Tijd en Bonen

kidneybonensalade met rivierkreeftjes

Goh. Het is wel duidelijk dat ik (iets te) veel tijd omhanden had zo, zeg, heel 2013. Dat het me bijna elke week gelukt is om een stukje uit m’n mouw te schudden, terwijl ik nu moet vechten voor elke minuut waarin ik nog iets basaals kan bereiken als bijvoorbeeld yoghurt eten ’s ochtends. Ik betrap me er soms op dat ik tijdens het ochtendritueel rén, van slaapkamer naar slaapkamer. Ons appartement  is niet supergroot en we hebben ook maar twee slaapkamers, dus ik schiet er ook nog eens niks mee op.

Ik hoop dat u mijn toon hier niet leest als klaagzang, want ik kan niet anders zeggen dan dat het druk hebben leuk is wanneer je doet wat je het liefst wil. Hoe lief mijn gezin is en hoe welwillend en behulpzaam onze familie blijkt elke dag dat ik in Arnhem repeteer, en dan hebben we nog niet eens een oppasbestandje hoeven opentrekken. De laatste oppas die regelmatig kwam werkt nu bij de buurtpizzeria, en toont weinig interesse in een terugkeer naar onze club.

Zelf heb ik vroeger nooit opgepast. Het leek me het sufste bijbaantje mogelijk, en er kwam ook nog eens verantwoordelijkheid bij kijken.  Ik ging wel eens op de bank hangen bij een vriendinnetje dat aan het babysitten was, maar wanneer we dan door de snoepvoorraad heen waren peerde ik ‘m meestal weer. Ik vermoed trouwens dat mijn assortiment aan haverkoeken en dadelrepen ons arme meisje ook heeft weggejaagd, en ik vergat steevast cola en chips voor haar in te slaan.

Wat deze weken opvalt is het verbazingwekkend gemak waarmee ik quinoagerelateerde principes loslaat in tijden van drukte. Wie maar voor de kindjes wil koken ontvang ik met open armen, en mijn mamaatje maakt deze week gelukkig weer a mean macaroni.

Maar soms ben ik op tijd thuis om zelf nog wat in een schaal te kieperen, en deze salade raad ik iedereen met tien minuten en een blik kidneybonen aan.

Recept voor salade met rivierkreeftjes, kidney- en gepelde sojabonen.

2 bakjes rivierkreeftjes

1 blik kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

200 gram gepelde sojabonen (edamame) te vinden in het vriesvak bij toko’s, ontdooid

200 gram krieltjes, gekookt

3 stengels bleekselderij, in stukjes

1 bosje radijs, in kwarten

paar takjes munt, grofgehakt

dressing van

1 eetlepel yoghurt

1 eetlepel mayonaise

½ eetlepel grove mosterd

1 eetlepel olijfolie,

gemengd met zout, peper en aangelengd met 1 eetlepel water

Het is een salade. Gooi maar door elkaar!

