Het Zuur

zuurkool

Ik wilde echt niet die moeder zijn. Die moeder die met een kruising tussen wanhoop en crazy in the eyes tegenover een zweminstructrice zou staan met de vraag/boodschap “Waarom is mijn kind na een jaar nog niet naar badje 2.7? In godsnaam? Heb je misschien poep in je ogen?” Dus heb ik alle mogelijke innerlijke weerhouding aangewend, de goden der beteugeling verzocht om maar gewoon te kunnen zeggen “uhm nou ik wil dus echt niet zo’n moeder zijn die uhm, maar ik geloof toch dat er wellicht ietwat weinig aandacht is in zo’n groep van 13 kindjes om goed te kunnen beoordelen.., nou ja, u begrijpt, ik heb hier toch een beetje moeite mee” en vervolgens voor het eerst in het bestaan van mijn nageslacht het gevoel te krijgen tegen een muur aan te lopen. Een apparatsjik.

Dus toen na negen weken van gepoogde diplomatie mijnerzijds er nog nul vordering in de communicatie (laat staan de beoordeling van ’s dochters zwemkunsten) bleek, heb ik de handdoek in dat zwembad gegooid en na een ‘zak in de stront’ telefoontje de hele karavaan verhuisd naar een schijtduur schooltje in een particulier faciliteitencentrum waar ze binnen een paar maanden als Kromowidjojo’s van af gaan komen, schijnt. En het meest deemoedig stemmend is dat ze les hebben naast een bad waar tegelijkertijd jonge mensen met uiteenlopende beperkingen recreatief zwemmen en spelen en ik me elke week realiseer dat we allemaal maar mensen zijn, die ons best proberen te doen.

Bijzonder onhandig is wel dat deze nieuwe lessen plaatshebben tussen 17 en 18 u, en er dus direct na school iets als soep in de kinderen moet, om ze vervolgens op weg van zwembad terug naar huis nog voor de gek te kunnen houden met een eierkoek ofzo (de verkoopster van de volkoren eierkoeken tegen mij: “ja die schijnen lekker te zijn hè” – ik: “geen idee, ik vreet ze niet”). Dan is het douchen en naar bed, ja nee interessanter wordt deze riedel niet, maar dat betekent dus ook dat er weer een vaste dag in de week is dat Matt en ik met z’n tweeën later op de avond Echt Grote Mensen-Eten eten met goede wijn.

En zo jaste ik daar dus die beloofde zuurkool in, maar dan nòg anti-(mijn)kinderder, met hele grote paddestoelen en gewelde pruimen.

Recept voor 5-kruiden zuurkool, voor twee personen ruim voldoende:

500 gram zuurkool, uitgelekt

2 handenvol gedroogde paddestoelen (grote, toko)

ca. 10 gewelde pitloze pruimen

1 theelepel jeneverbessen

2 sjalotten, gesnipperd

2 volle theelepels Chinees 5-kruidenpoeder

1/2 bouillonblokje

olie om in te bakken

Bedenk hoe zuur je je kool wil. Ik heb de zuurkool dit keer kort afgespoeld omdat ik vooral de paddestoelen wilde proeven, maar als je dol bent op zuur, spoel dan niet af. Kook water en giet de paddestoelen ermee onder in een kom. Laat minstens 30 minuten wellen. Haal de paddestoelen eruit (bewaar het vocht) en verwijder eventueel nog harde stelen. Snij de hoedjes in repen. Fruit in een ruime pan met dikke bodem de sjalotten glazig in twee eetlepels olie. Voeg het 5-kruidenpoeder toe en de jeneverbessen, en verkruimel het halve bouillonblokje erboven. Bak de paddestoelrepen nog even mee, en doe de zuurkool in de pan. Giet door een fijn zeefje het paddestoelen weekwater erbij (stop vlak voor het zanderige restje), doe een deksel op de pan en laat op laag vuur 30 minuten sudderen. Voeg uiteindelijk de pruimen toe en eet eventueel met een krokant gebakken eendenborst (had ik niet), en/of gekookte aardappels.

pas du pain

biet en linzen

Dom toeval = Geplande vertrekdatum naar Bourgondische vakantie: de dag nadat de dames van de kleding je een loeistrak kostuum hebben aangemeten.
In de agenda: draaidag binnen 24 uur na terugkomst uit genoemde Bourgogne.

