Studiedag

sardinesalade

Omdat karma een ding is en ik op mijn zestiende iets lelijks over een vriendin heb gezegd (okee, wat ze hoorde), zit ik nu in een indoor speeltuin/ballenbak/met mintgroen plastic beklede carrousel der ellende. Nee hoor het valt heus wel mee! maar dan echt niet, al is er maar een handjevol kinderen en niet de zaterdagse 1478 of wat het maximaal toegestane aantal ook mag zijn. Vandaag is een studiedag, dat fenomeen waarvan je alleen maar leert door minstens drie keer in je leven als ouder voor een dichte schoolpoort te staan, en wat wel aardig is is dat hier dus meerdere klasgenootjes rondstuiteren en dat er prettige moeders zijn met wie het prima koffiedrinken/stukjetikken is. Verder is het voor de kinderen een apenrots als alle andere; bovenaan een kunststof glijvulkaan torenen de mannetjes en vrouwtjes die op blote voeten volgens de wetten der natuur en zweetzolen omhoog wisten te klauteren, en onderaan scharrelen wat kleinere en zwakkere exemplaren.
Bovenal ben ik blij dat de kinderen zo keihard aan het bewegen zijn; ik zie frietjes in mijn glazen bol en een lange nacht diepe slaap.

Voor een gezondere avond maken we dit. Eet er bijvoorbeeld soep bij, en brood uit de oven.

Sardinesalade met reuzenbonen en venkel

2 blikjes sardines in olijfolie (let op: op deze verpakking stond expliciet ‘zonder vel en graten’. Wel zo lekker, mocht je die niet kunnen vinden zou ik makreelfilet in olie nemen)
1 flinke eetlepel roomkaas
1 iets minder volle eetlepel sour cream
sap van een halve citroen
zout en peper naar smaak

ca. 300 gram verse, gewassen spinazie
1 venkelknol, gehalveerd, kern verwijderd, in dunne plakjes geschaafd
1 blik reuzenbonen, uitgelekt
vinaigrette van:
sap van een halve citroen
2 theelepels grove milde mosterd
3 eetlepels goeie olijfolie
zout en peper

Prak, heel simpel, in een kom de bovenste ingrediënten door elkaar, en drapeer (zeer eventueel met een ijsschep) over een salade van de onderste ingrediënten. Het kan zo makkelijk zijn.

Pionieren

Zoete aardappel zwarte bonen

De trailer van de nieuwste Vinterberg film over het leven in een commune belooft een hoop ellende voor desbetreffende commune, en gelukkig is dus het vierde vriendensetje in onze straat laatst gewoon in een eigen huis getrokken. De situatie blijft hoogst vrolijk/opmerkelijk.
Vriendenset A hoorden in 2013 tijdens een gezamenlijke vakantie in Frankrijk dat de koop doorging van een huis in Amsterdam Noord, in een wijk die ik in plaats van Young and Upcoming na drie jaar nog steeds Old and Dying noem (met de toevoeging dat het één het ander niet uit hoeft te sluiten). Wij gingen gauw kijken nadat ze verhuisd waren, werden stikjaloers van de tuin maar fietsten weg al mompelend dat wij nóóit in Noord zouden gaan wonen. 10 maanden later woonden we bij ze in de straat. 5 maanden later: vriendenset C (voor het gemak waren wij B), naar het huis recht tegenover A. En nu 1,5 jaar later, volgt set D. Dat is toch GEESTIG?!

Dus nu hebben we gezellig allemáál last van het feit dat er in de wijde omtrek geen fatsoenlijke espresso macchiato te vinden is (we proberen het maar thuis), en geen ambachtelijke wijn/kaas/worst/burgerboer. Maar het komt natuurlijk allemaal goed. En het belangrijkste, het allerallerbelangrijkste is er: een bibliotheek voor de kleintjes.
Mijn bibliotheekobsessie heb ik hier eerder besproken, en ik zat dan ook te juichen toen van school het verzoek kwam of ouders zich wilde aanmelden om te helpen met de schoolbieb. IK!IK!IK! schreeuwmailde ik, met de vraag of ik groep 8 al aan Jonathan Franzen mocht laten wennen. Kindjes, maak de borst maar nat, and book up.