Moving On II

worst, quinoa, zoete aardappel en spinazie

De kogel is door de kerk, de K’s zijn door de PC. We gaan verhuizen. Er is een object gekocht – zoals we hebben geleerd ons huis te noemen van de makelaar, er wordt snoeihard onderhandeld met verhuizers, en volgens de kinderen zal het zo gaan: “Schatjes, we gaan verhuizen”. “Okee, ik ga wel bij Charlotte wonen. Die heeft veel Barbies”.
Deze week brengen we een tweede bezoek aan de notaris die zetelt in een kapitaal pand aan de PC Hooftstraat, en naar wie we gister zoveel geld hebben overgemaakt dat ik er nog een beetje buikpijn van heb. Geruststellend is wel dat deze man in notariële voorkomendheid absoluut archetypisch is; vorige keer scheen de zon en droeg hij een smetteloos witte broek, een roze streepjesoverhemd, een nautisch getint jasje en een zegelring waarmee je een ruit in kon slaan. Dat geeft de burger gewoon moed.
We pionieren naar een buurt die voorzichtig up and coming wordt genoemd door vooral de jonge mensen die er zelf net gekocht hebben, want mij lijkt het vooral nog old and dying als je de hoeveelheid kanten gordijntjes en porseleinen poesjes voor het raam beziet. Maar goed, het één sluit het ander niet uit. En eindelijk zal er een tuin zijn, door ons de afgelopen jaren node gemist om de puur egocentrische reden dat als de kinderen in de zomer om 19 u in bed lagen, wij de rest van de zonnige avond bínnen moesten drinken. We wonen nu in een zogenaamd modern appartement waar niet eens een balkon vanaf kon.
Alles wordt anders. De meisjes zullen zich dit huis ècht herinneren. Toen ik zelf vijf was, was ik al van Suriname naar Nederland naar Sudan verhuisd. De kans is groot dat onze dochters Amsterdammers blijven tot ze zelf anders kunnen besluiten, al broeit er nog een stille Nieuw Zeelandse fantasie. Ach, eerst maar eens oefenen met deze transfer.
Ook mensen die verhuizen moeten eten! Bruggetje van likmevestje, weet ik.
Het is wel weer eens tijd voor worst.
Recept voor worst met zwarte quinoa, zoete aardappel en spinazie.
3 biologische braadworsten
1 ui, gesnipperd
2 flinke zoete aardappels, geschild en in blokjes gesneden
250 ml water, net van de kook
1/4 bouillonblokje
1 mok zwarte (of gewone) quinoa, afgespoeld in een fijne zeef
2 handenvol spinazie, in dunne reepjes gesneden
Kook de quinoa zoals op de verpakking staat. Verhit in een diepe pan met zware bodem 2 lepels olie om in te bakken op middelhoog vuur. Braad de worsten in ongeveer 10 minuten bruin, en bak nog 5 minuten door met  deksel op de pan. Zet het vuur laag, haal de worsten uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Fruit de ui zachtjes in het braadvet, ongeveer 10 minuten. Schep de ui uit de pan bij de worst, zet het vuur weer hoger en doe de zoete aardappelblokjes in de pan. Bak rondom een beetje bruin, giet het water erbij en verkruimel het bouillonblokje erboven. Deksel op de pan, en in 5 minuten gaar laten koken. Zet het vuur uit. Doe de worst en de ui terug in de pan bij de aardappel. Je kan nu de spinazie erdoor roeren en de quinoa ook, en alles in diepe borden scheppen. Voor de foto heb ik spinazie, quinoa en aardappel apart gemengd maar hé, that was just my food being vain.
En verder heb ik geen idee waarom de layout niet meewerkt vandaag, doei!

Moving On

radicchiosalade

Mijn zwager is een rolling stone. Niet een lid van de band, want dan, tja ik weet niet wat dan, maar een charismatisch figuur die om de zoveel jaar zijn spullen pakt en verder gaat.  In die paar jaar heeft hij dan de halve stad verliefd op hem doen worden (al dan niet platonisch, ja dat kan hij), een nachtclub van niks naar groot succes gemanaged, en weer wat vrienden verloren aan woekerende voortplanting.  Na Peking, Londen, en tijdelijk terug in Amsterdam zal hij ons straks weer gedag zeggen, and go where the wind will take him. Or the airplane.

Maar eerst was er nog het feestje! Iedereen had oppas, behalve zij die het niet hadden, een knappe homo probeerde mijn man te versieren – wat ik uitermate complimenteus vond, en op een muur van de club was mijn zwager levensgroot vereeuwigd. Wij schreeuwden wat tegen elkaar onder het genot van pleurisdure biertjes, er werd ge-twerked door hiphoppers (maar dat zeg ik vast verkeerd), en nadat we het tot vier uur ’s ochtends volgehouden hadden gingen we trots naar huis.

De volgende avond, toen de kindjes bij Oma waren opgehaald, wilde ik per se frites eten bij een La Place wegrestaurant. Sinds dat ding daar staat tussen snelweg en weiland heeft het een magnetische werking op me gehad, maar nooit kreeg ik iemand (Matt) zo gek om de afslag te nemen. Ik ben blij dat de illusie verholpen is; het was vies en vet, de saté lieten ze aanbranden waar ik bij stond en ik hoef er nooit meer heen. Vandaag ga ik het goed maken met een salade.

Recept voor salade van radicchio en bloedsinaasappel met pecorino.

