Work it

saffraanrijst met mosselen

Wat u misschien nog niet weet van mij is dat ik zoveel van eten hou, of zo van veel eten, dat ik meerdere keren per week een uurtje rondhups of spring om la taille een beetje binnen de broek te houden.  Ik doe dat bij voorkeur thuis met als lichtend voorbeeld een DVD, na het verplaatsen van allerhande meubilair, met nog net geen fluoriserend stretchpakje aan maar wel heel goeie stuiterschoenen en als kers op de taart een setje gewichten.

Vroeger had mijn moeder een levensgevaarlijk buikspierinstrument dat bestond uit twee beugeltjes voor je voeten, een springveer waartussen je een paar vingers kon afknijpen, een stok als handvat, en de bedoeling daar dan sit-ups mee te doen. Ik heb het haar nooit zien doen, maar het ging altijd mee in de koffer; naar Sudan, Gambia, Indonesië. Soms probeerde ik het stiekem uit, waarbij steevast mijn te korte beentjes uit de beugels glipten en ik in mijn kin werd gebeukt door het onderstel met springveer. Ook had ze een een jaren tachtig fotoboek waarin Jane Fonda in zo’n stretchpakje en beenwarmers, heur haar kek gepermanent, een serie ontzettend brave oefeningen tentoonstelde. Ik kan me niet voorstellen dat daar een druppel zweet uit voortvloeide, maar gezegd moet worden dat miss Fonda er vandaag met haar, wat, vijfenzeventig? jaar nog verdomd goed uitziet. Toen Matt zijn oog vluchtig op de hoes van mijn DVD liet vallen, dacht hij even dat ik porno in huis had gehaald. Mijn juf is ook niet op transpiratie te betrappen, maar heeft toch een wat minder goeiige uitstraling.

En hoewel mijn streven niet is om getransformeerd te worden naar een blonde barbiepop met, het moet gezegd, een pretty bad boob job, is mijn mevrouw (ik noem haar naam niet want dan gaat u haar Googlen en mij uitlachen) een behoorlijke stok achter de deur. En die kan ik wel gebruiken, na een ultraleuke vakantie met gezin in Portugal, en een hysterisch geweldige WERKBESPREKING OP MALLORCA. Had ik al gezegd dat die werkbespreking op Mallorca was?  Ik heb me wekenlang gewenteld in wijn en koolhydraten, en nu moet ik aan de bak.

Over Mallorca later meer, maar vandaag alvast deel 1 van een zoek-de-verschillen-fotosetje; vandaag mijn saffraanrijst met mosselen en volgende week de paella van een restaurant bovenop een klif Mallorquín zo adembenemend mooi (zowel de paella als ligging van het restaurant) dat men er spontaan van in zee springt. Twee weken geleden Kate Moss en Bruce Springsteen nog, als we de ober moesten geloven…

Recept voor saffraanrijst met mosselen dus.

Rijst, omgekookt,voor 3 à 4 personen als u nog steeds net als ik voor een gezin met 2 kleine kinderen kookt. Of twee zeer grote eters bent. Of alleen voor uzelf, en van invriezen houdt. En u ziet het (misschien niet) goed; dat is inderdaad zilvervliesrijst op de foto. Handig om aan te houden is een hoeveelheid van een koffie- of theemok, want dat kan precies verdubbeld worden voor de benodigde hoeveelheid water.

Kokend water in de waterkoker

1 visbouillonblokje

3 blikjes mosselen bij voorkeur import uit Spanje of Portugal, maar hé, u heeft het druk genoeg… Uitgelekt.

1 rode paprika, in stukjes

2 handenvol diepvrieserwtjes

1 blikje kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

1 teen knoflook, fijngehakt

1 theelepel kurkuma

1 theelepel gemalen komijn

5 draadjes saffraan, paar minuten geweekt in een half kopje heet water

1½  eetlepel olijfolie om in te bakken

Verwarm in een grote pan met dikke bodem de olie op middellaag vuur. Voeg de komijn toe, en de knoflook. Bak 2 minuten, en laat de knoflook niet bruin worden. Voeg de kurkuma toe, roer door, en dan de rijst. Schep om door de olie tot alle korrels bedekt zijn, en fruit zachtjes nog 2 minuten. Giet twee keer zoveel kokend water als rijst in de pan, dus 1 kop rijst = 2 koppen water. Saffraan met vocht, en het bouillonblokje erbij. Deksel op de pan, vuur laag, en laat pruttelen zolang als aangegeven staat op de verpakking van de rijst. Kijk af en toe en roer los van de bodem. Doe de laatste 3 minuten van de kooktijd de erwtjes erbij. Check of al het vocht is opgenomen, zet het vuur uit, roer de kidneybonen, paprika, en de mosselen voorzichtig door de rijst, en laat nog even staan met de deksel op de pan. Dig in.

