Praatje ander Plaatje

Ook deze column verschijnt binnenkort op die eerder genoemde site; een nieuw schrijverscollectief. Alleen met de foto’s zit ik nog wat te klooien. Betekenend: ik heb geen scherpe foto van het resultaat. Dus ik beloof de kakicake nog een keer te maken en er dan een Delavie waardige foto van te schieten voordat de koek, de cake, het brood op is. Tot die tijd een foto van een… ehm, tja, wat vinden jullie leuk? Zullen we een tip doen voor een kindertraktatie die door de gezondheidskeuring van school komt? En die verder NIETS TE MAKEN HEEFT met mijn verhaal ònder de foto? Want ik run hier geen tent met kindertraktatietips ofzo.

IMG_8306

Nou, die spreekt voor zich. Waar waren we gebleven?

Ik prijs mezelf dolgelukkig omringd door vrienden die in ongeveer alle vloeistof naast de liters water die ik tot mij neem, voorzienend zijn. Dat zijn wijn en koffie en thee. Ik zou niet weten wat ik verder nog moet drinken. Ik heb van 1993 tot 1998 een oceaan aan bier gedronken zodat ik een leven lang vooruit kan, en  met de jaren is het schrandere zelfinzicht gekomen dat sterke drank iemand in me losmaakt die doet denken aan een depressieve hyena met braakneigingen. En dat ik daar niet heen moet willen.

Dus! De twee vrouwen die mede hebben verklaard dat ze het een goed idee vonden dat ik met Matt trouwde, mijn illustere getuigen, vertegenwoordigen meer of minder toevallig de (niet economische) liquide componenten in mijn leven. Evelijn heeft samen met Huib wijnbedrijf Vindict, met een kek kies-systeem en o.a. een scala aan Duitse en Oostenrijkse wijnen die ik dus retelekker blijk te vinden. Talitha heeft sinds kort April.Tea, partner van (sinds lang) Bocca Coffee en ik zit hier schaamteloos reclame te maken want het is allemaal effing goed spul.

Vindict zelf heeft ontzettend goeie wijn-spijs tips, gebundeld in het boekje Smaakstof alsook op hun site te vinden. Voor April.Tea heb ik laatst een cake/‘bread’ gemaakt met kakifruit, ofwel sharonfruit, ofwel persimmon in het Engels, want voor je vrienden doe je alles. Talitha wist me te vertellen dat het goed samen gaat met haar herfst Oolong dus ik ging aan de slag. Dat ging zo: ik liep tegen een doosje kakifruit aan in de supermarkt. Ik kocht het. 5 weken later waren er 4 van de 7 rijp genoeg om iets mee te kunnen. In die 5 weken had ik genoeg tijd gehad om ‘persimmon’ een beetje te zitten Googlen, en had ik van David Lebovitz geleerd dat een onrijpe kaki een vieze kaki is. Omdat David in mijn ogen niets fout kan doen, heb ik me bijna geheel gehouden aan het James Beard recept op zijn site.

Wel heb ik de hoeveelheden gehalveerd want Lebovitz’ recept  is voor 2 cakes en ik had me mentaal ingesteld op 1. Waardoor ik achteraf met nul cake zat omdat ik die ene cake aan Talitha had gegeven (min een paar proefplakken, wat ook raar was). Mooi stom.
Verder ging ik natuurlijk proberen die April.Oolong erìn te verwerken, en dat is aardig gelukt. Het wellen van de gedroogde cranberry’s, dadels en rozijnen heb ik in sterke thee gedaan, en de cognac heb ik vervangen door, jawel, thee. Ging prima.

Conclusie: voor 2 cakes met drank ga je naar David Lebovitz, voor 1 zonder volg je onderstaand recept.

Ik gebruik cups en spoons. Die heb ik aangeschaft omdat ik van Amerika hou, en verder omdat het wel zo handig is bij het maken van veel Engelstalige receptuur. Behalve boter, wie heeft er nou zin om boter in zo’n cup te proppen en weer eruit te poeren. Boter weeg je gewoon. Let op dat je de teaspoons en tablespoons niet door elkaar haalt!

