La Douce France

perentatin

Ik weet niet wat me overkomt. Ik heb al vijf avonden niet gekookt. En wat eten we dan? Verse sardientjes, salades met confit de canard, bietjes met Picodon, knolletjes en wortel in jus de veau, gehaktbrood, boeuf bourguignon, garnalen met zelfgemaakte aïoli, gesauteerde spinazie, courgettesoep, rode mul in Pastis, moules marinières… Alles van de hand van een stoere Amsterdamse cafébaas die met een verbazingwekkend gemak elke avond voor acht volwassenen en vijf kinderen eten op tafel tovert. Je hebt horecabloed of je hebt het niet. En het mooie is; ik mag niet eens helpen! La vie est belle. We eten aan een lange tafel buiten in de Provence, daarna worden er vijf meisjes (!) tusen één en vier jaar oud op bed gelegd, wordt er een batterij babyfoons opgesteld, en dan tot diep in de nacht het namenspel gespeeld. Leg ik graag nog een keer uit.

Overigens heb ik nu vier dagen ge-lowcarbed in Frankrijk. Ik kap ermee. Ik heb geen zin meer om me elke keer dat ze terugkomen van de bakker te verstoppen onder de tafel, kwijlend van afgunst. Ik wil ook vers brood met Nutella.

Toen ik gister een theelepel Nutella attaqueerde, viel me voor het eerst op dat dat dus de vulling is van Ferrero Rocher; het jaren tachtig lievelingschocolaatje van wijlen mijn grootmoeder. Tussen de boterberg en de melkzee moet ergens een grote Nutellaheuvel liggen waar ze bij Ferrero wel raad mee weten. Ter variatie haalde Oma ook wel eens Mon Cheri in huis, maar de vieze kersenlikeur die daarbij over mijn kin droop bedierf toch altijd de pret.

Gister werd hier voor de tweede keer een snelle makkelijke perentatin met gezouten karamel gemaakt, en weet u wat? Vandaag weer.

Recept voor easy-peasy peren Tarte Tatin, gepredikt door Sanne de gastvrouw en uitgevoerd door Romanee de apprentice.

1 kant-en-klare grote lap bladerdeeg

3 peren, geschild en in dunne plakken gesneden

100 gram gezouten boter

1 theelepel goed zeezout

4 eetlepels basterdsuiker

ingevette lage ronde taartvorm van 26 cm doorsnee (dicht, geen springvorm)

Verwarm de oven voor op 200 graden. Verwarm de boter en de suiker in een anti-aanbakpan op halfhoog vuur, en bak daarin de peren in 10 minuten zacht. Laat karamelliseren tot het middelbruin kleurt, en roer het zout erbij. Verplaats de peren naar de bakvorm en drapeer het bladerdeeg eroverheen. Prik er wat gaatjes in en prop de randen een beetje in. Schuif in het midden van de oven. Check na een kleine tien minuten hoe hard jouw oven eigenlijk gaat, en haal de taart uit de oven als het deeg mooi goudbruin is. Pak de vorm stevig vast met een ovenwant, plaats een groot plat bord op de vorm, hand in het midden van het bord, goed aandrukken en in één keer hoppakee omdraaien zodat het bord onder ligt. Zet het bord neer en verwijder voorzichtig de hete vorm. Tataaa; Tatin. Lekker met buitensporig veel crème fraîche.

Één zwaluw…

visburger

Kreeg u van dat schitterende weer van gisteren zin om tent, luchtbed en butagas in de auto te flikkeren en de rest van de lente en zomer buiten door te brengen? Ik niet. Ik heb een hekel aan kamperen, ik wil nooit meer op iets anders dan een bed slapen (camperbedden tellen ook), en als het buiten echt warm is kan ik in nietsdoen vaak ook niet helemaal m’n draai vinden. Dan wil ik namelijk de hele tijd iets dat zich binnen bevindt. Wijn, ijsblokjes, zonnebrand, een ander tijdschrift, een mes, een cocktail, een worstje, de babyfoon… Nou, dan is de zon meestal wel weer weg.

Ik heb het gedaan hoor; zomers vullen met festival na festival, zeilen in Friesland, spelen op Oerol. Mijn eerste keer  Oerol kwamen we aan in een stacaravan (dol op, dat dan weer wel) waar een puzzel lag van vijfduizend stukjes, en die zijn we met twee man obsessief stoïcijns te lijf gegaan tot hij af was, zonder te slapen, ongeveer zestien uur lang. Één van de hoogtepunten van die zomer, echt waar.

De laatste keer zeilen in Friesland waren we met drie frisse meiden, en een hond. Die was van Daphne’s ouders, die een gigantisch bohemien huis in het Oosten hadden met nog zeven honden, wat pony’s en Haggis, een hangbuikzwijn dat binnen woonde. ‘Onze’ hond was lief met langig zwart haar en had een naam die ik met de beste wil van de wereld hier niet op kan schrijven zo gênant. De hond, N., sprong regelmatig overboord en beet zich dan vast aan een touw achter de boot om zich door het water te laten trekken, en ik kan me voorstellen dat dan dan weer hoogtepunten in een hondenleven zijn. Op een ochtend vertrokken we uit – laat het Heeg geweest zijn, toen we er na een half uur op het water achter kwamen dat we N. vergeten waren. Volgens Daphne was dit helemaal niet erg, want N. was niet zo gevoelig en hij werd wel vaker ergens vergeten. We zeilden terug, en toen begon het meest beschamende dat ik ooit heb moeten doen; door een piepklein dorpje lopen en ‘N….., N…..! Waar ben je?! Hier, N….., hier komen!’ roepen. Ik wilde door de Heegerklei zakken. Uiteindelijk zat N. op het stoepje voor de bakker, de laatste plaats waar we nog samen waren geweest. Hij had een krentenbol gekregen.