Vakantie, man

knoflookgarnalen

Als er naast de ingang van een restaurant vlaggetjes van verschillende landen wapperen, dan weet je dat het foute boel is. Maar waarom weten de mensen die er zitten dat niet? Wat maakt dat we zijn verdeeld in zij die zelfs op vakantie nog drie keer per week zilvervliesrijst koken (Mijn Soort Mensen) en zij die gewoon een poort verderop aanschuiven voor een Mixed Grill met cocktailsaus (De Meeste Anderen)? En DMA eten vast met net zo veel goesting, of overtuiging. MSM is in ieder geval in de minderheid, om niet te zeggen; ik sta alleen.

Indien je stelling neemt, waarin dan ook, sluit je vanzelf alternatieven uit. Ik hoop mijn hele leven de tijd te hebben om te proeven en waar te nemen. Soms is er niet genoeg ruimte (lees: tijd) om smaak te verfijnen, of oneindig verder te leren. Het kan mij pas sinds een paar jaar (lees: Matt) schelen of muziek uit goeie speakers komt. Nou, da’s duidelijk, die hebben we, klaar. Maar als er bijvoorbeeld in de vroege jeugd middels een cassettebandje van Mozart’s Requiem een tunneltje is geboord naar de schijnbaar onuitputtelijke rijkdom die klassieke muziek is, kan je zomaar de rest van je leven in Bach-drijfzand doorbrengen. It happens. Hoe dan ooit verder? Of terug?

Op vakantie is het duidelijker dan thuis dat wat wij eten (grotendeels door mij bepaald) stellingname behelst; thuis zitten we niet in een tuin of op een balkon waaruit/-vanaf we in de verte dronken Engelsen almaar dronkener horen worden want thuis hebben we helemaal geen tuin of balkon. (Puntje op de agenda). Die Engelsen zitten dus allemaal op het terras van een restaurant met vlaggen aan de gevel, waar ik elke dag langs rij met mijn Portugese Intermarché tasje vol gezonds. Dolgelukkig (ik), want de Intermarché is voor mij wat de Manolo-winkel was voor Carrie Bradshaw. Raar wijf.

Die Engelsen trouwens zal het sausage wezen of dat eten wel authentiek Portugees is, gekookt door iemand met liefde voor eten, met misschien wel iets van groente. Dat kan ik best benijden als ik me na een middagje zwembad weer op een ui en een paprika stort. Ik kook hier overigens authentiek Geen Enkele Keuken, maar de ingeblikte mosselen en inktvis zijn niet aan te slepen. Soms wil ik ze al bij het ontbijt.

Thuis ook prima te doen: Recept voor knoflookgarnalen met paprika-rijst.

500 gram rauwe, ongepelde grote garnalen/gamba’s

2 tenen knoflook, gepeld en in zeer dunne plakjes

grote handvol bladpeterselie, gehakt

(zilvervlies)rijst voor de rijsteters in het gezelschap (op vakantie placht ik rijst te eten)

1 flinke paprika in stukjes

2 lekkere tomaten in stukjes

½ citroen

olijfolie, zout, en peper

Kook eerst de rijst, laat afkoelen. Doe de tomaten en paprika in een grote kom. Verhit olijfolie in een grote koekenpan op middelhoog vuur, doe de helft van de garnalen erin, en bak al omscheppend in ca. 6 minuten goudbruin geblakerd. Bestrooi met zout. Schep uit de pan in een schaal, voeg een klein scheutje olie toe aan de pan, en bak de knoflookplakjes met de tweede helft garnalen. Beetje zout erover, in de schaal, 2/3e van de peterselie erover. Doe de rijst in de kom bij de paprika en tomaat, druppel daar olijfolie over, zout, peper, en de rest van de peterselie. Besprenkel alles met citroensap, klaar.

U kunt wel horen dat ik terug wil naar mijn vakantie. Volgens mij wacht er ergens een zak salt&vinegar chips.

Jouw agenda, mijn agenda

Indian stylie mosselen

spicy wortelsalade

U was geloof ik mosselen beloofd hè? En daar kwamen de basisschool en de basisbal tussen, dus u heeft nog wat tegoed.  Ik kan mosselen eten als een dokwerker denk ik altijd, maar één zo’n bak voor twee personen bleek toch wat overmatig.