Domme, domme, dikke pech = 8 dagen nee zeggen tegen pain au raisins, pains au chocolat en legio andere pains om vervolgens draaidag in kwestie letterlijk in het water te zien vallen. Geplande tuinscène niet opgewassen tegen vanwege klimaatverandering ontstane orkaan  in Amsterdamse binnenstad midden augustus. (Red de wereld!)

Stond ik daar, croissantweigeraar voor niets, ingesnoerd, drooggetraind, afgeknepen door corrigerend ondergoed, het heel zielig te vinden voor de productiemensen, de tientallen figuranten. Voor mezelf, toen ik hoorde dat de herkansing een volle maand later plaats zou vinden. ‘Tuurlijk joh, ik ga nog wel een maand op dieet’ huil-lachte ik, terwijl visioenen van bladerdeeg voor m’n ogen dansten.

Morgen,  morgen is het zover.
Morgenavond eet ik carbonara.

Ik moet nu van Matt opbiechten dat ik helemaal niet zo zielig was, in die Bourgogne. Dat ik er zelf voor gekozen heb om de boulanger te mijden zodat ik me vervolgens elke dag vanaf 16 u ’s middags aan de Givry en de Mercurey en de Saint-Véran kon laven.
Nou ja okee hoor…

Ik at wel bijvoorbeeld dit.

Linzen met alle kleuren biet, feta en sinaasappel; recept voor jezelf en wie maar mee wil doen.

200 gram linzen die niet stuk koken, bijvoorbeeld Puy AOC, of van Ekoplaza Linzen Dupuis (hahaha)

2 sjalotten, gesnipperd

1 of 2 tenen knoflook, gehakt

olijfolie om in te bakken

½ bouillonblokje

paar takjes tijm

3 leuke, flinke bieten, indien mogelijk geel, roze, wit. Ik moet hier even een lans breken voor de groenteboer op de hoofdstedelijke hoek Da Costakade/Kinkerstraat. Zó goed.

stuk feta, in blokjes

1 sinaasappel

simpele vinaigrette in een kom

Verwarm de oven op 200 graden. Schil de bieten en snij in stukken, meng in een kleine ovenschaal met een lepel niet-bijzondere olijfolie. Zout en peper erover, eventueel nog een platgemepte teen knoflook of twee erbij, en een half uurtje roosteren. Kook water. Fruit in een steelpan op laag vuur de sjalot in een eetlepel olie, een paar minuten, voeg gehakte knoflook toe en tijm. Spoel in een zeef de linzen. Doe ze in de steelpan met het verkruimelde bouillonblokje en anderhalve mok kokend water. Voorzichtig! Kook op laag vuur in ongeveer 20 minuten gaar. Schil de sinaasappel dik boven de kom met vinagrette en snij ook de parten eruit, hak die grof en zet opzij. Roer het sap door de vinaigrette. Check je linzen. Als ze gaar zijn en het vocht is nog niet helemaal opgekookt, giet dan af.

Laat linzen en bieten afkoelen. Meng met de feta, de sinaasappel, en de vinaigrette. Het is geen BLT. Maar prima te doen.

Ienemieneschmutte

pompoenpit kip sinaziesaladevegakip bataatsalade

Nu ik sinds een paar maanden eindelijk heel oud ben ga ik kijken of ik er mee weg kan komen een paar keuzes niet te maken. Of op een paar keuzes terug te komen. Zoals die van driekwart jaar geleden: dat ik ging stoppen met spelen. Dat blijkt niet te werken, want van spelen word ik blij. Maar ik heb me wel net een jaar in Eten2.0 gestort, als in Werken in Eten. Cateren, wijnproeven, u weet wel, het hardere werk. (Nou, cateren is trouwens ècht hard werk. Ik heb afgelopen weekend 200 tartaren, parelhoen confits, Alkmaars gortheuveltjes en 400 geroosterde penen op borden gelegd – dat is geen kattenpis). En Werken in Eten doet me ook zó goed. (Ziet u hoe lang ik het woord Food probeer te vermijden?) Dus moet ik kiezen?