1 en 3/4 cup gezeefde bloem plus extra voor het blik

3/4 teaspoon zout

1 teaspoon baking soda (natriumbicarbonaat)

1/2 teaspoon gemalen nootmuskaat

1 cup fijne suiker

113 gram boter, eerst gesmolten, dan op kamertemperatuur plus extra voor het blik

2 eieren, niet uit de ijskast, licht geklopt

1/3 cup sterke thee (April., bijvoorbeeld!)
1 cup kaki puree (uit ongeveer 4 zeer rijpe gehalveerde vruchten gelepeld en geprakt)

1 cup walnoten of pecannoten, geroosterd en gehakt (let op, die verbranden snel)

1 cup gemengde gedroogde cranberry’s, rozijnen en stukjes dadel die je een half uur in een beetje sterke thee hebt geweld

Beboter 1 cakevorm/blik van 24 cm. Bestrooi met bloem en schud eruit wat er nog uit komt. Verwarm de oven tot 180 graden. Zeef de eerste 5 ingrediënten bij elkaar in een grote mengkom. Maak een kuil in het midden. Doe daarin de boter, de eieren, de thee en de kaki puree en meng goed met een garde of een mixer op lage stand. Schep de noten en rozijnen door het mengsel. Giet in de cakevorm en bak 60 minuten of totdat een satéprikker die je in het midden steekt er ‘schoon’ uit komt. Laat 5 minuten in de vorm en daarna geheel afkoelen op een rooster.

Bak Voorzichtig

citroenkoekjes

4e gastblog voor Jamie Magazine. Director’s cut.

En zo, bam, anderhalve maand na de kerstvakantie, was het voorjaarsvakantie. Dit schooljaar zijn ze allemaal nieuw voor ons, en ik sta nog een beetje te tollen van verwarring hoeveel het er zijn. Straks meivakantie. In april! Ik merk nu ook voor het eerst dat er een hele industrie drijft op de behoefte van ouders om kinderen tijdens de ettelijke weken schoolvrij bezig te (laten) houden, en ik heb die kalender maar eens van de muur getrokken om een entertainmentschemaatje in elkaar te flansen. Of mogen ze zich ook gewoon nog af en toe vervelen? Dat ze landerig vanaf de bank kunnen vragen waarom mama nou alwéér achter de computer een stukje zit te tikken?

Veel mensen zijn nu aan het skiën, maar sinds ik kinderen heb heeft mijn ouwe bungeejumpende, door-rood-fietsende lolbroek- Zelf tijdelijk plaatsgemaakt voor Oh-mijn-god-doe-voorzichtig!-Zelf. Die ouwe komt wellicht weer terug (op door rood fietsen na), maar dat skiën is me dit jaar met een peuter nog een brug te ver. Nu is het niet zo dat ik me continu Ekstriem Sportend boven een ijsravijn uit een helicopter liet vallen, maar meer lef dan nu had ik echt wel. Hoewel ik ook bij bravere sporten de nodige blessures heb opgelopen, en daarmee mijn ouders de stuipen op het lijf heb gejaagd. Leuk zo’n telefoontje: ‘We gaan uw dochter nu onder narcose brengen want haar schouder moet terug in de kom maar die arm is ook gebroken.’ Hockeywedstrijdje. Maar ook – Indonesisch rijkeluisziekenhuis. Geen halve maatregelen.

Neuh, wij gaan lekker koekjes bakken deze vakantie. En naar kinderfilms in het EYE. En als we heel, heel wild willen doen, gaan we de oudste leren fietsen. Met een helm op.

Die koekjes komen uit het Great British Bake Off boek, waar helaas niet in staat wat Mary Berry doet om al taartverorberend zo ultraslank door het leven te kunnen gaan. Ik heb het recept een klein beetje aangepast, door ze te versieren met geschaafde amandel in plaats van glazuur. Want ik ben lui.