1 krop radicchio

2 kleine bloedsinaasappels

stukje pecorino

3 eetlepels zwarte bonen, uitgelekt uit blik of zelfgekookt

plukje verse dille of peterselie

2 theelepels milde grove mosterd

olijfolie, zout en peper

Scheur, was en droog de bladeren van de radicchio. Schil de sinaasappels vrij dik boven een kom en vang het sap op. Snijd in plakjes en hussel door de radicchio met de bonen en het verse kruid. Meng voor de dressing het sinaasappelsap met twee eetlepels olijfolie, de mosterd, en zout en peper naar smaak. Lepel over de salade, en maak af met geraspte of geschaafde pecorino.

Calendar Girl

kipstoof met spinazie

Ik heb maar eens een kalender gekocht. Zo’n papieren, waarop ik dan met een ganzenveer ga bijhouden wat de vier leden van dit gezin plachten te gaan doen op bepaalde dagen. Een agenda had ik heus wel, maar er heerst hier in huis onder de twee grote mensen een nogal stellig meningsverschil over hoe je je afspraken het best kunt documenteren; gewoon normaal met een pen in een zwart boekje, òf, komt ie : di-gi-taal. En aangezien we soms vergeten kennis te nemen van het medium van de ander, zijn de kinderen hier zo nu en dan de dupe van. Vergeten kinderfeestjes, dichte schooldeuren (studiedag), daar bovenop onze eigen dubbele afspraken; deze anarchie moest beslecht!

Dus liet ik mijn twijfelneurose los op de kalenderafdeling van een groot warenhuis, om na lang wikken en wegen thuis te komen met een kunstig exemplaar dat bij nader inzien toch verdacht veel weg heeft van een Kikker&Vriendjes prentenboek. (Daar was ik niet per se naar op zoek). Maar wat een heerlijke overzichtelijkheid gaat dit bieden. Ten eerste begin ik maar met de paar dagen school op te schrijven die de oudste het komende half jaar nog heeft, dan alle leuke dingen die we daar omheen kunnen gaan doen, en dan wanneer we allemaal tegelijk aan de bak moeten met ontwerpen/ repeteren/ kleuteren/ peuteren.

Op Delavie heb ik al eens eerder geschreven over hoe handig het is om family-dinnertechnisch enigszins voorbereid de week in te gaan, toen met de Basisbal. Maar ook als je niet voor een gezin maar gewoon voor jezelf kookt, is het zoooo relaxed om ’s ochtend gewoon iets van de vriezer naar de ijskast te verplaatsen, om dat ’s avonds alleen nog even op te moeten warmen. Iets uit de stoofpotfamilie bijvoorbeeld, zoals deze kip en chorizo met witte bonen en spinazie.

Hoewel makkelijk, is dit recept niet binnen 10 minuten klaar. Maak het dus vooral op een dag dat het kalendervakje niet helemaal vol gekrabbeld staat. Voor vier personen:

100 gram chorizo (vleeswaren) in stukjes gesneden

± 400 gram kipdijfilet

2 grote handenvol gewassen spinazie

½ winterpeen, in blokjes

1 blik tomaatblokjes

klein potje witte bonen

4 artisjokharten uit blik, gehalveerd

1 ui, gesnipperd

1 teen knoflook, gehakt

200 ml water, net van de kook

½ bouillonblokje

paar takjes tijm

olijfolie om in te bakken

Verwarm in een grote braadpan 1 eetlepel olie op middelhoog vuur. Bak de chorizo in een paar minuten knapperig en bruin, haal met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Doe nog een klein scheutje olie in de pan, zet het vuur zachter en fruit de ui in ca. 5 minuten glazig. Voeg de knoflook toe en bak nog 3  minuten zachtjes mee. Schep ui en knoflook ook uit de pan, bij de chorizo.  Giet nog een eetlepel olie in de pan, zet het vuur hoog, en bak hierin de kip goudbruin. Hoeft nog niet gaar. Schep de chorizo, ui en knoflook terug bij de kip, de winterpeen erbij, de tomaatblokjes, het water en het verkruimelde halve bouillonblokje. Deksel op de pan en 10 minuten laten stoven. Laat dan de witte bonen en de artisjokharten een paar minuten mee opwarmen. Als je dit gerecht later wil eten, zet je nu het vuur uit en vries je het eventueel in. De spinazie wil je niet een tweede keer opwarmen, dus voeg die pas toe aan de hete stoofschotel vlak voor dat je aan tafel gaat, en laat niet lang meekoken. Ris de tijmblaadjes er pas aan het eind overheen. Lekker met of zonder stevig brood.