Nee. Ik ga binnenkort langswandelen in een Telefilm (dacht ik mooi ge-upgrade te worden van receptioniste, blijkt De Vrouw Van Marcel Musters eigenlijk geen tekst te hebben – ach ja, na een jaar uit de running maar weer klein beginnen) EN ik ga Eten2.0 zo proberen vorm te geven dat het vooral Schrijven Over Eten wordt en iets minder parelhoenen op bordjes leggen.

Niet kiezen is het nieuwe 40.

Ook niet kiezen: Kip of geen kip! Kan allebei. Een keer wel, een keer niet en dan wel de Vegetarische Slager in huis halen.

Salade van spinazie, kip en pompoenpitten EN salade van bataat, bimi en vegakip.

1) paar flinke handenvol gewassen verse spinazie

ca. 300 gram biologische kipdijfilet, in blokjes

3 eetlepels pompoenpitten

dressing van:

3 theelepels grove mosterd

1 eetlepel witte wijnazijn

3 eetlepels heel lekkere olijfolie

zout en peper

Bak de kipdijfilet gaar en goudbruin. Rooster de pompoenpitten in een droge koekenpan totdat ze licht kleuren. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

2) 2 zoete aardappels, geschild en grofweg in frieten gesneden

ca. 200 gram bimi

1/2 blik kleine maiskolfjes. Eigenlijk niet zo lekker, maar soms heb je wel wat anders aan je hoofd. Liever bak je de afgesneden korrels van verse maiskolven, zoals VORIGE KEER

1/2 courgette in stukken

2 bakjes Kipstuckjes van De Vegetarische Slager

olie om in te bakken

1 volle theelepel gemalen korianderzaad

dressing van:

2 eetlepels zonnebloem- of koolzaadolie

1 eetlepel sesamolie

2 theelepels zoute sojasaus

1 eetlepel witte wijnazijn

Verwarm de oven voor op 200 graden. Hussel in een bakblik of ovenschaal de zoete aardappelfrieten met twee eetlepels olie, de koriander en wat zout en peper. Rooster tot ze mooie bruine puntjes hebben, circa 20 minuten. Gooi na de eerste 10 minuten de bimi en de courgette voorzichtig erbij. Bak intussen in een koekenpan de Kipstuckjes goudbruin en breng op smaak met zout en peper. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

 

It’s the Mrs.!

mozza en mais

Trouwen is denk ik het allerleukste wat er is, want wat betreft kinderen krijgen: baren doet ook gewoon pijn. Huwelijksdag: Alleen. Maar. Feest.

Met de nodige relletjes achter de schermen (boze trouwambtenaar die zich aan de kant gezet voelde, een onoverkomelijk familieconflict vooraf, een plaatjesdraaier die 10 minuten voor aanvang nog aan de Pastis in het café zat), onophoudelijke gelukstranen van mij, een rock princess jurk (want poudre leer en tule, wel zéér beschaafd), een bloedmooie man (de mijne) en een gezelschap geselecteerd  op hoe vroeg ze durfden te beginnen met drinken (klokslag 12:05 u).

The morning after kwam er een tweede draaiboek aan te pas om het vliegtuig naar Barcelona te halen, waar ik heb gegeten voor 17. Dagenlang. Spektakelstuk als afsluiting was het sterrenrestaurant (cadeau omdat ik ook nog ongeveer 56 was geworden, nee hoor 40 maar!) waar we naast de döppelganger van Kim Jong-un zaten. Of de echte, maar zo goed durfden we niet te kijken.

Laten we wel wezen: sterrenrestaurants zijn wat mij betreft buitencategorie. En ik heb in mijn leven maar voet gezet in 2, dus ik was echt reuze onder de indruk van deze gastronomische mokerslag-in-a-good-way. Ik ga hier niet zitten recenseren en alle beschrijving schiet tekort, maar wat was het fenomenaal – van de oesters met komkommer, kaffir en kokos tot de aandoenlijk Spengels sprekende gastheren aan toe. (“Wat? Wat zei hij?” “Geen idee, even op het kaartje kijken…o, ‘home yolk’” …??)