Ik jas ‘m er even snel doorheen, dit recept, want naast werk bleken opeens dertig mensen bedacht te hebben deze week met mij af te spreken. Heel leuk natuurlijk, en ik kan geen nee zeggen, dus schlep ik vanaf maandag vijf dagen achter elkaar met nul, één, of twee kinderen de stad door, op weg naar gepoogde afspraakcombinaties. Soms hangt zo iets in de lucht en denkt twintig procent van de mensen die je kent tegelijkertijd aan jou (en doet daar iets mee), soms blijft een sociale agenda een hele week leeg. Nu ken ik ook vrij veel mensen, en ik kom ze op de gekste plekken tegen. Ik vind het al helemaal niet raar meer om bekenden tegen het lijf te lopen in Franse hypermarchés, of op Londense dakterrassen, of in de lobby van het RTL gebouw in Hilversum alwaar zij dan al een uur aan het wachten zijn om Humberto Tan te mogen interviewen. Nou – eerlijk gezegd vermeld ik deze voorvallen toch altijd licht verbaasd aan Matt, die het op zíjn beurt juist helemaal niet meer raar vindt.

Er is één iemand die in de stad altijd meer mensen tegenkomt dan ik, en dat is mijn vriend Mischa. Als we vroeger drie grachten over moesten steken om bijvoorbeeld naar ijzerhandel Gunters en Meuser te slenteren (dat soort uitjes, daar houden we van), waren we zo een ochtend onderweg. Praatje hier, harinkje daar, iemands nieuwe baby/bulldog/bankstel bekijken…

Nu woont Mischa in Los Angeles, en daar doen ze alles met de auto. Dat is toch minder makkelijk bijbeppen met passanten, en van mij mogen ze nu wel eens terug komen.

O ja, ik had het druk. Recept voor Indian Stylie mosselen met spicy wortelsalade, en wegens tijdgebrek zijn er een potje én een zakje bij betrokken! Voor 2 volwassenen, als de kinderen een keer uit logeren zijn. Hoewel men dan waarschijnlijk bij Toscanini zit, of bij een hamburgertent.

2 kg mosselen

3 eetlepels Mild Curry (Indiase Kruidenpasta) uit een potje van Patak’s

1 zakje gesneden grove soep- of mosselgroente

1 eetlepel zonnebloem– of pindaolie om te bakken

1 bosje koriander, grof gehakt

2 kleine winterpenen, in zeer dunne schuine plakjes, geraspt mag ook

dressing van :

2 eetlepels olie (sla- of zonnebloem)

1 niet helemaal volle eetlepel witte wijnazijn

zout en peper

1 theelepel sumak (gaat dat kopen bij de Turk!)

½ theelepel gedroogde gemalen chilipepers

Maak eerst de wortel(winterpeen)salade, dan kunnen de smaken daar wat intrekken. Peen mengen met dressing en 1/3 van de verse koriander. Maak de mosselen schoon; spoelen onder de koude kraan, open mosselen op het aanrecht tikken. Gaan ze niet dicht, gooi ze weg. Verhit in een grote pan (waar later ook een deksel bij past) met dikke bodem een eetlepel (bak)olie op middelhoog vuur. Voeg alle soep- of mosselgroente toe. Bak even aan en voeg dan de currypasta toe. Zet het vuur laag en bak al roerend 5 minuten door. Voeg een klein scheutje (100 ml) water toe en dan de eerste helft van de mosselen. Zet het vuur direct hoog en doe de deksel op de pan. Schud met pannenlappen en goed dichtgehouden deksel na drie minuten om. Stoom zo de mosselen in nog ca. 5 minuten gaar. Check of alle mosselen goed ver open staan door ze om te scheppen met een schuimspaan. Zo niet, deksel er weer op en elke minuut weer even gluren. Schep de mosselen er nu uit en bewaar in een afgedekte schaal, herhaal het koken direct met de tweede helft. Gooi als het past de eerste lichting terug in de pan, bestrooi met de rest van de koriander, zet pan op tafel, en eet tot je een beetje buikpijn hebt.

Basisbal

vegaballen

Dingen die ik tijdelijk heb gekund, ooit in mijn leven:

-Op mijn handen staan

-Op mijn hoofd staan

-Op een galopperend paard staan

-Piano spelen

-Een (eigen) teen in mijn mond stoppen

-Maat 36 dragen

-Inverse goniometrische functies maken. Uiteraard alleen mogelijk door beperkingen te hanteren; arcsin, -cos, en –tan, u weet wel

-Heel lang touwtje springen

-Meer dan twee bier drinken

-Schaken

Dat schaken leerde ik in de twee jaar dat ik –vrij toevallig- in Nederland in groep 7 en 8 zat. Ik was niet zo gewend aan klassen en zoals bij waarschijnlijk elk kind dat nieuw op een school komt, duurde het even voordat ik mijn draai had gevonden in dit antropologisch fenomeen. Ik geloof wel dat deze bepaalde school een eerlijke afspiegeling van de couleur locale toonde. Er zaten wat leuke bruine kindjes in mijn klas, een meisje dat haar moeder (terug)sloeg, en ook waren er veel jongetjes met lamswollen truitjes en poloshirts daaronder. Jongetjes die op de basisschool al vrij ballerig praatten, en op tennis en hockey zaten. Met één van hen kwam ik terecht in een schaakklasje. Het zal het begin van het schooljaar geweest zijn, ik was nieuw en Lennart was wat ik nu het alfamannetje zou noemen. Mijn moeder onderging in die tijd een aantal zware oogoperaties, en één van de eerste middagen van dit gemoedelijke naschoolse activiteitje kregen hij en ik een beetje mot. Er werd wat over en weer gekat, dat ging van kwaad tot erger, en toen vielen de woorden “schele moeder”…