Oui, Chef

pasta pastinaak

Ik heb in veel restaurants en cafés gewerkt, en ben zo aan een hele stoet gekke koks voorbij getrokken. Koks die niet van mensen hielden, of eigenlijk niet van eten, koks die dronken waren of doorgesnoven, koks die (lege) pannen door de keuken gooiden, en ik herinner me vaag een Zweedse kok met een rubberen kip die… oh nee. Een lieve ouwe kok, die niet één maar twee keer een grote prijs in een loterij had gewonnen en toch vijf dagen per week biefstukjes bakte, mijn eerste kok – een boze Hagenees, en een neef en een nicht die zoveel smaak hebben in alle opzichten dat ze niet anders konden dan een restaurant beginnen en zelf in de keuken gaan staan. Inmiddels hebben ze daar hulp bij van de rustigste kok die bestaat, die als hij ’s nachts naar huis gaat z’n lamswollen trui en z’n Barbour jas aantrekt, een geruite flat cap opzwaait en naar z’n optrekje in Zuid wandelt. Zo kan het ook.

Van precies die laatste drie kreeg ik het idee voor onderstaand recept, om niet te zeggen dat er weinig idee van mij bij zit en het eigenlijk geheel geplagieerd is op de aubergine na. Alleen was het in restaurant Balthazar’s Keuken (want daar hebben we het over) een bijgerecht, en ben ik er vandaag niet op uit gegaan om er stukken verrukkelijke kalfslende van zes centimeter dik bij te scoren. En zouden zij het volstrekt, volslagen belachelijk vinden dat ik hier deze pasta in durf te proppen. In de keuken hangt in vol zicht een bordje met de tekst Ici tout est au beurre. Nou, dan weet je wel waar je staat met je volkoren bedoelingen…

Recept voor pasta met aubergine, pastinaak, dadels en spek.

Pasta voor 3 à 4 personen

700 gram pastinaak, geschild en dikke repen

2 middelgrote aubergines, in plakken van 1 cm

12 dadels, ontpit en in stukken gesneden

100 gram spekreepjes

2 takjes rozemarijn

2 tenen knoflook, geplet

olijfolie, goeie en matige

Verwarm de oven voor op 200 graden. Leg de aubergineplakken op een met bakpapier bedekte plaat, en bestrijk aan beide kanten met (matige) olijfolie. Peper en zout erover en schuif de plaat de oven in. Meng in een ovenschaal de pastinaak met 1 eetlepel olie (zelfde verhaal), peper, zout, oven in. Haal na 20 minuten de plaat met aubergine uit de oven en draai de plakken om (met een tang! Koop zo’n tang!). Terug de oven in. Andere schaal eruit, en strooi de spekreepjes, knoflook en dadel over de pastinaak. Zet de schaal terug in de oven. Wacht 10 minuten, besmeer de rozemarijn met (matige) olie –lekker met je vingers, en gooi bovenop de pastinaak. Geef alles nog 10 minuten en kook intussen de pasta. Giet pasta af en meng er een scheutje goede olijfolie door (eindelijk). Serveer eventueel met zachte geitenkaas, maar dat wilde ik eigenlijk een keer níet zeggen. Ik kan het niet helpen, ik ben een grootverbruiker van geitjes’ kaas.

Smetje

vegakip met aziatische kool.jpg

Één van de vele vele knappe stiefverwanten van Matt is persvoorlichtster bij Het Rode Kruis, en zit het afgelopen jaar diep in de shit. Het 3FM Serious Request thema van dit jaar is namelijk ‘Let’s clean this shit up’, waarmee aandacht wordt gevraagd voor het probleem van kindersterfte door diarree. Ze is al sinds het vorige Glazen Huis is ontmanteld bezig met het project van nu, en onder andere met Eric Corton afgereisd naar Burundi om één en ander in kaart te brengen.

