koudweermanagement

boerenkoollunch

Nu zelfs de boter op het aanrecht (waar hij hoort) keihard blijft, mag ik van Matt eindelijk een elektrische deken overwegen. Als tropenkind begin ik meestal eind oktober al opzichtig te rillen wanneer ik een stap buiten de eeuwig behaaglijke woonkamer zet, dus dat beetje erkenning doet mij erg goed. Ik ben ook die moeder die haar kinderen nu het liefst in een volledig skipak het hockeyveld opstuurt, en zelf wil ik de hele dag warm eten. Dat betekent extra sessies in de keuken maar ook veel geld naar die lieve mensen van Soep en Zo brengen, want een mens wil ook wel eens de hort op.

Ik maak bijna dagelijks méér dan we ’s avonds op krijgen, want leftovers for lunch toch. Twee minuutjes microgolven, iets vers erbij, en mijmeren over Bali en oververhitting. Onderstaande lunch heeft twee restcomponenten: de geroosterde kikkererwten en de kwart zak gesneden boerenkool. Die kikkererwten werden een avond eerder ook gegeten bij gesmoorde boerenkool in tomatencurry (uitje knoflook komijn koriander kerriepoeder bliktomaat) met basmatirijst. Verder zwierven er nog wat (echte) maistortilla’s in de vriezer en als u maar één ding van mij aanneemt laat het dan zijn dat u een keer echte maistortilla’s in huis moet halen.

Lunch voor 1: boerenkool met kikkererwten en een totaal willekeurige tortilla

ca 440 gram netto (2 potten) kikkererwten, afgespoeld en uitgelekt
2 eetlepels (bak)olijfolie
2 theelepels paprikapoeder
1 theelepel knoflookpoeder
1 theelepel uienpoeder
1 theelepel zout
paar draaien peper

1/4 zak (van 300 g) gesneden boerenkool
1 eetlepel (bak)olijfolie
1/2 eetlepel goeie olijfolie
sap van 1/2 citroen
1 ei
paar artisjokharten op olie, in kwarten
brood of zoals hier, tortilla, geroosterd

Verwarm de oven voor op 220 graden. Wrijf de kikkererwten droog in een schone theedoek. Meng in een ruime kom de olie en alle specerijen, en hussel de kikkererwten met dit mengsel. Bekleed een bakplaat met bakpapier, kiep de kikkererwten erop en zet 25 minuten in de oven en schud af en toe voorzichtig tot ze lekker bruine randjes krijgen. Verwarm intussen olie in een wok, en bak op hoog vuur de boerenkool al omschuddend ca. 5 minuten. Kook ook een ei – mijn ideale tijd is zeseneenhalve minuut precies (en dan kookt het water al als je het ei in de pan doet).
Schep de boerenkool om met wat goeie olijfolie en citroensap, zout en peper, en druppel ook nog wat olie over het brood/de tortilla. Garneer de kool met de artisjokharten, strooi de kikkererwten erover en breek het ei met een vork. Het foto-ei is iets te hard, met wat zachter eigeel loopt het er zo smakelijk overheen maar dit was prima te doen.

Fly Away

chorizo bimi rogge

Morgen vliegen, en laat ik nou echt dol zijn op reizen door de lucht. Op alles eromheen ook, en dan vrij specifiek vliegvelden. Liefst ben ik daar uuuuuren van tevoren en bepotel ik elk product in de tax-free winkels, ga ik drie keer koffiedrinken en zes keer plassen, twijfel ik intens of dìt dan het moment is om een keer naar McDonald’s te gaan, lees ik een glimmend wijvenblad oftewel blader ik door honderddertig advertenties, en koop ik troepjes als speelkaarten en zaklampjes.
Maar niemand in dit gezin wil daaraan meedoen, dus mijmer ik over vergane tijden toen ik nog wel eens alleen vloog, of met de vriendin met ik wie ik steevast een dikke lik La Mer gezichtscrème uit de testerpot over m’n hele smoel ging smeren. Dat spul is zo duur dat je voor de prijs van een paar potten ook een kleine auto zou kunnen kopen. In m’n eentje durf ik dat niet.

Hee, weet je nog dat je rogge had gekookt?! Daar gaan we nu de rest van gebruiken!
Heel simpel. Lunch voor twee.

1 kopje gekookte rogge per persoon
klontje boter
1/2 droge chorizo, ontveld en in kleine blokjes gesneden
1 bosui, in ragfijne ringetjes
1 bakje bimi
2 handenvol kleine tomaatjes
je beste olijfolie

Smelt de boter in een koekenpan op middelhoog vuur. Bak de chorizo in de pan tot je bruine randjes ziet. Schep met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Zet het vuur laag en voeg het wit van de bosui toe, fruit 2 minuten. Voeg bimi toe, draai het vuur iets hoger, bak tot de bimi gaar is en bak dan nog 1 minuut de tomaatjes mee. Vuur uit, nog even omscheppen met de rogge, het groen van de bosui, zout en peper naar smaak, en op de borden licht besprenkelen met olijfolie.

Afgeroomd

sperziebonen-rodekoolsalade

Ja natuurlijk doe ik aan iets van een januari-reset, zo’n doos ben ik wel. Een poging tot rechtvaardiging of vergeten van de onwaarschijnlijke hoeveelheden vlees, boter en alcohol die ik in december tot me heb genomen. Er zijn talloze recepten te vinden op internet (bijvoorbeeld hier!) die je niet het gevoel geven dat alleen wanneer je verdrietig op een stengel bleekselderij maalt, je adequaat compenseert.