De keren dat ik blind van woede ben geraakt in mijn leven zijn op twee vingers te tellen, en van de tweede keer kan ik gelukkig zeggen dat er een gepast aantal meters afstand bleef tussen mij en de tegenstander, maar deze eerste keer was er geen houden aan. Ik vloog door de ruimte met het eerste wat ik in handen kon krijgen, namelijk het schaakbord, en voordat de brave bebaarde schaakmees kans zag zich ertussen te werpen had ik Lennart, die met zijn rug naar me toe zat, bovenop zijn hoofd gemept met wat wel een heel flimsy plaatje hout moest zijn. Het brak namelijk meteen in tweeën, en Lennart hoefde echt niet naar de Eerste Hulp of zo. Wel ging hij huilen, en ik ook, en nadat de obligate verontschuldigingen gepleegd waren, werden we voor de rest van onze lagere schooltijd eigenlijk heel goede vrienden. Ik zie hem op alle foto’s van mijn verjaardagsfeestjes destijds.

Nostalgie; aangezwengeld door het achterlaten van onze oudste dochter in een gebouw met gangen, trappen, juffen en meesters, honderden kinderen, groots en onbekend. Voor het eerst naar school.

Tomatensaus met tranen – nee hoor, nu stop ik. Ik voorzie grote drukte en geregel in de toekomst, en iets met een kalender met activiteiten en verplichtingen, dus ga ik af en toe een grote pan maken met stevige kost die zo uit de vriezer getrokken worden als koken er even niet in zit. Altijd goed op het repertoire: ballen in saus. Vegaballen dit keer!

Hoeveelheden voor een flinke voorraad; voor één avond eten met 2 volwassenen en 2 kinderen – halveren maar.

3 pakken vegaballetjes

2 blikken gepelde tomaten

1 grote ui, gesnipperd

3 tenen knoflook, in zeer dunne plakjes

3 theelepels gemalen venkelzaad

2 theelepels paprikapoeder. Hete, als je er mee weg denkt te komen.

1 bouillonblokje

olijfolie om te bakken

Verhit in een braad- of hapjespan twee eetlepels olijfolie. Fruit de ui op laag vuur in ongeveer 7 minuten zacht. Voeg de knoflook toe en bak nog 3 minuten. Voeg venkelzaad en paprikapoeder toe en roer een minuutje door. Blikken tomaat erbij, tomaten kapot maken met een spatel, bouillonblokje erin, deksel erop en 20 minuten zachtjes laten pruttelen, af en toe roeren. Intussen de balletjes in een koekenpan bakken volgens aanwijzing. Na die 20 minuten bij de saus in de pan en nog even laten trekken. Lekker met rijst, pita’s pasta, peulvruchten, you know.

Semiflexi

steak sandwich

Omdat ik graag een bonafide flexitariër wil zijn (en ben), is het maar goed dat ik ook een flexidrinker ben. In tegenstelling tot, zeg, een alcoholist, die elke dag drinkt. Want een vervelend neveneffect van mijn (zeldzaam voorkomende) katertjes, is een amper te stillen honger naar rood vlees.

En daar viel ik dus lelijk van de flexiwagen, met het mooie voornemen om u vandaag een door gado gado geïnspireerde salade digitaal voor te schotelen. Ik geloof dat ik om 11 uur ’s ochtends al een steak sandwich achter de kiezen had (flink moeten kauwen is een essentieel onderdeel van deze rare behoefte) en werd daarna, onvoldoende verzadigd, bevangen door lichte paniek toen het overhoop halen van de ijskast louter boter, kaas en eieren opbracht, en negentien soorten groente. Ik was in staat door de inmiddels aangetreden regen terug te fietsen naar de ekoslager, maar gezien de oorzaak van het verlangen was ik natuurlijk helemaal niet in staat tot door de regen fietsen. Dus ben ik toch maar genoemde salade gaan maken, in de hoop ook om alle vegetariërs die ik met bovenstaande bekentenis heb verjaagd weer langzaam terug te hengelen.

rauwkost pindadressing

Wat die salade betreft; ik ben behoorlijk verguld met deze pindadressing, alleen is het schier onmogelijk een aantrekkelijke foto van pindadressing te maken. Daarom voor het plaatje apart, want dat is nog altijd beter dan een grote berg bruine rauwkost te kieken. Maar zo moet u het wel eten, en de dressing die u over heeft lepelt u naar mijn vermoeden gewoon op als toetje. Of u smeert het morgen op een stevig broodje met sla en ham. En dat ei, trouwens, had zich ook wel wat fotogenieker mogen gedragen.