In ieder geval regent het nu gewoon weer dus maken we iets waar een keukenmachine voor nodig is, lekker thuis.

Recept voor viskoekjes/-burgers voor 4 personen

600 gram gemengde visfilet; ik heb 400 gram ontdooide el-cheapo koolvis en 200 gram zalm gebruikt

1 ei

1 eetlepel maizena

flinke handvol peterselie

2 tenen knoflook

1 theelepel oregano

olijfolie om in te bakken, zout, en peper

niet op foto, wel doen: 1 eetlepel kappertjes

Ik was nieuwsgierig of dit zou ‘pakken’ zonder broodkruimels, vandaar de concessie naar maizena. Verder had ik een keer geen zin in dat geklei met m’n handen want er was nogal wat mobiel telefoonverkeer, dus ben ik in de weer gegaan met twee eetlepels om grote ‘quenelles’ te maken. Dat ging prima, ik heb geen greintje vis aan hoeven raken. Ook kon het me precies niks schelen of de visburgers gelijkmatig waren, want kom op, gewoon doordeweeks-niet-zeuren-iedereen-blij-eten.

Gooi in een keukenmachine met hakmes eerst de knoflook en peterselie. Fijnhakken. Dan de vis, het ei, de maizena, oregano, zout, peper, en kappertjes, en pulseren tot het een mengsel is dat niet al te papperig is. Je mag best nog wat stukjes zien.

Verhit in een grote koekenpan 3 eetlepels olijfolie op middelhoog vuur, vul later bij indien nodig.  Schep een flinke eetlepel van het vismengsel van de ene op de andere lepel, en weer terug, een beetje boetserend totdat het wat vorm heeft. Laat voorzichtig in de hete olie glijden en druk een beetje plat. Bak ongeveer 5 minuten per kant totdat ze mooi goudbruin zijn. Ik heb het in twee keer gedaan. Erbij: gegrilde groene asperges en penne pasta, na het koken in de pan gehusseld met een eetlepel crème fraîche en een eetlepel pesto. Hatsekidee.

Black Hole Sun

ontbijtbroccoli

De titel van dit stukkie verwijst onder meer naar een lied van Soundgarden. Of een nummer, zo u het wilt, maar aangezien er altijd wel iemand is die dan “Johan Cruijff, die heb een nummer!” begint te roepen, zeg ik lied. Voor iemand die zeker in 1994, ten tijde van de verschijning ervan, niet bepaald grunge te noemen was en Nirvana maar een stel ongewassen depressievelingen vond, heb ik me de melodie heel behoorlijk ingeprent.

Dat komt waarschijnlijk omdat ik veel op de bank hing studeerde met de televisie aan, en MTV daar toen nog een perfect geluidsbehangetje bij verzorgde. Op die manier hebben de middle nineties mij muzikaal gezien zeer eclectisch overspoeld, want ik luisterde ook graag naar Frank Sinatra, ging naar Michael Jackson in de Arena, en bereidde me intussen voor op een toelatingsexamen Klassieke Zang aan het Conservatorium. (Afgewezen).

Nu ben ik oud en kan ik berusten in het feit dat ik het liefst naar schurende countrymuziek luister, en singer-songwriters uit voorbije decennia. Ik las ooit een quote van Katja Schuurman: “Eigenlijk ben ik een beetje blijven steken in Simon&Garfunkel”…I feel her. Maar ik sta open voor suggesties! Graag hapklaar te vinden/kopen, niet té populair, en niet te veel lucht bij de damesstemmen. Daar kan ik altijd maar één nummertje naar luisteren.

O ja, en black hole sun refereert ook aan mijn gemoedstoestand. Tot vorige week had ik het ontzettend druk, stoeide ik met deadlines, had ik stukjes te schrijven tot diep in de nacht, en balanceerden we uiterst behendig alle bordjes met daarop kinderen, werk, feestjes, en… nou ja, meer lukte niet. En nu – is alles af. En zit ik een beetje in een zwart gat. En de zon schijnt. Dus…

Maarrrrr; dat betekent ook dat er tijd is om iets te ontbijten of lunchen waarvoor een pan op vuur vereist is! Sinds ik doordeweeks brood eigenlijk alleen nog maar aan de kinderen en de eendjes geef (Matt heeft op kantoor zijn eigen koolhydraten-nest, met donuts en al) is het soms puzzelen hoe mezelf toch zo vol te stouwen dat ik niet de hele dag om ga van de honger. Nou, hiermee kom ik een aardig eind op weg.

Lauwwarme salade van broccoli en reuzenbonen voor 1 volwassen mens

1 stronkje broccoli, in roosjes verdeeld en gewassen. Niet de stronk weggooien hè! Gewoon schillen en in plakjes snijden.

1 blik reuzenbonen, afgespoeld en uitgelekt

stukje Parmezaanse kaas

2 eieren        

1 eetlepel goede olijfolie

 zout en peper

 

Stoom de broccoli in een paar minuten beetgaar. Kook intussen de eieren halfzacht (halfhard). Doe de broccoli en de bonen in een kom waar je graag uit eet, prak de eieren er doorheen. Rasp de kaas erboven en besprenkel en bestrooi met olie en zout en peper. Tout simple, maar soms moet iemand het even voor je opschrijven, toch?