Ik hoor stemmen

kokos granaatappel yoghurt

Laatst werd ik gebeld of ik een keesfilm wilde inspreken, althans zo interpreteerde ik het, dus ik stelde me een gezellige animatiereeks voor gebaseerd op de Mees Kees kinderfilms. Maar nee, het was een casefilm, en snel schakelde ik mee naar het snellejongensreclamejargon waarin ‘we’ dan dit soort keeses bespreken. In de geluidsstudio trof ik het bekende setje nonchalante laidback geluidstechnicus, hipster accountjunior en zongebruinde accountsenior van het kaliber reclamebureau dat een direct lijntje met George Clooney heeft.

Inspreken, dat doe ik dus ook. Reclames, bedrijfsfilms, voiceresponse systemen – zonder het te weten heeft u mij wellicht vervloekt wanneer ik weer eens verkondigde dat mijn kunstgebitkleefpasta beter was dan de uwe, of dat de wachttijd nog maar 14 minuten zou bedragen, of dat de file zo’n 7 kilometer zou beslaan. En als u zich tijdens een l’Ôréal reclame ooit heeft afgevraagd ‘Maar waaròm dan, Penelope?’, was ik het die antwoordde ‘Omdat ik het waard ben’. Ja, zie daar maar eens iets tegenin te brengen. En nee, la Cruz spreekt dus eigenlijk geen Nederlands, maar het is nu zo lang geleden dat ik dat wel mag verklappen geloof ik. Overigens ben ik dat baantje kwijtgeraakt aan Isa Hoes toen ik een keer verkouden was op een opnamedag.

Vanaf een uur voordat ik de studio inga, maak ik hele rare geluiden. Dus als ik dan net een dochter op het voorzitje van de fiets heb zitten is dat weer een flink potje gezamenlijk vertier: tippetappetippetappetippetappetop, wij Waalse wezen willen wel wollen wanten wassen wisten wij waar warm water was, enzovoort. Wat niet mag vóór het inspreken: zuivel. Want slijm- en smakbevorderend.  Dit ontbijtje wordt ‘m dan niet:

Hele dikke yoghurt met granaatappel, kokos en amandelen. Omdat ik jullie serieus neem schrijf ik dit ‘recept’ niet uit, kom op zeg!
ps Is het al opgevallen dat ik in ‘receptmodus’ altijd van u naar jij switch? Want eten maken, daar moet je niet moeilijk over doen.

Breaking News

quinoa ontbijt

Matt en ik maken er geen gewoonte van elkaar suffe vragen te stellen, dus de enkele keer dat we een semi-ironische poging doen elkaar uit de tent te lokken, hebben we de grootste lol. Laatst probeerden we ‘Met Wie Zou Jij een Ontbijtje Willen Eten?’

Eerst konden we niet bedenken of het nou een eitje, een beschuitje, of een ontbijtje was. En waar de term vandaan kwam. Koffietijd 1995? Wat betekende het eigenlijk? Behelsde het dat je eerst de nacht doorgebracht zou hebben met je onderwerp? Waarom zou je anders, op een highpower business meeting  of als je bij de VN zit na, met iemand ontbijten? Dat veranderde de zaken nogal. Dat konden we natuurlijk niet zomaar goedkeuren. Als compromis kwamen we daarom uit op ‘koffiedrinken’. Ook moesten er criteria en voorwaarden gesteld worden betreffende realiteitszin. Anders zou iederéén natuurlijk Brad Pitt kiezen, dacht ik. Dat zag Matt anders, maar goed, we zouden het beperken tot Nederlandse Mensen Enigszins Bekend. En toen begon het grote gepieker. We konden heel lang niemand uit onze mouw toveren. Het bleef een paar minuten stil, totdat ik maar een beetje vertwijfeld mompelde ‘Matthijs van Nieuwkerk…?’. ‘Nee joh’ was Matt’s antwoord en daarmee was de man inderdaad van tafel. Maar na nog een paar seconden daalde het bij ons beiden in, herkenden we dat bij de ander, moesten we snel op de naam bij het gezicht komen om het als eerste uit te brullen aangezien er blijkbaar stilletjes een overwinningselement ingeslopen was, en gebeurde dit: A@%Her*^nne{[sch//chie#*man}\\#%uizen!!!!

Dat was geen gevloek, maar een uitdrukking van onverstaanbaarheid omdat we elkaar heel hard overschreeuwden. En wat bleek, tot onze stomme verbazing: Matt had Annechien Steenhuizen gekozen, en ik Herman van der Zandt, alias Herman de Schermman. Beiden presentatoren van het NOS Journaal. We moesten even in laten dalen, en bedenken of het treurig was, dat de enige aantrekkelijke mensen die wij met naam en toenaam kennen en het waard achten om kostbare koffietijd aan te besteden, nieuwslezers zijn. Wat dat zegt over ons? Geen idee. In ieder geval hoop ik maar dat Herman koffie drinkt want als hij onderstaand ontbijt voor z’n neus krijgt, zit ik daar natuurlijk weer een half uur de Voedselzandloper te verdedigen. Zonde.

Recept voor een stevig ontbijt van quinoa, noten, zaden, en fruit.

Ik geef toe, dit gaat ver. Maar ik ben zo vreselijk gewend geraakt aan quinoa, en brood zo ontwend, dat ik heb bedacht dat ik de dag er prima mee kan beginnen als ik er een pap-/ontbijtachtige draai aan geef. Kris Verburgh schrijft dan wel havermout voor, but that just didn’t tickle my fancy.

1 mok quinoa

1 ¾ mokken koud water of amandelmelk of sojamelk

1 handvol witte amandelen, grof gehakt

1 handvol gepelde walnoten

1 handvol gepelde zonnebloempitten

1 handvol dadels, gehakt

3 eetlepels geraspte, ongezoete kokos

Verwarm de oven voor op 200 graden. Spoel de quinoa goed af, doe in een pannetje met het water of de melk, en breng aan de kook. Laat zachtjes met deksel op de pan pruttelen tot al het vocht is opgenomen, ongeveer 8 tot 10 minuten, zet het vuur uit, en laat nog 10 minuten staan. Nu heb je wel mooi quinoa voor een paar dagen. Doe de amandelen in een bakblik en schuif in de oven. Wacht 5 minuten, en strooi de walnoten en de zonnebloempitten bij de amandelen. Na 3 minuten omschudden, en blijven opletten of de boel niet te donker wordt. Voeg dan de kokos toe, en rooster nog een minuut of 2 tot ook de kokos mooi goudbruin is.

Haal het mengsel uit de oven en laat even afkoelen. Roer de quinoa los met een vork. Schep een paar flinke eetlepels in een kom, bestrooi met een paar lepels van de notenmix en de dadels. Eventueel roer je er nog een kopje (warme) amandelmelk door. Bewaar de rest van de noten in iets luchtdichts. Varieer morgen met banaan, rozijnen en kaneel, overmorgen met bosbessen en gedroogde abrikoos, en over-overmorgen met stukjes mango en cacaonibs. Eet dan weer een paar dagen gebakken eieren met spek.