Zullen we gewoon nog zo’n gekke bowl doen?
Geroosterde zoete aardappel met zwarte bonen en peterselievinaigrette dan.

2 zoete aardappels, in blokjes gesneden (schoongeboend met schil mag, hoeft niet)
1 blik zwarte bonen, uitgelekt
150 gram feta
2 handenvol gewassen spinazieblaadjes, grof gehakt
1 eetlepel gewone olie
paprikapoeder

Voor de vinaigrette:
1/2 bos platte peterselie, schoon en droog
2 eetlepels citroensap
4 eetlepels goeie olijfolie
1/2 teen knoflook, geraspt
zout en peper naar smaak

Rooster de zoete aardappel ca. 20 minuten tot de randjes beginnen te kleuren op 200 graden na licht besprenkeld en bestrooid te hebben met de olie, paprikapoeder, peper en zout. Meng met de zwarte bonen, spinazie en verkruimelde feta en hussel met de vinaigrette, die laat zich het best mengen met een staafmixer.

Afgeroomd

sperziebonen-rodekoolsalade

Ja natuurlijk doe ik aan iets van een januari-reset, zo’n doos ben ik wel. Een poging tot rechtvaardiging of vergeten van de onwaarschijnlijke hoeveelheden vlees, boter en alcohol die ik in december tot me heb genomen. Er zijn talloze recepten te vinden op internet (bijvoorbeeld hier!) die je niet het gevoel geven dat alleen wanneer je verdrietig op een stengel bleekselderij maalt, je adequaat compenseert.

In deze keuken is het vooral een terugkeer naar ‘normaal’, naar volkoren maar ook volvet, alleen is volvet dan nu even niet het krokant geroosterde zwoerd van 2 kilo ribstuk na marinade in venkelzaad, rozemarijn, cayennepeper, knoflook en 4 uur in de oven.

Ànders vet. Dus ook even niet het halve pak boter en de fles room die met suiker en Maldon zout op magische wijze tot caramel  beurre salée transformeerde, voor over de sponzig gebakken oldskool perentulband, bestrooid met knapperige pecannoten.

Gezònder vet. Zalm, noten, avocado, olijfolie, dikke yoghurt, stukken kokos.

En dat laatste restje room, die ging in de dressing. Het was toch een salade.

Recept voor sperziebonen-koolsalade met parmezaan en pecannoten.

300 gram sperziebonen, schoongemaakt

1/4 van een grote of een 1/2 kleine rode kool, in dunne repen gesneden

2 handenvol pecannoten

stukje parmezaan

voor de dressing:

1 ei, hardgekookt

1 ansjovisfilet

2 eetlepels room

2 eetlepels olie

1 eetlepel witte wijnazijn

paar druppels worcestershiresaus

staafmixer

Verwarm de oven voor op 180 graden. Zet een grote pan water op (met bijvoorbeeld ook het water waarin je het ei hebt gekookt), voeg wat zout toe. Zet ook een kom koud water klaar met ijsblokjes. Bedenk een goede bestemming voor al dit water, straks. Niet thee. Doe de pecannoten in een ovenschaaltje of bakblik en rooster in ca. 6 tot 8 minuten knapperig. Laat afkoelen. Kook de sperziebonen 5 minuten, proef er 1 om te kijken of ie beetgaar is. Voeg dan de rode kool toe en laat 30 seconden meekoken. Schep alles uit de pan en in de kom met ijswater.

Mix voor de dressing alle ingrediënten behalve de olie met de staafmixer. Voeg dan in kleine beetjes de olie toe terwijl je door mixt. Verdun indien nodig nog met een paar druppels water en breng op smaak met peper en wellicht zout. Schep de groenten uit het water in een vergiet en dep wat droog. Meng met de dressing, rasp er grof parmezaan overheen, en bestrooi met de pecannoten. Eet wat jij wil erbij.

pas du pain

biet en linzen

Dom toeval = Geplande vertrekdatum naar Bourgondische vakantie: de dag nadat de dames van de kleding je een loeistrak kostuum hebben aangemeten.
In de agenda: draaidag binnen 24 uur na terugkomst uit genoemde Bourgogne.

Domme, domme, dikke pech = 8 dagen nee zeggen tegen pain au raisins, pains au chocolat en legio andere pains om vervolgens draaidag in kwestie letterlijk in het water te zien vallen. Geplande tuinscène niet opgewassen tegen vanwege klimaatverandering ontstane orkaan  in Amsterdamse binnenstad midden augustus. (Red de wereld!)