Recept voor steak sandwich, voor 1 jager-verzamelaar.

brood

1 (biologische) ribeye

blaadje sla

saus van 1 volle theelepel mayonaise, 1 volle theelepel grove mosterd, en 1 zuur augurkje, gehakt, gemengd

Bak de ribeye in een paar minuten naar gewenste rood/gaarheid, laat even rusten onder aluminiumfolie, en assembleer je broodje.

Recept voor rauwkostsalade met pindadressing, voor 1 persoon maar makkelijk te verdubbelen.

¼ van een kleine witte kool, zeer fijn gesneden.

¼ courgette, in dunne plakjes door de helft. Courgette doet me gezonder voelen dan komkommer, en ik gebruik het rauw vaak als vervanging.

1 wortel, in dunne plakjes

1 gekookt ei

Voor de dressing:

1 eetlepel pindakaas

1 eetlepel zoute ketjap

1 eetlepel zoete ketjap

2 eetlepels rijstazijn. Witte wijnazijn kan ook.

sap van ½ limoen

1 theelepel honing

½ teen knoflook, gepeld

stukje gember ter grootte van een pink-kootje

6 eetlepels water, om te beginnen

eventueel: 1 theelepel sambal

staafmixer

Meng alle ingrediënten voor de dressing in een hoge mengbeker met de staafmixer. Omdat pindakaas altijd de baas wil spelen, moet je daar flink wat smaken tegenover zetten. Met water (per lepel) kun je het verder verdunnen indien nodig.
Roer de dressing in een saladekom door de groente, en serveer met het ei.

Ziek

Salade met spek en mozzarella

Vorige week, op het hoogtepunt van deze Hollandse zomer, lag ik met griep in bed. Gevoel voor timing kan mij niet altijd toegedicht worden. Zo heb ik ook wel lichtjes huilend van de koorts (thuis) door een concert van Rufus Wainwright moeten slapen, door de finale van een volleybalkampioenschap (voor niet hele goeie mensen), en door de laatste dagen van een vakantie met surfmogelijkheden.

Tijdens bovengenoemd concert heeft Rufus volgens de overlevering in de tweede set deze grap gemaakt:

(Gezegd moet worden dat zijn moeder, zangeres Kate McGarrigle, een paar dagen eerder was overleden, en dat gans het Carré-publiek met de grootst mogelijke compassie en welwillendheid Rufus met lieve hondenogen aan zat te kijken)

“I enjoy being in Amsterdam, I try to come over here whenever I’m in Berlin. My boyfriend’s from Germany. He’s always nagging me to learn German. And I’m like, ‘I speak German! (Bonkt keihard bovenop de vleugel) AUFMACHEN! GESTAPO!”

Van 1756 mensen zakt de kaak naar de hals, terwijl ze zich in afgrijzen verbazen over zoveel wansmaak. Na 5 seconden doodse stilte vraagt Rufus, enigszins verschrikt, “Too soon?” Waarna een uitverkocht Carré dubbelklapt van het lachen.

Nou, dat heb ik dus gemist. En omdat ik er niet bij was, weet ik ook niet honderd procent zeker of het zo ging, so correct me if I’m wrong.

Als ik zoals normale mensen verminderde eetlust zou hebben tijdens nare griep, zou ik tenminste nog een kilootje gewichtsverlies in het vooruitzicht hebben na zo’n rotweek. Maar dat zat er ook niet in, want als ik ziek ben wil ik alleen maar meer eten lijkt het, en ontzeg ik mezelf natuurlijk helemaal niets. Relatief gezond was deze wonderlijk lekkere salade:

Recept voor salade met mozzarella, spek en sperziebonen

1 krop eikenbladsla

1 bol mozzarella

150 gram Zeeuws of anders ‘gekruid’ spek (gaar)

handvol sperziebonen, schoon en in stukjes

handvol krieltjes, geschild indien niet biologisch

2 tomaten

½ blikje linzen, afgespoeld en uitgelekt

dressing:

1 eetlepel azijn

½ eetlepel mosterd

3 eetlepels goede olijfolie

zout en peper

Kook of stoom de krieltjes (desnoods bijgesneden tot gelijke grootte) in ca. 8 minuten gaar. Gooi daar de laatste 5 minuten de sperziebonen bij en check aan het eind van die 8 minuten totaal of ze beetgaar zijn. Giet af en laat afkoelen. Scheur de sla in stukken, was en droog de blaadjes. Doe in een grote diepe schaal. Snij de mozzarella en de tomaten in blokjes en leg op de sla, alsook de linzen. Meng de ingrediënten voor de dressing. Sperziebonen en krieltjes bij de sla, dressing erover en alles voorzichtig mengen. Drapeer het spek er een beetje leuk overheen voor het idee, en dig in.