Omdat dat haar vak is gaat ze supergoed om met de giecheligheid die praten over poep toch teweeg schijnt te brengen, en (ik ben trouwens helemaal de draad kwijt hoe het in dit stukje ooit weer over eten te gaan hebben) zijn ze daar vandaag  in Leeuwarden weer gestaag miljoenen aan het binnenharken om dit schrijnende probleem aan te pakken. Hoog op de agenda: handen wassen. Handen wassen handen wassen handen wassen.

Laat ik daar nou net licht obsessief in zijn. En nee, Amsterdam is geen Mutambu. Maar ik ben al sinds jaar en dag een fanatiek ontsmetter van in ieder geval mijn eigen handen en het liefst nu ook van die van mijn naasten, maar die hebben daar een wat normalere opvatting over. Smetvrees, zegt u? Tja. Ik kan wel stellen dat mijn grootste nachtmerrie bewaarheid werd toen ik in een café in Antwerpen jarig werd en de zwerver op het terras mij zijn net bespeelde mondharmonica cadeau kwam doen, “Allez, voor u, speel dan!” kirrend. Verwachtingsvol klampte hij zijn handen samen, mijn vriendin pieste in haar broek van het lachen, en als ik Selina Meyer uit HBO’s ‘Veep’ was geweest had ik gezegd : “I would rather set fire to my vulva”. (Ga dat trouwens allemaal snel kijken, want dat is grappige shit) Maar dat durfde ik natuurlijk niet. Ik deed het, na een onhandig-opzichtige poging het ding schoon te vegen, te doen verdwijnen, íets… En ik ben er nog.

Kom, laten we eten. Recept voor Aziatische koolsalade met Kipstuckjes van De Vegetarische Slager. Serieus – lekkerder dan kip. Misschien niet lekkerder dan in een perfect gegaard sappig biologisch boutje met een knapperig vet velletje bijten, maar wel echt lekkerder dan doorgaans kartonnen kipfilet.

Begin trouwens een uur van te voren met de kool, want die moet even marineren.

½ rode kool, ragdun gesneden

1 winterpeen, geschild en geraspt

dressing :

5 eetlepels sojasaus

1 eetlepel zonnebloem- of raapolie

1 eetlepel sesamolie

2 eetlepels limoensap

1 theelepel honing

1 teentje knoflook, geraspt

1 stukje gember, ter grootte van een pinkkootje, geraspt

Meng alle ingrediënten voor de dressing, hussel door de kool en wortel, en laat afgedekt een uur staan. Maak na een uur de salade af met:

1 bosui, in ringetjes gesneden

1 (punt)paprika

wat gehakte koriander

schijfje limoen

Bak dan in een paar minuten 1 pakje kipstuckjes van De Vegetarische Slager per 2 personen goudbruin in wat zonnebloemolie. Serveer met de salade en eventueel pandan- of jasmijnrijst.

 

Pittig Ding

pompoencurry

Vorige week heb ik bloemkoolsoep gemaakt met ras-el-hanout en nog wat andere vrolijke kruiden. Ik was er niet bij toen er gegeten werd maar volgens Matt hebben de meisjes huilend geprobeerd hun tong uit hun mond te trekken, vanwege ‘te pittig’. Dat leek mij schromelijk overdreven, maar ik zal iets milder aan doen in mijn niet aflatende poging vroegvolwassen eters van ze te kleien.

Het sneue was dat ze ook nog een paar happen moesten nemen om een snoepje te krijgen (ja, die tactiek gebruiken wij schaamteloos). En dat snoepje, weet u wat dat is? Een kauwvitamientje! Zei ze, schuddebuikend van de lach. Er zijn mensen die dit ronduit zielig voor onze kinderen en satanisch van ons vinden, maar dat riposteer ik door te stellen dat de mate waarin zij òns nog voor de gek gaan houden de komende vijftien jaar (en dan vooral tussen hun dertiende en zeventiende, schat ik) alles overtreffen zal. Bij elk huis wat we nu bezichtigen hou ik een schuin oog op alle slaapkamerraam/schuurtje-ontsnappingsmogelijkheden, en dat komt natuurlijk omdat ik zelf een stouterik was.