Stond ik daar, croissantweigeraar voor niets, ingesnoerd, drooggetraind, afgeknepen door corrigerend ondergoed, het heel zielig te vinden voor de productiemensen, de tientallen figuranten. Voor mezelf, toen ik hoorde dat de herkansing een volle maand later plaats zou vinden. ‘Tuurlijk joh, ik ga nog wel een maand op dieet’ huil-lachte ik, terwijl visioenen van bladerdeeg voor m’n ogen dansten.

Morgen,  morgen is het zover.
Morgenavond eet ik carbonara.

Ik moet nu van Matt opbiechten dat ik helemaal niet zo zielig was, in die Bourgogne. Dat ik er zelf voor gekozen heb om de boulanger te mijden zodat ik me vervolgens elke dag vanaf 16 u ’s middags aan de Givry en de Mercurey en de Saint-Véran kon laven.
Nou ja okee hoor…

Ik at wel bijvoorbeeld dit.

Linzen met alle kleuren biet, feta en sinaasappel; recept voor jezelf en wie maar mee wil doen.

200 gram linzen die niet stuk koken, bijvoorbeeld Puy AOC, of van Ekoplaza Linzen Dupuis (hahaha)

2 sjalotten, gesnipperd

1 of 2 tenen knoflook, gehakt

olijfolie om in te bakken

½ bouillonblokje

paar takjes tijm

3 leuke, flinke bieten, indien mogelijk geel, roze, wit. Ik moet hier even een lans breken voor de groenteboer op de hoofdstedelijke hoek Da Costakade/Kinkerstraat. Zó goed.

stuk feta, in blokjes

1 sinaasappel

simpele vinaigrette in een kom

Verwarm de oven op 200 graden. Schil de bieten en snij in stukken, meng in een kleine ovenschaal met een lepel niet-bijzondere olijfolie. Zout en peper erover, eventueel nog een platgemepte teen knoflook of twee erbij, en een half uurtje roosteren. Kook water. Fruit in een steelpan op laag vuur de sjalot in een eetlepel olie, een paar minuten, voeg gehakte knoflook toe en tijm. Spoel in een zeef de linzen. Doe ze in de steelpan met het verkruimelde bouillonblokje en anderhalve mok kokend water. Voorzichtig! Kook op laag vuur in ongeveer 20 minuten gaar. Schil de sinaasappel dik boven de kom met vinagrette en snij ook de parten eruit, hak die grof en zet opzij. Roer het sap door de vinaigrette. Check je linzen. Als ze gaar zijn en het vocht is nog niet helemaal opgekookt, giet dan af.

Laat linzen en bieten afkoelen. Meng met de feta, de sinaasappel, en de vinaigrette. Het is geen BLT. Maar prima te doen.

Ienemieneschmutte

pompoenpit kip sinaziesaladevegakip bataatsalade

Nu ik sinds een paar maanden eindelijk heel oud ben ga ik kijken of ik er mee weg kan komen een paar keuzes niet te maken. Of op een paar keuzes terug te komen. Zoals die van driekwart jaar geleden: dat ik ging stoppen met spelen. Dat blijkt niet te werken, want van spelen word ik blij. Maar ik heb me wel net een jaar in Eten2.0 gestort, als in Werken in Eten. Cateren, wijnproeven, u weet wel, het hardere werk. (Nou, cateren is trouwens ècht hard werk. Ik heb afgelopen weekend 200 tartaren, parelhoen confits, Alkmaars gortheuveltjes en 400 geroosterde penen op borden gelegd – dat is geen kattenpis). En Werken in Eten doet me ook zó goed. (Ziet u hoe lang ik het woord Food probeer te vermijden?) Dus moet ik kiezen?

Nee. Ik ga binnenkort langswandelen in een Telefilm (dacht ik mooi ge-upgrade te worden van receptioniste, blijkt De Vrouw Van Marcel Musters eigenlijk geen tekst te hebben – ach ja, na een jaar uit de running maar weer klein beginnen) EN ik ga Eten2.0 zo proberen vorm te geven dat het vooral Schrijven Over Eten wordt en iets minder parelhoenen op bordjes leggen.