Kill your darlings

rucolaspinaziesalade

De tuin van een vriendin heeft rabarber growing up the ass, als een tuin een ass zou hebben, en dan nog eerder out of the ass. Dus zouden Matt en ik die stengels wel eens te lijf gaan, en ze hak-hak-kook verwerken tot compôte, crumble, en –cello, alles fotografisch vastleggend teneinde schitterend inspirerende beeldbegeleiding bij deze kekke stukjes. Er zou zelfs suiker aan te pas komen.

Niets van dat alles. Aangezien veel van onze ondernemingen ingeleid worden door een bezoekje aan Google, konden we al gauw de handdoek in de ring gooien toen bleek dat rabarber vóór de langste dag van het jaar geoogst dient te worden. En eindigde daar mijn jaarlijkse poging tot groenvingeren.

Planten/levende groenten en ik, het wil niet echt. Terwijl ik zo vreselijk graag een moestuin wil. In mijn handen kapt het meeste er gewoon mee, en dat geldt ook voor techniek. De keren dat een apparaat niet aangaat als ik aan de knoppen zit TERWIJL IK PRECIES HETZELFDE DOE ALS MATT; op diezelfde handen niet te tellen. Het is een wonder dat ik hier nog wekelijks een schrijfsel de digitale snelweg op weet te jagen, en inderdaad, soms lukt dat ook niet.

Eén troost: de rucola deed het nog. Niet geheel eerlijk verdeeld tussen de slakken en mij, maar toch genoeg voor een accent in de salade zo fris en zurig en pittig, dat het kicked dat vlakke bittere zakspul uit de supermarkt z’n ass.

Recept voor een vreselijk lekkere spinazie-rucolasalade.

200 gram rauwe verse spinazie, gewassen. Doe maar uit zo’n zak.

flinke handvol rucola, gewassen

½ courgette, in dikke plakken

1 (punt)paprika in ringen

1 avocado, geschild en in plakjes

100 gram spekblokjes

1 klein sjalotje, in dunne ringen

1 teen knoflook, in dunne plakjes

1 theelepel gemalen komijn

1 theelepel gemalen koriander

voor de dressing:

2 eetlepels dikke yoghurt

1 eetlepel azijn

1 theelepel honing

1 eetlepel olijfolie

zout en peper

Ik schrijf dus meestal achter de ingrediënten hoe je ze klaar moet hebben liggen, maar je kan natuurlijk het één snijden terwijl je het ander bakt. Hier bijvoorbeeld: verwarm vast een theelepel olie op middelhoog vuur in een koekenpan. Doe de spinazie, rucola en gesneden (ja, die wel) paprika vast in een saladekom. Spekjes in de koekenpan. Langzaam goudbruin bakken. Intussen sjalotje en knoflook snijden. Spekjes met schuimspaan uit pan scheppen en op keukenpapier op een bord laten uitlekken. Vuur laag zetten. Sjalotje in de koekenpan met spekvet doen en 5 minuten zachtjes fruiten. In die 5 minuten dressing maken. Eerst azijn in een kom, dan zout (lost lekker op), roeren, dan honing, dan yoghurt, roeren, dan olie, dan peper, enfin… Verdunnen met een paar druppels water. Ik begin met een paar druppels ‘cause there’s no turning back… Intussen mag die knoflook er wel bij, in die koekenpan. Vuur iets hoger en nog drie minuten zachtjes bakken. Intussen courgette snijden. Dan, bij knoflook en sjalot, specerijen in de pan. Minuut meebakken, beetje roeren. Kikkererwten erbij. Drie minuten. Pomtiedom. Alles uit de pan over de spinazie scheppen. Probeer wat vet achter te houden, anders moet je nu misschien een lepeltje olie aan de pan toevoegen. Vuur weer iets hoger. Courgetteplakken bakken, 2 à 3 minuten per kant. Intussen avocado schillen en in plakjes snijden. Courgette in de kom, avocado erbij, dressing erover. That’s how I roll, maar als jij een andere volgorde aan wil houden wordt het vast niet minder smakelijk. Lekker met brood voor zij die brood eten.

Planes, trains and automobiles

tuinbonenquinoa

Het is vakantie, en iedereen gaat op reis. Als ìk zeg dat ik dol ben op reizen dan betekent dat niet dat ik, zoals veel anderen, het héérlijk vind om op te gaan in vreemde culturen, me aan een elastiek in de Niagara falls wil storten, of wil djembetrommelen in Yamoussokro. Ik bedoel dat ik de verplaatsing van A naar B leuk vindt. Per welk voertuig, dat verschilt.