Citroenkoekjes met amandel, ong. 24 stuks

100 gram ongezouten boter op kamertemperatuur

60 gram fijne kristalsuiker

geraspte schil en sap van 1 kleine biologische citroen

50 gram roomkaas (geen light)

200 gram bloem, gezeefd

¼ theelepel bakpoeder

snuf zout

2 flinke eetlepels geschaafde amandel

koekvormpjes, bakplaat met bakpakpier

Klop de zachte boter romig met een mixer, zo’n 2 minuten. Voeg de suiker en citroenrasp toe en mix nog  ca. 8 minuten tot alles zacht en luchtig is. Mix dan het citroensap erdoor en vervolgens de roomkaas. Zet de mixer uit, spatel de bloem, het zout en bakpoeder door de suikerboter, en kneed met je handen tot een samenhangend deeg. Vorm er een dikke schijf van, bedek het in huishoudfolie, en leg een half uur in de ijskast.

Verwarm de over voor op 180 graden (hetelucht 160) en bedek de bakplaat met bakpapier.  Rooster in een droge koekenpan op middelhoog vuur het amandelschaafsel lichtgoud. Pas op, dit kan opeens snel gaan. Hou apart op een schotel. Haal het deeg uit de folie, en rol met een deegroller uit tot een lap van ongeveer een ½ cm dik. Steek er vormpjes uit, herhaal met de restjes deeg, en leg de koekjes iets uit elkaar op het bakpapier. Bestrooi ze met amandelschaafsel. Bak ze ca. 15 tot 18 minuten tot de randen goudbruin zijn. Haal uit de oven, laat ze 3 minuten rusten, en dan helemaal afkoelen op een rooster.

La Douce France

perentatin

Ik weet niet wat me overkomt. Ik heb al vijf avonden niet gekookt. En wat eten we dan? Verse sardientjes, salades met confit de canard, bietjes met Picodon, knolletjes en wortel in jus de veau, gehaktbrood, boeuf bourguignon, garnalen met zelfgemaakte aïoli, gesauteerde spinazie, courgettesoep, rode mul in Pastis, moules marinières… Alles van de hand van een stoere Amsterdamse cafébaas die met een verbazingwekkend gemak elke avond voor acht volwassenen en vijf kinderen eten op tafel tovert. Je hebt horecabloed of je hebt het niet. En het mooie is; ik mag niet eens helpen! La vie est belle. We eten aan een lange tafel buiten in de Provence, daarna worden er vijf meisjes (!) tusen één en vier jaar oud op bed gelegd, wordt er een batterij babyfoons opgesteld, en dan tot diep in de nacht het namenspel gespeeld. Leg ik graag nog een keer uit.

Overigens heb ik nu vier dagen ge-lowcarbed in Frankrijk. Ik kap ermee. Ik heb geen zin meer om me elke keer dat ze terugkomen van de bakker te verstoppen onder de tafel, kwijlend van afgunst. Ik wil ook vers brood met Nutella.

Toen ik gister een theelepel Nutella attaqueerde, viel me voor het eerst op dat dat dus de vulling is van Ferrero Rocher; het jaren tachtig lievelingschocolaatje van wijlen mijn grootmoeder. Tussen de boterberg en de melkzee moet ergens een grote Nutellaheuvel liggen waar ze bij Ferrero wel raad mee weten. Ter variatie haalde Oma ook wel eens Mon Cheri in huis, maar de vieze kersenlikeur die daarbij over mijn kin droop bedierf toch altijd de pret.

Gister werd hier voor de tweede keer een snelle makkelijke perentatin met gezouten karamel gemaakt, en weet u wat? Vandaag weer.

Recept voor easy-peasy peren Tarte Tatin, gepredikt door Sanne de gastvrouw en uitgevoerd door Romanee de apprentice.