Waarom die zaken er altijd zo krankzinnig uitzien (als ik ook andere bronnen moet geloven) is me echter een raadsel. Wie, zeg me, wie vindt het leuk om in een gemuzakte kantoorlobby op zandkleurige jaren 80-banken te zitten onder verlichting die op noedels lijkt?

Na twee dagen thuis haalde ik het ook nog in mijn hoofd een lang weekend in Toscane te gaan wijnproeven (‘proeven’, uh-huh), en dus eet ik nu een maand lang alleen maar salades. Of in ieder geval vandaag.

Iedereen kan een salade in elkaar vogelen, maar gooi er dan eens deze dressing over.

Recept voor ansjovis-peterseliedressing (over salade met gebakken mais en buffelmozzarella).

2 ansjovisfilets

2 volle theelepels mayonaise

2 volle theelepels mosterd

1 1/2 eetlepel witte wijnazijn

4 eetlepels goede olijfolie

klein bosje peterselie

1 theelepel kappertjes

zout en peper

staafmixer, of liever nog zo’n hakmolentje dat bij de staafmixer hoort. soms.

Alles mengen met de mixer.

En over bijvoorbeeld deze salade lepelen, omdat het zout van de ansjovis zo lekker is bij het zoete Maillard van de mais:

3/4 krop eikenbladsla, gescheurd

korrels van 2 verse maiskolven, erafgesneden met de kolf rechtopstaand en goudbruin gebakken

1 flinke bol buffelmozzarella, in stukjes geplukt

eventueel wat goede biologische ham in reepjes, of pecannoten

Spanningsboog

garnaaltjes wakame

Als ik me net een kwartier had weten te concentreren, had ik een artikel kunnen lezen over hoe mensen zich niet meer kunnen concentreren. De afleiding! Ik had me echt stellig voorgenomen dat wanneer de meisjes allebei op school zouden zitten, ik minstens drie keer per week een uur zou nemen om te lezen. En dan niet het gebruikelijke scanrondje digitale krant – huffpo – refinery29, nee; haute littérature. Van papier.

Maar het is godvergeten moeilijk om jezelf een uur uit te zetten, om niet bereikbaar te zijn, om te durven geloven dat de dag ook echt wel tot een redelijk einde zal komen als je níet nog even de post van de oude bewoners doorstuurt, kaartjes voor Henry van Loon weet te bemachtigen, een scharnier voor de deur van de afwasmachine op de kop tikt – een deur die je zelf in al je ongeduldige lompheid gemold hebt – en naar lettertypes voor je huwelijksuitnodiging hebt zitten kijken op die vermaledijde laptop die je een uur niet aan zou raken.

Dat zeg ik dan tegen mezelf, want u heeft het vast veel beter voor elkaar.
En dan ook nog de hele dag aan eten denken. Wat ik zelf lekker vind, wat goed is voor de kinderen, en zoals vandaag wat die tweehonderd gasten gaan eten op het huwelijk van een Vogue-dame met wie ik straks een gesprek heb over de catering. Ze komt naar het restaurant en dan maak ik een cocktailtje, zet ik haar wat artisjokhumus en rillette van eend met augurkjes voor, en gaan we fantaseren over Iberico ribstuk en tandoori nootjes.

Op eten kan ik me dan weer heel goed concentreren. Dus toen ik net even een kwartier weg was tijdens dit schrijven heb ik soep gemaakt. Die lekker is, maar zooo lelijk bleek op de foto! Ik heb er met geen mogelijkheid een appetijtelijke aanblik aan weten te geven. Dus wijk ik van mijn gebruikelijke pad en is er vandaag geen foto van het gerecht, maar van de twee ingrediënten die zich wel wisten te gedragen voor de lens.

Recept voor courgette-amandelsoep met garnaaltjes en wakame, voor 2 grote en 2 kleine mensen.

2 grote courgettes, in grove blokjes

3 eetlepels amandelmeel

1 kleine ui, gesnipperd

1 teen knoflook, fijngehakt

700 ml bouillon, groente of vis

ca.120 gram Hollandse garnaaltjes

1 bakje zeewiersalade. Kant en klaar; lees één keer níet de achterkant van de verpakking

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Verhit in een soeppan met dikke bodem een flinke scheut olijfolie op middelhoog vuur. Draai het vuur zacht en fruit de ui in ca.7 minuten glazig. Voeg de knoflook toe en bak nog 2 minuten. Doe het amandelmeel in de pan en roer om, laat een minuutje roosteren. Bouillon en courgette erbij, en op hoger vuur de courgette in 8 minuten zacht koken. Pureer de soep, breng op smaak met zout en peper, en verdeel over kommen. Garneer met zeewier en garnaaltjes, en eet met stevig brood.

