetjes

2 blikken gepelde tomaten

1 grote ui, gesnipperd

3 tenen knoflook, in zeer dunne plakjes

3 theelepels gemalen venkelzaad

2 theelepels paprikapoeder. Hete, als je er mee weg denkt te komen.

1 bouillonblokje

olijfolie om te bakken

Verhit in een braad- of hapjespan twee eetlepels olijfolie. Fruit de ui op laag vuur in ongeveer 7 minuten zacht. Voeg de knoflook toe en bak nog 3 minuten. Voeg venkelzaad en paprikapoeder toe en roer een minuutje door. Blikken tomaat erbij, tomaten kapot maken met een spatel, bouillonblokje erin, deksel erop en 20 minuten zachtjes laten pruttelen, af en toe roeren. Intussen de balletjes in een koekenpan bakken volgens aanwijzing. Na die 20 minuten bij de saus in de pan en nog even laten trekken. Lekker met rijst, pita’s pasta, peulvruchten, you know.

Theetijd

photo(2)

Jaaaaa, da’s andere koek hè! Een heuse selfie, totaal niet mijn stylo. Door mijn rug gegaan, kan niet zitten, dus wat sta ik nu te doen? Te tikken. Ik sta werkelijk voor de boekenkast op een laptop te tikken.

En als íets niet handig is is het staand tikken, in een soort lage spreidstand om ter hoogte van de juiste plank terecht te komen. Dus vergeef me dat u vandaag verstoken blijft van lollige/treurige anekdotes en weet dat ze volgende week weer opgevoerd zullen worden, vergezeld door een recept voor Indian-stylie mosselen…

Voor nu een link naar de ontdekking die mijn dag van meh naar hell yeah! tilde: http://www.culy.nl/hotspot-2/yoyo-fresh-tea-bar/

Spot on bericht Culy ook over verdere trends die hopelijk snel vanuit Los Angeles naar ons overwaaien, of in ieder geval sneller dan de zeven jaar die Bubble Tea er over heeft gedaan. Ouwe doos hier kan u namelijk vertellen dat het in 2006 al behoorlijk de rigeur was in Lalaland, alwaar ze zich helemaal suf consumeerde aan onder andere ‘Boba’ Green Tea. Jarenlang voerde ik hier een soort eenmanscampagne bij de Coffee Company of ze het niet eens moesten opnemen in hun assortiment so I could get my fix, en altijd werd ik meewarig aangekeken. Weet dat gekke wijf nou nog steeds niet dat wij koffie doen? Goh, kan ik toch mijn mond niet houden.

In ieder geval had ik een uitje nodig vandaag want fietsen en lopen behoren nog wel tot de mogelijkheden, en de tip druppelde precies op tijd Twitter binnen. En gezien u best wat van mij aan kan nemen betreffende dit wonderlijke brouwsel – neem maar van mij aan dat ze ‘m hier volledig onder de knie hebben.  Mij heb je sowieso om als  ik kan vragen de suiker weg te laten en er nog steeds iets romigs en ijskouds uit de mixer komt (bij hun een geinige automatische shaker).  Dat hoef ik bij een Frozen Cappuccino anywhere in Amsterdam niet te proberen.

Afijn. Ik ga weer plat. Drink dat ding.

 

Semiflexi

steak sandwich

Omdat ik graag een bonafide flexitariër wil zijn (en ben), is het maar goed dat ik ook een flexidrinker ben. In tegenstelling tot, zeg, een alcoholist, die elke dag drinkt. Want een vervelend neveneffect van mijn (zeldzaam voorkomende) katertjes, is een amper te stillen honger naar rood vlees.

En daar viel ik dus lelijk van de flexiwagen, met het mooie voornemen om u vandaag een door gado gado geïnspireerde salade digitaal voor te schotelen. Ik geloof dat ik om 11 uur ’s ochtends al een steak sandwich achter de kiezen had (flink moeten kauwen is een essentieel onderdeel van deze rare behoefte) en werd daarna, onvoldoende verzadigd, bevangen door lichte paniek toen het overhoop halen van de ijskast louter boter, kaas en eieren opbracht, en negentien soorten groente. Ik was in staat door de inmiddels aangetreden regen terug te fietsen naar de ekoslager, maar gezien de oorzaak van het verlangen was ik natuurlijk helemaal niet in staat tot door de regen fietsen. Dus ben ik toch maar genoemde salade gaan maken, in de hoop ook om alle vegetariërs die ik met bovenstaande bekentenis heb verjaagd weer langzaam terug te hengelen.

rauwkost pindadressing

Wat die salade betreft; ik ben behoorlijk verguld met deze pindadressing, alleen is het schier onmogelijk een aantrekkelijke foto van pindadressing te maken. Daarom voor het plaatje apart, want dat is nog altijd beter dan een grote berg bruine rauwkost te kieken. Maar zo moet u het wel eten, en de dressing die u over heeft lepelt u naar mijn vermoeden gewoon op als toetje. Of u smeert het morgen op een stevig broodje met sla en ham. En dat ei, trouwens, had zich ook wel wat fotogenieker mogen gedragen.

Recept voor steak sandwich, voor 1 jager-verzamelaar.

brood

1 (biologische) ribeye

blaadje sla

saus van 1 volle theelepel mayonaise, 1 volle theelepel grove mosterd, en 1 zuur augurkje, gehakt, gemengd

Bak de ribeye in een paar minuten naar gewenste rood/gaarheid, laat even rusten onder aluminiumfolie, en assembleer je broodje.

Recept voor rauwkostsalade met pindadressing, voor 1 persoon maar makkelijk te verdubbelen.

¼ van een kleine witte kool, zeer fijn gesneden.

¼ courgette, in dunne plakjes door de helft. Courgette doet me gezonder voelen dan komkommer, en ik gebruik het rauw vaak als vervanging.

1 wortel, in dunne plakjes

1 gekookt ei

Voor de dressing:

1 eetlepel pindakaas

1 eetlepel zoute ketjap

1 eetlepel zoete ketjap

2 eetlepels rijstazijn. Witte wijnazijn kan ook.

sap van ½ limoen

1 theelepel honing

½ teen knoflook, gepeld

stukje gember ter grootte van een pink-kootje

6 eetlepels water, om te beginnen

eventueel: 1 theelepel sambal

staafmixer

Meng alle ingrediënten voor de dressing in een hoge mengbeker met de staafmixer. Omdat pindakaas altijd de baas wil spelen, moet je daar flink wat smaken tegenover zetten. Met water (per lepel) kun je het verder verdunnen indien nodig.
Roer de dressing in een saladekom door de groente, en serveer met het ei.