1 kant-en-klare grote lap bladerdeeg

3 peren, geschild en in dunne plakken gesneden

100 gram gezouten boter

1 theelepel goed zeezout

4 eetlepels basterdsuiker

ingevette lage ronde taartvorm van 26 cm doorsnee (dicht, geen springvorm)

Verwarm de oven voor op 200 graden. Verwarm de boter en de suiker in een anti-aanbakpan op halfhoog vuur, en bak daarin de peren in 10 minuten zacht. Laat karamelliseren tot het middelbruin kleurt, en roer het zout erbij. Verplaats de peren naar de bakvorm en drapeer het bladerdeeg eroverheen. Prik er wat gaatjes in en prop de randen een beetje in. Schuif in het midden van de oven. Check na een kleine tien minuten hoe hard jouw oven eigenlijk gaat, en haal de taart uit de oven als het deeg mooi goudbruin is. Pak de vorm stevig vast met een ovenwant, plaats een groot plat bord op de vorm, hand in het midden van het bord, goed aandrukken en in één keer hoppakee omdraaien zodat het bord onder ligt. Zet het bord neer en verwijder voorzichtig de hete vorm. Tataaa; Tatin. Lekker met buitensporig veel crème fraîche.

An American in Paris

sinaasappelcake

Omdat we altijd in malle verre landen woonden gingen wij nooit eens normaal in Europa op vakantie, op één keer na. Toen ik negen was en onze tijd in Gambia er op zat, vlogen we terug naar Nederland met een absurde omweg over Athene. Daar wilde mijn vader een oude professor gedag zeggen bij wie hij ooit stage had gelopen, en dit leek hem wel een geschikt routeplan. Eindeloos nostalgisch gemijmer viel mijn moeder en mij ten deel, over z’n leuke studievriendinnetje, over hoe graag hij een zoon had gehad en hem dan Ari had genoemd, ja, kort voor Aristoteles, over hoe goed hij Ouzo kon drinken, over lamsvlees, en dan schreeuwden wij dat hij nu moest ophouden en dan gingen we weer wat moois bekijken. Ik was betoverd door de Akropolis, kreeg niet genoeg van mythologie, en wilde elke avond wel naar een voorstelling in het openluchttheater.

Dat laatste is je reinste onzin, want een kind van negen kàn helemaal niet drie uur op een stenen bank naar iets onbegrijpelijks in de verte turen, en een uiltje knappen lukte ook al niet.

Mijn volgende Europese vakantie liet acht jaar op zich wachten. Toen mocht ik met vrienden die auto’s hadden een paar weken mee naar Spaanse campings. Mijn ouders moeten geen idee gehad hebben wat zich daar allemaal afspeelt, en ook ik vond het werkelijk een buitengewoon fenomeen.

Toen werd ik achttien en kwam het allemaal goed, want sindsdien ga ik gewoon elk jaar naar Parijs. Niet lang, niet echt op vakantie, maar een paar dagen per jaar zijn genoeg om me er zowel thuis te doen voelen als ongeveer achttien uitzonderlijk leuke herinneringen te creëren. Één daarvan:

We zijn negentien, twintig, we studeren in Amsterdam, we hebben een ouderwetse sleepover in het Haarlemse huis van ouders die op vakantie zijn, er staat een auto voor de deur. Het is vroeg in de avond, iemand zegt ‘kom, we gaan met z’n allen met de auto sigaretten halen’, we rijden de straat uit, iemand zegt ‘kom, we rijden door naar Parijs’, de sleepover verplaatst zich naar een Formule1 hotel net buiten de périphérique en om acht uur ’s ochtends zitten we aan een croissant in de zon in het 3e. Iemand is natuurlijk de pil vergeten maar daar doen ze bij la pharmacie niet moeilijk over, niks recept, u ook nog een doosje? En dan lopen, lopen, en op zoek naar de beste canard a l’orange.

Die canard maak ik vandaag niet. Want ik ging huisvrouwtruttenbakken op iets wat liefje morgen mee kan nemen naar z’n werk, om op z’n verjaardag te delen met alle andere stoere mannen daar. Ze zien hem aankomen…

Recept voor cake a l’orange.