If You Like It

kikkererwtensoep

Ik heb een hekel aan afdingen, en het is ook iets wat je verleert. Vroeger, ja vroeger was ik berucht onder de betjak- en badjajbestuurders in Jakarta-Zuid, want bikkelhard.
Ik probeerde het krap twee weken geleden weer, toen onze trouwe ouwe door-mij-gebutste stationwagon het uiteindelijk begaf en we ons binnen luttele uren in een heuse occasion-showroom bevonden. Dat vonden we op zich al fascinerend, al dat glimmend geweld plus koffie, want de vorige vehiculaire aanschaf ging gepaard met een schimmige overdracht op een postkantoortje in Purmerend.

Daar stond ie. Meteen. Hij was Duits, hij was zwart, en we werden er heel hebberig van. In mijn beste poging dat te verhullen trok ik een superchagrijnige kop maar kon ik niet voorkomen dat we naar een verkoper op zoek moesten, die zich wijselijk uit de voeten had gemaakt. Ze ruiken het, schijnt. Alsnog probeerde ik een iets doorslaande balans tussen oogrollen en interesse te showcasen;  ik zou dat varkentje wel even wassen.

Binnen vijf minuten waren we precies het bedrag kwijt dat in dikke letters achter de voorruit prijkte.

Ik ben de touch verloren. Wat heel heel spijtig is nu we ons door offertes aan het worstelen zijn van locaties die in aanmerking komen om er ons aanstaande huwelijk te vieren.

…See what I did there?

Maar even serieus: als je als restaurant op je menukaart een taartje voor 4,50 zet, dan kan je toch niet gewoon 80 personen keer 4,50 voor taart rekenen bij zo’n grote afname? Dat is toch absurd?
Ik zal dat varkentje wel even wassen.

Recept voor soep met varkentje. Vandaag easy chickpeasy, met speklap en thijm. Voor twee personen, want trouwen doe je met z’n tweeën.

1 groot blik kikkererwten van 800 gram, te vinden bij de Turkse winkel of supermarkt, anders 2 x 400 gram, uitgelekt

2 speklappen

1 flinke ui, gesnipperd

2 tenen knoflook, gehakt

700 ml bouillon

paar takjes tijm

half handjevol peterselie, gehakt

½ citroen

½ gehakt rood pepertje

2 eetlepels ketjap manis

2 eetlepels ketjap asin (jaa, dat is dus zoute) = sojasaus

1 eetlepel tomatenketchup

1 theelepel gemalen venkelzaad

zout en peper

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Roer in een diep bord een snelle marinade van de twee ketjaps, de ketchup en het venkelzaad, leg de speklappen erin, goed bestrijken, en laat het afgedekte bord minimaal een half uur rusten. Verhit dan een eetlepel olie in een braadpan met dikke bodem op halfhoog vuur. Bak het vlees rustig gaar en bruin, giet de laatste minuut het restje marinade erbij. Neem de speklapjes uit de pan en leg apart. Voeg nog een flinke eetlepel olie toe aan de pan en zet het vuur laag. Fruit de ui in ong.7 minuten glazig en zacht en voeg dan de rode peper, de knoflook en de tijm toe. Bak nog 2 minuutjes en doe de kikkererwten in de pan. Giet de bouillon erbij en laat een paar minuten koken. Snij intussen de speklappen in repen. Pureer de soep, roer het vlees erdoor, breng op smaak en dien op met gehakte peterselie en wat kneepjes citroen.