Niet kiezen is het nieuwe 40.

Ook niet kiezen: Kip of geen kip! Kan allebei. Een keer wel, een keer niet en dan wel de Vegetarische Slager in huis halen.

Salade van spinazie, kip en pompoenpitten EN salade van bataat, bimi en vegakip.

1) paar flinke handenvol gewassen verse spinazie

ca. 300 gram biologische kipdijfilet, in blokjes

3 eetlepels pompoenpitten

dressing van:

3 theelepels grove mosterd

1 eetlepel witte wijnazijn

3 eetlepels heel lekkere olijfolie

zout en peper

Bak de kipdijfilet gaar en goudbruin. Rooster de pompoenpitten in een droge koekenpan totdat ze licht kleuren. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

2) 2 zoete aardappels, geschild en grofweg in frieten gesneden

ca. 200 gram bimi

1/2 blik kleine maiskolfjes. Eigenlijk niet zo lekker, maar soms heb je wel wat anders aan je hoofd. Liever bak je de afgesneden korrels van verse maiskolven, zoals VORIGE KEER

1/2 courgette in stukken

2 bakjes Kipstuckjes van De Vegetarische Slager

olie om in te bakken

1 volle theelepel gemalen korianderzaad

dressing van:

2 eetlepels zonnebloem- of koolzaadolie

1 eetlepel sesamolie

2 theelepels zoute sojasaus

1 eetlepel witte wijnazijn

Verwarm de oven voor op 200 graden. Hussel in een bakblik of ovenschaal de zoete aardappelfrieten met twee eetlepels olie, de koriander en wat zout en peper. Rooster tot ze mooie bruine puntjes hebben, circa 20 minuten. Gooi na de eerste 10 minuten de bimi en de courgette voorzichtig erbij. Bak intussen in een koekenpan de Kipstuckjes goudbruin en breng op smaak met zout en peper. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

 

It’s the Mrs.!

mozza en mais

Trouwen is denk ik het allerleukste wat er is, want wat betreft kinderen krijgen: baren doet ook gewoon pijn. Huwelijksdag: Alleen. Maar. Feest.

Met de nodige relletjes achter de schermen (boze trouwambtenaar die zich aan de kant gezet voelde, een onoverkomelijk familieconflict vooraf, een plaatjesdraaier die 10 minuten voor aanvang nog aan de Pastis in het café zat), onophoudelijke gelukstranen van mij, een rock princess jurk (want poudre leer en tule, wel zéér beschaafd), een bloedmooie man (de mijne) en een gezelschap geselecteerd  op hoe vroeg ze durfden te beginnen met drinken (klokslag 12:05 u).

The morning after kwam er een tweede draaiboek aan te pas om het vliegtuig naar Barcelona te halen, waar ik heb gegeten voor 17. Dagenlang. Spektakelstuk als afsluiting was het sterrenrestaurant (cadeau omdat ik ook nog ongeveer 56 was geworden, nee hoor 40 maar!) waar we naast de döppelganger van Kim Jong-un zaten. Of de echte, maar zo goed durfden we niet te kijken.

Laten we wel wezen: sterrenrestaurants zijn wat mij betreft buitencategorie. En ik heb in mijn leven maar voet gezet in 2, dus ik was echt reuze onder de indruk van deze gastronomische mokerslag-in-a-good-way. Ik ga hier niet zitten recenseren en alle beschrijving schiet tekort, maar wat was het fenomenaal – van de oesters met komkommer, kaffir en kokos tot de aandoenlijk Spengels sprekende gastheren aan toe. (“Wat? Wat zei hij?” “Geen idee, even op het kaartje kijken…o, ‘home yolk’” …??)

Waarom die zaken er altijd zo krankzinnig uitzien (als ik ook andere bronnen moet geloven) is me echter een raadsel. Wie, zeg me, wie vindt het leuk om in een gemuzakte kantoorlobby op zandkleurige jaren 80-banken te zitten onder verlichting die op noedels lijkt?

Na twee dagen thuis haalde ik het ook nog in mijn hoofd een lang weekend in Toscane te gaan wijnproeven (‘proeven’, uh-huh), en dus eet ik nu een maand lang alleen maar salades. Of in ieder geval vandaag.