Maar je weet het nooit zeker. Een brave gymnasiaste die in het weekend bijvoorbeeld gewoon worteltjestaart voor je wil bakken schijn je zelf op een gegeven moment het liefst met een fles Apfelkorn de deur uit te willen schuiven, als je Sylvia Witteman mag geloven. Ik kan me daar weinig bij voorstellen. Ik zou haar haar vlechten op de bank, en haar geld toe geven. Zakgeld heet dat, geloof ik.

Vandaag op verzoek Indiaas. Kunt u zich voorstellen dat het heel verwarrend is voor een Brits neefje, een weekend op bezoek, als er door een groep Nederlanders gesteggeld wordt of er pizza of Indiaas besteld zal worden?

Recept voor pompoencurry met zwarte bonen.

Een flespompoen van ongeveer 800 gram, pitten en draden verwijderd, in blokken gesneden (hoeft niet, mag wel geschild)

1 blik (of die hoeveelheid gekookte) zwarte bonen

3 middelgrote aardappels, geschild en in blokjes

1 flinke ui, gesnipperd

1 stukje gember, formaat duimkootje, geraspt of fijngesneden

2 tenen knoflook, gehakt

2 theelepels gemalen koriander

2 theelepels gemalen komijn

3 kardemompeulen, alleen de zaadjes, gestampt

3 theelepels garam masala

3 eetlepels geraspte of geschaafde santen  (zo’n blok kokos)

100 gram cashewnoten, ongebrand en ongezouten

400 ml heet water

1 blokje groentebouillon

handvol verse koriander, gehakt

paar eetlepels dikke yoghurt

olie om in te bakken

facultatief, apart: 1 groene chilipeper, dungesneden

Maal de cashewnoten fijn in een keukenmachine of  met een staafmixer. Verhit de olie in een grote hapjespan of braadpan en bak de ui in ongeveer 7 minuten zacht op laag vuur. Voeg de gember en knoflook toe en fruit nog 2 minuten, en dan alle specerijen (de ingrediënten tot aan de santen). Laat dit nog een paar minuten zachtjes bakken tot je denkt dat het Indiaas ruikt. Zet het vuur iets hoger en voeg de pompoenblokken toe. Bak 2 minuten een beetje aan, schep alles uit de pan, en doe de geschaafde kokos in de pan. Vuur laag. Begin met de helft van het net gekookte water en los daarmee de kokos op. Bouillonblokje erin verkruimelen. Roer nu het cashewnoten’meel’ erdoor. Als het goed is, wordt het meteen dik en heb je de basis van de curry. Voeg de rest van het water toe tot je de gewenste consistentie hebt. Pompoen en uienmengsel terug in de pan, aardappels erbij, deksel op de pan, kwartiertje laten garen. Laatste 5 minuten de bonen erbij. Serveren met basmatirijst voor wie dat wil, en de neiging onderdrukken er een gehakte groene peper over te strooien. In plaats daarvan, een lepel yoghurt en verse koriander.

Who wants her MTV?

omelet met bonen en tomaat

Af en toe krijg ik een telefoontje dat vooralsnog nog nooit tot iets zinnigs heeft geleid, maar me dan wel vierentwintig uur in een soort twilight zone van twijfel doet zitten. Dat gaat meestal zo: Hai, kan je straks/morgen even auditie komen doen/beschikbaar zijn voor een rolletje in een James Bond film/de MTV Awards/ Brazilian arthouse closet lesbian project? Gevolgd door een tweede telefoontje/voicemail: Hai, ja, nee, sorry, gaat niet door doei.

Geloof me, ik zou liever gewoon voor iets normaals als het Nationale Toneel gevraagd worden want al die malligheid levert niks op, behalve wat futiliteitsverhalen. Vandaag één, volgende week een andere. Want halverwege is het wel weer eens tijd voor een receptje, me dunkt.