Ochtendoverpeinzing

ravioli salieboter

Omdat ik uit huis ben gevlucht voor onze lieve maar onophoudelijk Spaans ratelende huishoudhulp (No comprende! No comprende!) ben ik nu overgeleverd aan alle andere gekkies die zich om 9 uur al in de horeca ophouden. “ ‘t Zijn toch altijd de vrouwen die het moeten doen, jatochnietdan…” klaagt een zure gebreide haarband over het regelen van Sinterklaascadeaus. “Stelletje viespeuken” mompelt een stripboekprofessor Klassieke Talen nog vóór hij de wc bereikt heeft. En “Ik zeg voor minder dan drie K doe ik het niet zeg ik” uit een hoek achter me waar ik nu niet naar om durf te kijken.

Vroeger deed ik vaak de ontbijtshift in het café waar ik werkte en stond ik om 7 uur ’s ochtends croissants af te bakken en tonijnsalade te maken, tenzij ik een kater had en tonijnsalade net datgene was wat me over het randje zou jagen. Maar meestal was ik fris en fruitig en vond ik alle vaste early birds lief. De verwarde oude meneer die in een kapitaal pand op de Prinsengracht woonde, en soms heel hard “WEL!” schreeuwde door de nagenoeg lege zaak, de cameraman van middelbare leeftijd die zo eenzaam geweest moet zijn dat hij ons, het personeel, als eerste vertelde van zijn schildklierkanker. Zijn hele behandeling lang hebben we hem alles gratis gegeven. Het kwam goed. De liefste weduwe van Amsterdam, die dag in dag uit precies twee kopjes koffie dronk. Hun hele werkende leven hadden zij en haar man gespaard om tijdens hun pensioen elke dag samen een kopje koffie in het café te kunnen drinken. Toen ging hij dood, te vroeg. En nu dronk zij er dan maar twee.

Vroeger vond ik het zelf ook leuk om urenlang alleen in een café te zitten maar dat was voordat we thuis een kick-ass espressoapparaat hadden, en nog niet zo’n goedgevulde grotemensen-ijskast. Nu verlang ik de hele tijd dat ik hier zit naar de cavolo nero/palmkool die thuis op me wacht, mijn lievelingsgroente die net (alleen?) deze maand volop verkrijgbaar is bij de dichtsbijzijnde supermarkt. Palmkool met worst, palmkool met Furikake (Japanse kruiden), palmkool met gebakken eieren, palmkool met salieboter. En de rest van die salieboter gaat hier overheen:

Recept voor paddestoelenravioli met salieboter en tomatensalade met rauwe ham.

Paddestoelenravioli, ‘vers’, hoeveel iedereen maar wil. Ik 6 stuks, de kinderen ook, Matt 17

Handvol verse salie

50 gram gezouten roomboter

6 flinke, goede tomaten

120 gram rauwe ham

½ sjalotje, of het wit van een bosui

Hak de tomaten grof. Bak in een koekenpan met een klein beetje olie de plakjes rauwe ham goudbruin. Snij de ui in ragfijne ringetjes. Laat de ham uitlekken op keukenpapier en verkruimel boven de tomaten, bestrooi met de ui. Verwarm in een kleine koekenpan op laag vuur de roomboter. Pluk de salieblaadjes van de steeltjes, en voeg toe wanneer de boter gesmolten is. Laat langzaam doorwarmen; de boter wordt geurig, de blaadjes geven hun smaak vrij, dit is zo verdomd lekker dat ik het met een lepel uit de pan heb gegeten, gedronken eigenlijk, en dat is best erg.
Kook intussen de ravioli in ongeveer 2 minuten gaar. Laat uitlekken, verdeel over diepe borden, giet royaal salieboter eroverheen, en dien op met de tomatensalade. Easy does it, tiger.

Post Sportief Honger Syndroom

stamppot bataat met makreel

Een jaar, een herfstvakantie verder. Met voor de eerste keer uitbesteding, in de vorm van een driedaags sportkamp. Dat klinkt bruut voor een kind van vier en één van vijf, zeker  inachtnemend mijn fanatisme aangaande sport, maar het is heel goeiig en ze hoeven heus niet te blijven slapen. Ze rennen de hele dag buiten, ook in de regen, tussendoor is er suikerwater, en ik sta NIET langs de kant om ze aan te moedigen bij knotshockey (?).