Motoren vind ik eng, sinds ik moeder dus voorzichtig ben. In mijn Oegstgeestse eindexamenjaar was ik bevriend met een Armeen met broeierige blauwe ogen, een leren jack, en een Palestinasjaal. Ik droeg in die tijd geloof ik een paardensjaal. Als in: een sjaal met paarden. Ondanks onze verschillende subclubs konden we het heel goed vinden en ging ik wel eens bij hem achterop z’n Yamaha naar zijn kamer in Den Haag om met slangen te spelen. Als ik er ooit achter kom dat mijn dochter zoiets doet ga ik even huilen.

Treinen – leuk. Vooral voor tochtjes van zo’n anderhalf uur ben ik te porren en dat gaat heel goed uitkomen als ik volgend jaar weer bij Toneelgroep Oostpool in Arnhem ga spelen. Krant, Hemaworst appeltje, koffie, dutje….shit, Nijmegen.

Komen we aan bij de automobiel. Ik hou van rijden, van gereden worden, van wegrestaurants (minder sinds ik niet meer rook) en mixtapes/usb-tjes, maar aangezien ik-noem-geen-namen-maar-ze-is-drie-en-blond zelfs wagenziek wordt van ultrakorte ritjes was de lol er een beetje af geraakt. Totdat we dit voorjaar de tocht naar Frankrijk moesten tackelen en gelijk het echtpaar Curie na jaren onderzoek een remedie vonden; de iPad. Zeven uur lang non-stop? Tuurlijk liefje.

And the winner is hands down het vliegtuig. Geef mij maar vliegvelden, te dure koffie, stapels wijvenblaadjes (let wel, met geklede dames), te weinig beenruimte, en de belofte van vreemde culturen aan de andere kant…

Maar voorlopig gaan we de stad niet uit, eten we vaak buiten, en genieten we van salades die in de zomer nog blijer stemmen dan anders. Bijvoorbeeld deze uit het nog te verschijnen The Quinoa Diaries©. Bij deze; die titel is dus van mij. Ik weet dat je nu baalt.

Recept voor tuinbonensalade met quinoa en geitenkaas.

Quinoa voor 3 à 4 personen, gekookt en afgekoeld. In onze natuurwinkel hebben ze nu ook rode en zwarte quinoa. Bring it on!

Tuinbonen, ca.350 gram als ze uit de vriezer komen en je ze 2 minuutjes in kokend water ontdooit, en 1 kilo als je verse neemt. En dan: dubbeldoppen. Daar heb je namelijk tijd voor als je met een glas wijn in de zon gaat zitten.

150 gram zachte geitenkaas, verkruimeld. Ja, ook een terugkerend element in de Delacuisine. Vervang ook eens door kleine blokjes Manchego. Delilah.

Besjes uit ½ granaatappel. Ik heb Jamie Oliver ze ooit met de bolle kant van een lepel eruit zien halen door gewoon boven een kom op de dichte schil van de doormidden gesneden vrucht te meppen. Dat doe ik nu ook maar.

2 eetlepels goede olijfolie

sap van ½ citroen, zout en peper

Alles door elkaar mengen. Gister aten we dit met gebarbecuede speklapjes maar dat zeg je natuurlijk niet op MeatfreeMonday. Dus denk BBQ-spiezen van de Vegetarische Slager, of gegrilde halloumi.

Meatfree, niet beetfree

bietensalade

Naast me, in de bibliotheek, zit een mompelaar. Eigenlijk zit hij niet direct naast me, want dan was ik ‘m allang gepeerd, maar op acht meter toch dichtbij genoeg om de algemeen aanvaardde stiltesituatie enigszins te verstoren. Om de paar minuten zegt hij ‘nou’ tegen de krant, of hij loopt een rondje en pruttelt ‘hèhè’. Nu is het even stil want hij is in slaap gevallen boven zijn bakje rauwkost.

Ik vind het altijd ontzettend aangenaam in de bibliotheek. Omdat we in Afrika beperkte aanvoer hadden van kinderboeken en ik me na een paar maanden al door mijn zeecontainer had gewurmd,  ging ik op een gegeven moment maar over op de Jackie Collins collectie van mijn moeder. Toen was ik ongeveer zeven. Ik kon heel goed lezen want dat had ze me zelf geleerd (mijn moeder, niet Jackie) en toen ik daar doorheen was begon ik aan mijn vaders Ludlums. En als we dan weer even in Nederland waren kon ik naar de bibliotheek en me gewoon wentelen in Pinkeltje en zo, normal kids’ stuff. Voor mij hoort de bibliotheek bij een thuishaven; een plek van rust. Als je er één bezoekt in een vreemde stad, is de kans groot dat je je daar ook goed voelt, omdat je op kan gaan in een anonimiteit die tegelijk beschermd is. En serener dan bijvoorbeeld de metro.