Die MTV Awards show was vorig weekend in Amsterdam, en de vraag kwam of ik met de presentator die vre-se-lijk bekend is, in MTV-kringen dan, een komische scene op wilde nemen die één van de vele clichés zou weergeven die Amsterdam rijk is. Iets met een massage… Maar het zou juist allemaal heel keurig aflopen, haha! Ik bleef weifelend achter, zocht die presentator eens op in het Grote Boek der Internets en had nog steeds werkelijk geen flauw idee. En almaar knaagde daar de onweerlegbare waarheid: ik ben hier te oud voor… Dus na het telefoontje dat het allemaal niet door ging volgde er zeker geen diepe teleurstelling, en toen ik teruglas dat die presentator ongeveer even oud is als ik, bedacht ik dat die arme man vast een beetje moe zou zijn van al dat drukke gedoe en in Amsterdam waarschijnlijk gewoon op de bank wilde hangen met iets zachts en warms als een omeletje. Toch? In plaats van omringd worden door twerking  grietjes in badpak, of joints, of masseuses, of andere clichés.

Recept voor omelet met witte bonen en gedroogde tomaat.

Als avondmaal voor 2 grote en 2 kleine mensen; indien je gewoon heel gulzig luncht kan je de hoeveelheden halveren.

6 eieren, geklutst met een scheutje melk

2 tenen knoflook, in ragdunne plakjes gesneden

2 eetlepels halfgedroogde tomaatjes, gehakt

4 eetlepels gekookte witte bonen

2 theelepels gedroogde of wat verse tijm

olijfolie om in te bakken

Verhit in een grote koekenpan 2 eetlepels olie op zacht vuur, en bak daarin de knoflook in ca. 2 minuten zacht. Roer de tijm, tomaten, en bonen door de geklutste eieren, zet het vuur hoger en giet het eimengsel in de koekenpan. ‘Haal’ met een spatel de randjes steeds een beetje naar binnen en hou de pan schuin, zodat het natte ei bovenop zich naar buiten verspreidt. Ga in lichte paniek op zoek naar een plat deksel of groot bord dat ruim op de koekenpan past. Als je na een paar minuten voorzichtig een randje van de omelet omhoog kan houden en dan ziet dat de onderkant goudbruin is en de bovenkant grotendeels stil ligt, plaats je het deksel of bord (bord ondersteboven) op de pan. Pak met één hand de steel van de pan, druk met de andere hand stevig op het deksel, en flip de pan om, 180 graden. Deksel/bord ligt nu onder. Pan terug op het vuur, en laat de omelet met de ongebakken kant onder nu voorzichtig terug glijden in de pan. Spectaculair, toch? Bak nog een paar minuten, en serveer met veldsla en brood.

De foto toont de mooist gebakken, maar niet met bonen en tomaat gezegende kant van de omelet. Die zakken namelijk naar de bodem. Vorm boven inhoud ja.

Hij bakt, zij bakt

bloemkool-spruitensalade

Gisteravond keek ik naar vier vrouwen op de Brit die bakte en glazuurde en tempereerde of hun leven er vanaf hing. Uiteraard overdrijf ik; de laatste deelnemer aan de Great British Bake Off wiens leven er echt van af leek te hangen was een gezette rossige man die weende toen hij een paar weken geleden naar huis werd gestuurd.  Grow a pair. It’s cake, for chrissakes.

Toen er gister twee vrouwmensen moesten huilen, was ik minder streng. Van de één begreep ik de pure frustratie omdat het natuurlijk die ander had moeten zijn die eruit vloog, van die ander dacht ik ‘hèhè, eindelijk wakker geschud’. Meisje beweegt zich sowieso een beetje als schildpad aan de Ritalin.

Bijzonder ongeëmancipeerd van mij, niet? Van mannnen die huilen op televisie krijg ik jeuk, en doemen CDA congresbeelden op. Ben ik dan net zo rolbevestigend als die speelgoedwinkel waar we het niet meer over zouden hebben? Is het helemaal verkeerd met mij gegaan toen ik roze speelgoed kreeg? Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik nooit speelgoedschoonmaakspullen heb gekregen. Ik moet er niet aan denken zeg. Ik strijk ook nog steeds niet, en met poetsen heb ik het probleem dat ik nooit weet wat ik dan met de poetsdoekjes en sponsjes moet doen. Dat is toch vies? Weggooien dan maar? Elke week een kookwas draaien? Ik heb ook nog een groen hart. Dus ik laat maar in het midden hoe ik het regel, en als er nog mannen met tips zijn – ik hoor graag van u .