Ik zit wel de hele dag ongeveer óp m’n telefoon omdat ik bang ben dat ze een knots tegen hun neus krijgen, en ik probeer vandaag stevige kost te bereiden voor het moment dat mijn volledig doorgedraaide wolfjes joelend en briesend hun ieniemienie sportschoenen uitschoppen en zich hongerig over de tafel storten.

Gister lukte dat niet. Toen stond mijn zorgantenne uit en bevond ik me bij hun thuiskomst nog in het verwarrend voorgeborchte tussen een snelle post-sport maaltijd en zelfgefrutte ricottakoekjes met zoete aardappelfrites plus kool-die-een-uur-moet-marineren-sla. Ik ga niet goed om met veranderingen op het laatste moment, eigenlijk met verandering in het algemeen, dus als ik die ochtend heb bedacht dat dat is wat we gaan eten – knappe jongen die mij dan nog een razendsnelle minestrone in elkaar laat draaien. Terwijl dat is wat ik zou moeten doen.

Maar een uurtje iPad na een hele dag op een nat koud kunstgrasveld moet kunnen, zodat ik mijn ricottazin kon krijgen. En dan ga ik nu op tijd beginnen met hun krachtvoer voor vanavond.

Recept voor stamppot van zoete aardappel met makreel, sojabonen en bosui.

2 flinke zoete aardappels

150 gram gestoomde makreel, geplukt

250 gram gepelde sojabonen vers/diepvries

2 bosuitjes, gesneden

1/2 blokje groentebouillon

olijfolie

Met deze sojabonen bedoel ik edamame, mooie groene boontjes die te vinden zijn bij Aziatische toko’s en perfect als je zoals ik te beroerd bent om tuinbonen te dubbeldoppen. Ik bedoel níet de gedroogde grijze sojabonen uit de natuurwinkel.

Schil de aardappels en snij ze in kleine stukken. Kook ze met het halve bouillonblokje in ongeveer 10 minuten gaar. Handig om te doen in een pan waar nog een stoommand bovenin past, en stoom dan de boontjes de laatste paar minuten mee.  Stamp de aardappels grof, meng de sojabonen erdoor, en de makreel. Bestrooi met bosui en druppel er nog wat goeie olijfolie over.

Here’s looking at you, kid

salade met dukkah

Die waarschuwing dat er rond het middaggebed geen taxi te krijgen zou zijn in Casablanca nam ik niet serieus. Dat zou wel los lopen dacht ik, terwijl ik de souk uit strompelde met armen vol specerijen en amandelen, en uit de plaatselijke apotheek (ik ben dol op plaatselijke apotheken) een illegale hoeveelheid antigriepmiddel (denk ik). Niet dus. Miljoenenstad. Niet één taxi.

Dat ging me niet nog een keer gebeuren, en de volgende dag timede ik mijn gestruin veel beter en wuifde ik eind van de middag fluks naar een beschikbare taxi om op tijd via het hotel in het theater aan te komen. Hij stopte, ik schoof de achterbank op, trok de deur dicht en de taxi gierde weg. Toen sloeg mijn hart over van schrik. Naast me bleek een piepklein vrouwtje te zitten, in volledig zwart niqaab gehuld, met alleen haar gehenna’de kraaienhandjes zichtbaar op schoot. Ik stamelde wat in het Frans, zij zei niets. Ik begreep dat we de taxi gingen delen. De chauffeur nam ons mee, verder weg uit het deel van de stad dat ik toch al amper kende, en het leek er niet op dat hij op weg was naar het adres op het kaartje van het hotel… Dit leek verdacht veel op een banlieue, en ik begon ‘m te knijpen. Was dit wel zo’n goed idee geweest?

Het vrouwtje inmiddels, was begonnen te ratelen en de chauffeur knikte beamend. In rap Arabisch kaatste hij wat terug, toen keken ze naar mij, en ze stopten voor een verlopen wit flatgebouw. Ik deed het bijna in m’n broek. Toen proestten zij het samen uit van het lachen. Wahahaha, gierde de chauffeur, die vervolgens gewoon Engels bleek te spreken, “She says you would be a perfect bride for her son!” WAHAHAHA brulden ze samen. Intussen stonden we nog steeds stil in een buitenwijk van een stad die ik niet kende en wist ik niet hoe groot of gering de kans was dat ik werkelijk de rest van mijn dagen hier in niqaab zou slijten, dus mee lachen lukte nog niet zo goed. Maar het vrouwtje aaide even geruststellend over mijn hand en zoef, weg was ze, zwarte rokken ruisend de taxi uit.