Iedereen kan een salade in elkaar vogelen, maar gooi er dan eens deze dressing over.

Recept voor ansjovis-peterseliedressing (over salade met gebakken mais en buffelmozzarella).

2 ansjovisfilets

2 volle theelepels mayonaise

2 volle theelepels mosterd

1 1/2 eetlepel witte wijnazijn

4 eetlepels goede olijfolie

klein bosje peterselie

1 theelepel kappertjes

zout en peper

staafmixer, of liever nog zo’n hakmolentje dat bij de staafmixer hoort. soms.

Alles mengen met de mixer.

En over bijvoorbeeld deze salade lepelen, omdat het zout van de ansjovis zo lekker is bij het zoete Maillard van de mais:

3/4 krop eikenbladsla, gescheurd

korrels van 2 verse maiskolven, erafgesneden met de kolf rechtopstaand en goudbruin gebakken

1 flinke bol buffelmozzarella, in stukjes geplukt

eventueel wat goede biologische ham in reepjes, of pecannoten

Tijd en Bonen

kidneybonensalade met rivierkreeftjes

Goh. Het is wel duidelijk dat ik (iets te) veel tijd omhanden had zo, zeg, heel 2013. Dat het me bijna elke week gelukt is om een stukje uit m’n mouw te schudden, terwijl ik nu moet vechten voor elke minuut waarin ik nog iets basaals kan bereiken als bijvoorbeeld yoghurt eten ’s ochtends. Ik betrap me er soms op dat ik tijdens het ochtendritueel rén, van slaapkamer naar slaapkamer. Ons appartement  is niet supergroot en we hebben ook maar twee slaapkamers, dus ik schiet er ook nog eens niks mee op.

Ik hoop dat u mijn toon hier niet leest als klaagzang, want ik kan niet anders zeggen dan dat het druk hebben leuk is wanneer je doet wat je het liefst wil. Hoe lief mijn gezin is en hoe welwillend en behulpzaam onze familie blijkt elke dag dat ik in Arnhem repeteer, en dan hebben we nog niet eens een oppasbestandje hoeven opentrekken. De laatste oppas die regelmatig kwam werkt nu bij de buurtpizzeria, en toont weinig interesse in een terugkeer naar onze club.

Zelf heb ik vroeger nooit opgepast. Het leek me het sufste bijbaantje mogelijk, en er kwam ook nog eens verantwoordelijkheid bij kijken.  Ik ging wel eens op de bank hangen bij een vriendinnetje dat aan het babysitten was, maar wanneer we dan door de snoepvoorraad heen waren peerde ik ‘m meestal weer. Ik vermoed trouwens dat mijn assortiment aan haverkoeken en dadelrepen ons arme meisje ook heeft weggejaagd, en ik vergat steevast cola en chips voor haar in te slaan.

Wat deze weken opvalt is het verbazingwekkend gemak waarmee ik quinoagerelateerde principes loslaat in tijden van drukte. Wie maar voor de kindjes wil koken ontvang ik met open armen, en mijn mamaatje maakt deze week gelukkig weer a mean macaroni.

Maar soms ben ik op tijd thuis om zelf nog wat in een schaal te kieperen, en deze salade raad ik iedereen met tien minuten en een blik kidneybonen aan.

Recept voor salade met rivierkreeftjes, kidney- en gepelde sojabonen.

2 bakjes rivierkreeftjes

1 blik kidneybonen, afgespoeld en uitgelekt

200 gram gepelde sojabonen (edamame) te vinden in het vriesvak bij toko’s, ontdooid

200 gram krieltjes, gekookt

3 stengels bleekselderij, in stukjes

1 bosje radijs, in kwarten

paar takjes munt, grofgehakt

dressing van

1 eetlepel yoghurt

1 eetlepel mayonaise

½ eetlepel grove mosterd

1 eetlepel olijfolie,

gemengd met zout, peper en aangelengd met 1 eetlepel water

Het is een salade. Gooi maar door elkaar!

Moving On

radicchiosalade

Mijn zwager is een rolling stone. Niet een lid van de band, want dan, tja ik weet niet wat dan, maar een charismatisch figuur die om de zoveel jaar zijn spullen pakt en verder gaat.  In die paar jaar heeft hij dan de halve stad verliefd op hem doen worden (al dan niet platonisch, ja dat kan hij), een nachtclub van niks naar groot succes gemanaged, en weer wat vrienden verloren aan woekerende voortplanting.  Na Peking, Londen, en tijdelijk terug in Amsterdam zal hij ons straks weer gedag zeggen, and go where the wind will take him. Or the airplane.