Ik zeg erbij dat ik voor mezelf biologische sinaasappels had genomen vanwege veel rasp, maar die gasten zal het bommen natuurlijk. Ik heb een zeer standaard cakerecept, misschien wel het enige dat ik uit m’n hoofd ken, vol sinaasappel- en aanverwanten (likeur) gepropt, en TOEN ben ik er heel Amerikaans frosting bovenop gaan smeren. Dat u begrijpt dat ik niet zomaar wat uit m’n duim zuig als ik mijn post AN AMERICAN IN PARIS noem.

Voor de cake

2 sinaasappels, schoongeboend onder de kraan

200 gram gezeefd zelfrijzend bakmeel

200 gram fijne kristalsuiker

170 gram zachte ongezouten boter

4 eieren

2 volle eetlepels crème fraîche

2 eetlepels Grand Marnier of andere sinaasappellikeur

1 eetlepel poedersuiker

snuf zout

ingevette en met bloem bestoven cakevorm

Voor de frosting

50 gram zachte  ongezouten boter

50 gram Mon Chou of Philadelphia

50 gram poedersuiker

1 eetlepel Grand Marnier

restant sinaasappelrasp (komt straks)

Verwarm de oven voor op 160 graden Celsius. Rasp de schil van de sinaasappels. Hou een kwart van de rasp (niet het ding, maar de geraspte schil) apart, de rest doe je in een kom met de suiker. Neem nu even twee minuten om met je vingers de rasp en de suiker door elkaar te wrijven, tot de suiker geurig is. Meng dan, met een mixer, in ong.10 minuten de suiker met de boter en het zout tot een luchtig mengsel.

Meng één voor één de eieren erdoor. Dit is een hele goeie stap voor mij want nu stop ik met mijn vingers in de kom te steken en ze af te likken. Na elk ei wachten tot ie helemaal opgenomen is. Crème fraîche en likeur erin, nog een paar seconden mixen, en dan de mixer eruit. Spatel voorzichtig het gezeefde bakmeel erdoor. Giet in de cakevorm en zet in het midden van de oven.

Mijn cake deed er vandaag een uur over, maar check na 40 minuten of de binnenkant gaar is door er een mes of satéprikker in te steken (er moet niets aan blijven kleven), en leg er dan eventueel losjes aluminiumfolie overheen als de bovenkant te snel bruin wordt. Laat de cake afkoelen op een rooster. Meng het sap van één van de sinaasappels met de eetlepel poedersuiker. Leg een diep bord onder het rooster, prik wat gaatjes in de cake, en laat het sap er scheut voor scheut in lopen.

Maak de frosting door de boter en de Mon Chou in een paar minuten luchtig te mixen, en er dan voorzichtig de poedersuiker en de laatste sinaasappelrasp doorheen te mengen. Die poedersuiker kun je beter in eerste instantie niet met de mixer, maar met een spatel erdoor roeren voordat je de mixer weer aanzet. Paar minuutjes. Smeren maar. Lekker dik over die scheuren heen.

LALALand

haver rozijnenkoekjes

Ooit verbleef ik met mijn beste vriend drie maanden in Los Angeles. Ik dacht er nog een posttoneelschool cursusje te doen, maar na wat onderzoek ter plekke leek mijn vierjarige Arnhemse opleiding eigenlijk wel afdoende. In hindsight misschien een inschattingsfout… Hollywood-acteren kun je, bedacht ik, alleen maar in de praktijk leren, en dan het liefst van Ryan Gosling dankuwel. Ook het urenlang onderdrukken van de slappe lach tijdens het zien van een plaatselijke ‘King Lear’ (mèt Bekende Hollywooders!) genas me van mijn oorspronkelijke idee.

Maar wat dan te leren in LA? Surfen natuurlijk! En zo sluisde ik mijn spaarcentjes dagelijks door naar Tristan, die ook de kleinkinderen van Spielberg de kunst van op water staan had bijgebracht. Tristan had geel haar en verdacht witte tanden, en een knullig visitekaartje waarop iets met ‘Entertainment’ stond. Dat sloeg trouwens niet bepaald op zijn lesmethode want eigenlijk was het best een chagrijn – hij had natuurlijk ook liever met Ryan Gosling op een set gestaan, maar soms kwam er een gesprekje over de befaamde hang loose mentaliteit op gang. Hij wees met nauwelijks verholen afgunst naar wat jongens die verder in zee op hun plank zaten te dobberen.  Ze leken niet met elkaar te praten.
“Waitin’ for the perfect wave. Could take all day.”
“So they just sit there?”
“Yeah.”
(?)”Thinking?”
“No man. You don’t think.”  En dan namen wij maar weer een kleutergolfje.