Dus. Denkend aan dukkah denk ik aan dat. Want aan Egypte, waar het kruidenmengsel van onder andere sesam, koriander en komijn vandaan komt heb ik weinig herinneringen. Behalve dan die keer dat we geëvacueerd werden uit Sudan en naar Khartoum gevlogen, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Beslemah!

Recept voor salade van spinazie en veldsla met geitenkaas, gegrilde wortel en dukkah. En vijgen UIT EIGEN TUIN.

200 gram gewassen spinazie

1 zakje veldsla

5 stevige wortelen, in schuine plakken gesneden

100 gram zachte geitenkaas in plakjes of blokjes

die vijgen dus, in kwarten

munt, gehakt

simpele vinaigrette van

3 eetlepels olijfolie

1 eetlepel citroensap

zout en peper

Grill de wortelen en meng ze met alle overige ingrediënten. Bestrooi royaal met 2 eetlepels dukkah. Je vindt het bij veel Turkse en Marokkaanse winkels, en dat is een goede zaak.

Eet hierbij tosti’s met oude kaas en chutney. Any chutney.

Tijd en Bonen

kidneybonensalade met rivierkreeftjes

Goh. Het is wel duidelijk dat ik (iets te) veel tijd omhanden had zo, zeg, heel 2013. Dat het me bijna elke week gelukt is om een stukje uit m’n mouw te schudden, terwijl ik nu moet vechten voor elke minuut waarin ik nog iets basaals kan bereiken als bijvoorbeeld yoghurt eten ’s ochtends. Ik betrap me er soms op dat ik tijdens het ochtendritueel rén, van slaapkamer naar slaapkamer. Ons appartement  is niet supergroot en we hebben ook maar twee slaapkamers, dus ik schiet er ook nog eens niks mee op.

Ik hoop dat u mijn toon hier niet leest als klaagzang, want ik kan niet anders zeggen dan dat het druk hebben leuk is wanneer je doet wat je het liefst wil. Hoe lief mijn gezin is en hoe welwillend en behulpzaam onze familie blijkt elke dag dat ik in Arnhem repeteer, en dan hebben we nog niet eens een oppasbestandje hoeven opentrekken. De laatste oppas die regelmatig kwam werkt nu bij de buurtpizzeria, en toont weinig interesse in een terugkeer naar onze club.

Zelf heb ik vroeger nooit opgepast. Het leek me het sufste bijbaantje mogelijk, en er kwam ook nog eens verantwoordelijkheid bij kijken.  Ik ging wel eens op de bank hangen bij een vriendinnetje dat aan het babysitten was, maar wanneer we dan door de snoepvoorraad heen waren peerde ik ‘m meestal weer. Ik vermoed trouwens dat mijn assortiment aan haverkoeken en dadelrepen ons arme meisje ook heeft weggejaagd, en ik vergat steevast cola en chips voor haar in te slaan.

Wat deze weken opvalt is het verbazingwekkend gemak waarmee ik quinoagerelateerde principes loslaat in tijden van drukte. Wie maar voor de kindjes wil koken ontvang ik met open armen, en mijn mamaatje maakt deze week gelukkig weer a mean macaroni.

Maar soms ben ik op tijd thuis om zelf nog wat in een schaal te kieperen, en deze salade raad ik iedereen met tien minuten en een blik kidneybonen aan.

Recept voor salade met rivierkreeftjes, kidney- en gepelde sojabonen.

2 bakjes rivierkreeftjes

1 blik kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

200 gram gepelde sojabonen (edamame) te vinden in het vriesvak bij toko’s, ontdooid

200 gram krieltjes, gekookt

3 stengels bleekselderij, in stukjes

1 bosje radijs, in kwarten

paar takjes munt, grofgehakt

dressing van

1 eetlepel yoghurt

1 eetlepel mayonaise

½ eetlepel grove mosterd

1 eetlepel olijfolie,

gemengd met zout, peper en aangelengd met 1 eetlepel water

Het is een salade. Gooi maar door elkaar!