Maar eerst was er nog het feestje! Iedereen had oppas, behalve zij die het niet hadden, een knappe homo probeerde mijn man te versieren – wat ik uitermate complimenteus vond, en op een muur van de club was mijn zwager levensgroot vereeuwigd. Wij schreeuwden wat tegen elkaar onder het genot van pleurisdure biertjes, er werd ge-twerked door hiphoppers (maar dat zeg ik vast verkeerd), en nadat we het tot vier uur ’s ochtends volgehouden hadden gingen we trots naar huis.

De volgende avond, toen de kindjes bij Oma waren opgehaald, wilde ik per se frites eten bij een La Place wegrestaurant. Sinds dat ding daar staat tussen snelweg en weiland heeft het een magnetische werking op me gehad, maar nooit kreeg ik iemand (Matt) zo gek om de afslag te nemen. Ik ben blij dat de illusie verholpen is; het was vies en vet, de saté lieten ze aanbranden waar ik bij stond en ik hoef er nooit meer heen. Vandaag ga ik het goed maken met een salade.

Recept voor salade van radicchio en bloedsinaasappel met pecorino.

1 krop radicchio

2 kleine bloedsinaasappels

stukje pecorino

3 eetlepels zwarte bonen, uitgelekt uit blik of zelfgekookt

plukje verse dille of peterselie

2 theelepels milde grove mosterd

olijfolie, zout en peper

Scheur, was en droog de bladeren van de radicchio. Schil de sinaasappels vrij dik boven een kom en vang het sap op. Snijd in plakjes en hussel door de radicchio met de bonen en het verse kruid. Meng voor de dressing het sinaasappelsap met twee eetlepels olijfolie, de mosterd, en zout en peper naar smaak. Lepel over de salade, en maak af met geraspte of geschaafde pecorino.

Huisje boompje muisje

gegrilde groentensalade

We zijn heel voorzichtig aan het kijken naar de eventuele mogelijkheid om langzaamaan eens te verhuizen. Nou, u hoort wel hoe goed wij beslissingen kunnen nemen. Toch is dat niet raar nu we voor keuzes in het leven komen te staan die jammerlijk verlost zijn van enkel de Iks-factor (Matt is één Ik en ik ben één Ik), maar ook bepalend zullen blijken voor het dagelijks leven van ons gebroed.

Ik ben drieëntwintig keer verhuisd in mijn leven dus zo’n punt zou het niet moeten zijn. De laatste tien keer was binnen Amsterdam (een kunstzinnige onderduik van vier jaar in Arnhem daargelaten), en de enige keer dat ik me in een woninghiaat bevond mocht ik die twee maanden bij mijn beste vriend logeren. Mijn moeder zei laatst dat ze dat destijds zielig voor me vond. Zielig? Het was er fantastisch! Midden in de Jordaan, recht tegenover mijn eigen oude huis, en ik was hem oneindig dankbaar. Ik sliep weliswaar in een bezemhok maar dat had mooi wel een gordijn, en de enige keer dat ik mezelf een beetje zielig vond was de nacht dat er in m’n slaap een muis aan mijn oor snuffelde. Ik weet nog dat ik bedacht heel hard te gaan gillen om hem weg te jagen, mijn mond open deed, en vervolgens het volume produceerde dat je van, nou, een míer zou verwachten. Stembanden verlamd van angst. Niet tof. Na wat slaapdronken rondmeppen was ie verdwenen, en ging ik naar boven om dit te maken.

Nee hoor! Ik ging gewoon verder slapen. Ik had alleen geen bruggetje naar dit ‘einde van de zomer, zeg maar dag met je handje’ recept.

Recept voor salade met gegrilde groenten en geitenkaas.