Ik was gisteravond goed voorbereid en hing op de bank met deze koekjes, want ik word tijdens Great British Bake Off meestal overvallen door de verschrikkelijke behoefte om m’n gezicht in een bak glanzend suikerglazuur onder te dompelen en woest te spartelen. Niet dat er glazuur op de koekjes zit, of zich anderszins in mijn keuken bevindt, maar het was een passender zoethouder dan het restje van mijn lunch, onderstaand.

Recept voor lauwwarme salade van bloemkool en spruitjes.

¼ bloemkool, in roosjes, gewassen

grote handvol spruitjes, geschoond

2 eetlepels witte bonen, gaar. Ik ‘werk’ tegenwoordig met gedroogde peulvruchten. Niet makkelijker, wel gezonder, want hoeveelheid zout zelf te bepalen.

1 tomaat

dressing:

snuf cayennepeper,

beetje zout,

1 theelepel gemalen komijn,

1 eetlepel goede olijfolie,

paar druppels citroensap

Stoom de bloemkool en spruiten in ongeveer 5  minuten beetgaar.  Maak de dressing. Meng met de groenten, bonen, en tomaat. Denk aan taart en koekjes.

Huisje boompje muisje

gegrilde groentensalade

We zijn heel voorzichtig aan het kijken naar de eventuele mogelijkheid om langzaamaan eens te verhuizen. Nou, u hoort wel hoe goed wij beslissingen kunnen nemen. Toch is dat niet raar nu we voor keuzes in het leven komen te staan die jammerlijk verlost zijn van enkel de Iks-factor (Matt is één Ik en ik ben één Ik), maar ook bepalend zullen blijken voor het dagelijks leven van ons gebroed.

Ik ben drieëntwintig keer verhuisd in mijn leven dus zo’n punt zou het niet moeten zijn. De laatste tien keer was binnen Amsterdam (een kunstzinnige onderduik van vier jaar in Arnhem daargelaten), en de enige keer dat ik me in een woninghiaat bevond mocht ik die twee maanden bij mijn beste vriend logeren. Mijn moeder zei laatst dat ze dat destijds zielig voor me vond. Zielig? Het was er fantastisch! Midden in de Jordaan, recht tegenover mijn eigen oude huis, en ik was hem oneindig dankbaar. Ik sliep weliswaar in een bezemhok maar dat had mooi wel een gordijn, en de enige keer dat ik mezelf een beetje zielig vond was de nacht dat er in m’n slaap een muis aan mijn oor snuffelde. Ik weet nog dat ik bedacht heel hard te gaan gillen om hem weg te jagen, mijn mond open deed, en vervolgens het volume produceerde dat je van, nou, een míer zou verwachten. Stembanden verlamd van angst. Niet tof. Na wat slaapdronken rondmeppen was ie verdwenen, en ging ik naar boven om dit te maken.

Nee hoor! Ik ging gewoon verder slapen. Ik had alleen geen bruggetje naar dit ‘einde van de zomer, zeg maar dag met je handje’ recept.

Recept voor salade met gegrilde groenten en geitenkaas.

2 stronkjes witlof, in de lengte doormidden gesneden

2 ons sperziebonen, puntjes eraf

1 courgette, in drieën en dan in dikke plakken gesneden

1 blikje lima-/reuzenbonen, afgespoeld en uitgelekt

3 vastkokende aardappels, geschild en in gelijke stukken

ca. 120 gram geitenkaas of feta

1/2 groentenbouillonblokje

Olijfolie, zout, peper, sumak

Kook de aardappels gaar in een grote pan, in water tot ze net onder staan en het bouillonblokje, en stoom de sperziebonen daarboven beetgaar. Meng intussen in een diep bord de olie met zout, peper, en sumak en wentel daar de witlof en courgette in. Verhit een grillpan tot ie loeiheet is, vis de groenten uit de olie, en grill ze tot ze mooie streepjes hebben en beetgaar zijn. Verbrokkel met een vork de geitenkaas in het restant olie. Meng alles met de limabonen in een grote schaal. Ik gebruik nu drie keer per week sumak in de keuken, want ik weiger twee jaar met zo’n zakje in de kruidenla te blijven zitten…