O jee, nu word ik ook nog bevangen door ontroering omdat er iemand in de hal piano is gaan spelen. Zo leuk is onze bibliotheek, dat er een piano staat waarop ‘gevorderde spelers maximaal 30 minuten met een lichte toets mogen spelen’. Dat staat op het bordje en daar houdt iedereen zich aan, hoewel tot mijn spijt niemand het ooit dertig minuten volhoudt. Ook werpt zich nooit eens een maniak op de toetsen om eens lekker de vlooienmars kapot te rammen, terwijl ik zeker weet dat talloze bezoekers net als ik zich daartoe amper kunnen bedwingen. Gekje op acht meter zie ik er nog wel voor aan.

Nu ik hier toch zit schrijf ik maar een receptje op. Bietensalade; op de foto prehussel. Want hoewel de roze huzarensalade van Oma me altijd kostelijk smaakte, was dat toch niet helemaal de fotovibe die ik in gedachten had.

300 gram gekookte bieten in blokjes

150 gram zachte geitenkaas

2 stronkjes witlof, gewassen en gesneden

quinoa, gekookt, voor 3 à 4 personen

½ komkommer in blokjes

1 blik adukibonen (te vinden bij natuurwinkels), afgespoeld en uitgelekt

voor de dressing:

1 eetlepel azijn

3 eetlepels olijfolie

1 eetlepel mayonaise

paar druppels water

zout en peper

Meng alles door elkaar. You know the drill.

Niet poetsen maar lullen

aardappelzalmsalade

Afgelopen weekend was ik met vier vriendinnen feestvieren in Rotterdam. Bij elkaar hebben we 13 kinderen, en elke keer dat een willekeurige man op straat of in het café een als schalks te misverstane blik op ons wierp, voelde ik de behoefte om hem bovenstaand feit voor de voeten te werpen.  Dat was niet vaak, hoor.

Geestig ook hoe men zichzelf voor de gek kan houden. Zet ergens vijf vrouwen neer die elkaar twintig jaar kennen maar in deze samenstelling slechts één keer per jaar samen zijn, zet daar dan een kerel of twee naast, en zie hoe die binnen drie minuten oogrollend de benen nemen om het gekakel te ontvluchten. Niks gelonk of geflirt. En wij maar hippe truitjes dragen. Hoewel iedereen inmiddels wel weet dat vrouwen zich voor andere vrouwen kleden, en niet om aandacht van mannen. Manrepeller.com weleens bezocht? Birkenstocks, Uggs, harembroeken, camouflageprint in het algemeen, boyfriend jeans, Zweedse klompjes; in de ogen van de man allemaal afstotelijkheden bedoeld om van vrouwen schrikobjecten te maken. Dealbreakers – als in ‘vergeet het maar in de slaapkamer vanavond, meissie’. Girlfriend kan net zo goed wild spuitend met pepperspray over straat.

In ieder geval hadden we zelfs met een overnachting niet genoeg tijd om weer fatsoenlijk op de hoogte te geraken van elkaars doen en laten, laat staan het te hebben over die honderd andere mensen die wie graag beroddelen. Het leven blijft veranderen. De vanzelfsprekendheid waarmee we ons vroeger hele dagen en nachten achtereen in vriendschap, broederschap, gelijk een eeuwigdurend dansen onderdompelden, is verworden tot, tja, datumprikkers. Daar was niemand echt op voorbereid, vermoed ik.

Maar thuis wachtte warmte, en zachte huidjes, en banken om op te liggen. En zelfs een klein tripje naar de supermarkt, om deze zondagavond-geen-gedoe-aardappelsalade te maken.

Recept voor aardappelsalade met zalm en dingen uit de voorraadkast.

krieltjes, ongeschild, zoveel als jullie lekker vinden. Wij zijn niet zulke aardappeleters. Komisch hè, dat we dan toch aardappelsalade maken. In ieder geval doen wij het prima op ong. 250 gram

200 gram gerookte zalm, in stukjes

½ komkommer

1 pakje/zakje sugar snaps

1 blik zwarte bonen, afgespoeld en uitgelekt

1 blikje maiskorrels, uitgelekt

Voor de dressing:

2 eetlepels yoghurt (liefst beetje dikke)

1 eetlepel mayonaise

1 dessertlepel witte wijnazijn

1 volle theelepel gedroogde kervel of dille

zout en peper

Snij eventueel krieltjes bij tot gelijke grootte. Kook ze in gezouten water gaar in ong. 7 minuten, test ze met een vork. Gooi de laatste minuut de sugar snaps erbij, of stoom ze 1 minuut boven de krieltjes. Meng intussen alles voor de dressing in een grote saladekom. Voeg alle overige ingrediënten toe en roer voorzichtig de dressing erdoor. Verheug je na het eten op later op de bank, met popcorn en witte wijn.