2 stronkjes witlof, in de lengte doormidden gesneden

2 ons sperziebonen, puntjes eraf

1 courgette, in drieën en dan in dikke plakken gesneden

1 blikje lima-/reuzenbonen, afgespoeld en uitgelekt

3 vastkokende aardappels, geschild en in gelijke stukken

ca. 120 gram geitenkaas of feta

1/2 groentenbouillonblokje

Olijfolie, zout, peper, sumak

Kook de aardappels gaar in een grote pan, in water tot ze net onder staan en het bouillonblokje, en stoom de sperziebonen daarboven beetgaar. Meng intussen in een diep bord de olie met zout, peper, en sumak en wentel daar de witlof en courgette in. Verhit een grillpan tot ie loeiheet is, vis de groenten uit de olie, en grill ze tot ze mooie streepjes hebben en beetgaar zijn. Verbrokkel met een vork de geitenkaas in het restant olie. Meng alles met de limabonen in een grote schaal. Ik gebruik nu drie keer per week sumak in de keuken, want ik weiger twee jaar met zo’n zakje in de kruidenla te blijven zitten…

Semiflexi

steak sandwich

Omdat ik graag een bonafide flexitariër wil zijn (en ben), is het maar goed dat ik ook een flexidrinker ben. In tegenstelling tot, zeg, een alcoholist, die elke dag drinkt. Want een vervelend neveneffect van mijn (zeldzaam voorkomende) katertjes, is een amper te stillen honger naar rood vlees.

En daar viel ik dus lelijk van de flexiwagen, met het mooie voornemen om u vandaag een door gado gado geïnspireerde salade digitaal voor te schotelen. Ik geloof dat ik om 11 uur ’s ochtends al een steak sandwich achter de kiezen had (flink moeten kauwen is een essentieel onderdeel van deze rare behoefte) en werd daarna, onvoldoende verzadigd, bevangen door lichte paniek toen het overhoop halen van de ijskast louter boter, kaas en eieren opbracht, en negentien soorten groente. Ik was in staat door de inmiddels aangetreden regen terug te fietsen naar de ekoslager, maar gezien de oorzaak van het verlangen was ik natuurlijk helemaal niet in staat tot door de regen fietsen. Dus ben ik toch maar genoemde salade gaan maken, in de hoop ook om alle vegetariërs die ik met bovenstaande bekentenis heb verjaagd weer langzaam terug te hengelen.

rauwkost pindadressing

Wat die salade betreft; ik ben behoorlijk verguld met deze pindadressing, alleen is het schier onmogelijk een aantrekkelijke foto van pindadressing te maken. Daarom voor het plaatje apart, want dat is nog altijd beter dan een grote berg bruine rauwkost te kieken. Maar zo moet u het wel eten, en de dressing die u over heeft lepelt u naar mijn vermoeden gewoon op als toetje. Of u smeert het morgen op een stevig broodje met sla en ham. En dat ei, trouwens, had zich ook wel wat fotogenieker mogen gedragen.

Recept voor steak sandwich, voor 1 jager-verzamelaar.

brood

1 (biologische) ribeye

blaadje sla

saus van 1 volle theelepel mayonaise, 1 volle theelepel grove mosterd, en 1 zuur augurkje, gehakt, gemengd

Bak de ribeye in een paar minuten naar gewenste rood/gaarheid, laat even rusten onder aluminiumfolie, en assembleer je broodje.

Recept voor rauwkostsalade met pindadressing, voor 1 persoon maar makkelijk te verdubbelen.

¼ van een kleine witte kool, zeer fijn gesneden.

¼ courgette, in dunne plakjes door de helft. Courgette doet me gezonder voelen dan komkommer, en ik gebruik het rauw vaak als vervanging.

1 wortel, in dunne plakjes

1 gekookt ei

Voor de dressing:

1 eetlepel pindakaas

1 eetlepel zoute ketjap

1 eetlepel zoete ketjap

2 eetlepels rijstazijn. Witte wijnazijn kan ook.

sap van ½ limoen

1 theelepel honing

½ teen knoflook, gepeld

stukje gember ter grootte van een pink-kootje

6 eetlepels water, om te beginnen

eventueel: 1 theelepel sambal

staafmixer

Meng alle ingrediënten voor de dressing in een hoge mengbeker met de staafmixer. Omdat pindakaas altijd de baas wil spelen, moet je daar flink wat smaken tegenover zetten. Met water (per lepel) kun je het verder verdunnen indien nodig.
Roer de dressing in een saladekom door de groente, en serveer met het ei.