Er zijn amper foto’s van die tijd, en al helemaal geen van hoe ik als een walvis op die plank probeerde te klauteren. Oké, walvis is misschien wat aangezet maar geloof me, ik was een dikkerdje geworden in LA. Hoewel ik gezond at (sushi! Drie keer per week, kost er geen drol!), elke dag surfte, fietste en zelfs naar de sportschool ging, bleef ik maar aankomen. Mijn overtuiging sindsdien is dat je zelfs van het water dik wordt in Amerika. Matt heeft er ooit drie maanden gereisd en die vermoedt het ook (heel lief), en wie nu denkt dat ik overdrijf – ik overdrijf niet. Toen ik terugkwam vroeg iemand me of ik er een boob job had laten doen.

Omdat ik daar inmiddels in diet mode was geschoten, haalde ik alleen nog maar magere Turkey-alles, ongezoete soya-yoghurt (niet te vreten) en bergen groente bij de Whole Foods Market. Ik zou pagina’s lyriek kunnen wijden aan het fenomeen Whole Foods (zo schreeuwend duur dat Amerikanen het Whole Paycheck noemen) maar voor nu volstaat het te zeggen dat het een soort natuurwinkel DELUXE is waar je alles alles alles wil kopen. Ga naar Londen (dichterbij), leef je uit. En koop dan vooral de One Bite Oatmeal Raisin Cookies. Want, for the record, die zijn zo klein; daar lag het dus niet aan!

Nu een recept voor haver- rozijnenkoekjes. In Nederland nog niet zo mainstream want volgens mij nog een beetje in de geitenwollen hoek, maar geloof me; instant succes  wanneer je ze cadeau geeft. Tot zover dit Stars and Stripes thema…

Haver- rozijnenkoekjes

120 gram zachte boter

120 lichte basterdsuiker

½ theelepel vanille extract (niet essence)

1 ei

//

100 gram tarwebloem

½  theelepel kaneelpoeder

½ theelepel zuiveringszout (= baking soda = natrium bicarbonaat = te koop bij apotheek en bij taartbakwinkels)

mespunt zout

//

120 gram havermout (gewoon de snelkook variant van de supermarkt, niet die 50 minuten hardcore  van de natuurwinkel)

120 gram rozijnen

 Whoa tiger, nog even wachten met de oven aanzetten. Mix in een grote kom de boter, suiker, vanille extract en ei tot het zacht en smeuïg is, ruim 5 minuten. In een andere kom roer je de ‘droge’ ingrediënten met een garde door elkaar; bloem, kaneel, zuiveringszout en zout. Dit roer je door het botermengsel. Daar spatel je de havermout en rozijnen door, en dan zet je de kom een half uur in de ijskast, of indien mogelijk in de vriezer.

Na zo’n 20 minuten kan je de oven voorverwarmen op 170 graden Celsius. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Haal na dat half uur het deeg uit de vriezer, schep er steeds een lepel uit en vorm met je handen balletjes ter grootte van een flinke knikker. Laat er minstens 5 cm ruimte tussen op de plaat, en wat er niet meer op past zet je weer even koud en bak je gewoon in een tweede ronde.

Die oven is wel warm nu, denk ik. Bak de koekjes zo’n 10 minuten, maar hou ze in de gaten. Afhankelijk van ijskast of vriezer kan het een paar minuten schelen. Als de randen goudbruin zijn, zijn ze klaar en haal je de plaat uit de oven. Als je ze aan kan raken, verplaats ze dan van bakplaat naar rooster om af te laten koelen voordat je ze allemaal opeet  weggeeft.