In deze keuken is het vooral een terugkeer naar ‘normaal’, naar volkoren maar ook volvet, alleen is volvet dan nu even niet het krokant geroosterde zwoerd van 2 kilo ribstuk na marinade in venkelzaad, rozemarijn, cayennepeper, knoflook en 4 uur in de oven.

Ànders vet. Dus ook even niet het halve pak boter en de fles room die met suiker en Maldon zout op magische wijze tot caramel  beurre salée transformeerde, voor over de sponzig gebakken oldskool perentulband, bestrooid met knapperige pecannoten.

Gezònder vet. Zalm, noten, avocado, olijfolie, dikke yoghurt, stukken kokos.

En dat laatste restje room, die ging in de dressing. Het was toch een salade.

Recept voor sperziebonen-koolsalade met parmezaan en pecannoten.

300 gram sperziebonen, schoongemaakt

1/4 van een grote of een 1/2 kleine rode kool, in dunne repen gesneden

2 handenvol pecannoten

stukje parmezaan

voor de dressing:

1 ei, hardgekookt

1 ansjovisfilet

2 eetlepels room

2 eetlepels olie

1 eetlepel witte wijnazijn

paar druppels worcestershiresaus

staafmixer

Verwarm de oven voor op 180 graden. Zet een grote pan water op (met bijvoorbeeld ook het water waarin je het ei hebt gekookt), voeg wat zout toe. Zet ook een kom koud water klaar met ijsblokjes. Bedenk een goede bestemming voor al dit water, straks. Niet thee. Doe de pecannoten in een ovenschaaltje of bakblik en rooster in ca. 6 tot 8 minuten knapperig. Laat afkoelen. Kook de sperziebonen 5 minuten, proef er 1 om te kijken of ie beetgaar is. Voeg dan de rode kool toe en laat 30 seconden meekoken. Schep alles uit de pan en in de kom met ijswater.

Mix voor de dressing alle ingrediënten behalve de olie met de staafmixer. Voeg dan in kleine beetjes de olie toe terwijl je door mixt. Verdun indien nodig nog met een paar druppels water en breng op smaak met peper en wellicht zout. Schep de groenten uit het water in een vergiet en dep wat droog. Meng met de dressing, rasp er grof parmezaan overheen, en bestrooi met de pecannoten. Eet wat jij wil erbij.

Spanningsboog

garnaaltjes wakame

Als ik me net een kwartier had weten te concentreren, had ik een artikel kunnen lezen over hoe mensen zich niet meer kunnen concentreren. De afleiding! Ik had me echt stellig voorgenomen dat wanneer de meisjes allebei op school zouden zitten, ik minstens drie keer per week een uur zou nemen om te lezen. En dan niet het gebruikelijke scanrondje digitale krant – huffpo – refinery29, nee; haute littérature. Van papier.

Maar het is godvergeten moeilijk om jezelf een uur uit te zetten, om niet bereikbaar te zijn, om te durven geloven dat de dag ook echt wel tot een redelijk einde zal komen als je níet nog even de post van de oude bewoners doorstuurt, kaartjes voor Henry van Loon weet te bemachtigen, een scharnier voor de deur van de afwasmachine op de kop tikt – een deur die je zelf in al je ongeduldige lompheid gemold hebt – en naar lettertypes voor je huwelijksuitnodiging hebt zitten kijken op die vermaledijde laptop die je een uur niet aan zou raken.

Dat zeg ik dan tegen mezelf, want u heeft het vast veel beter voor elkaar.
En dan ook nog de hele dag aan eten denken. Wat ik zelf lekker vind, wat goed is voor de kinderen, en zoals vandaag wat die tweehonderd gasten gaan eten op het huwelijk van een Vogue-dame met wie ik straks een gesprek heb over de catering. Ze komt naar het restaurant en dan maak ik een cocktailtje, zet ik haar wat artisjokhumus en rillette van eend met augurkjes voor, en gaan we fantaseren over Iberico ribstuk en tandoori nootjes.

Op eten kan ik me dan weer heel goed concentreren. Dus toen ik net even een kwartier weg was tijdens dit schrijven heb ik soep gemaakt. Die lekker is, maar zooo lelijk bleek op de foto! Ik heb er met geen mogelijkheid een appetijtelijke aanblik aan weten te geven. Dus wijk ik van mijn gebruikelijke pad en is er vandaag geen foto van het gerecht, maar van de twee ingrediënten die zich wel wisten te gedragen voor de lens.

Recept voor courgette-amandelsoep met garnaaltjes en wakame, voor 2 grote en 2 kleine mensen.

2 grote courgettes, in grove blokjes

3 eetlepels amandelmeel

1 kleine ui, gesnipperd

1 teen knoflook, fijngehakt

700 ml bouillon, groente of vis

ca.120 gram Hollandse garnaaltjes

1 bakje zeewiersalade. Kant en klaar; lees één keer níet de achterkant van de verpakking

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Verhit in een soeppan met dikke bodem een flinke scheut olijfolie op middelhoog vuur. Draai het vuur zacht en fruit de ui in ca.7 minuten glazig. Voeg de knoflook toe en bak nog 2 minuten. Doe het amandelmeel in de pan en roer om, laat een minuutje roosteren. Bouillon en courgette erbij, en op hoger vuur de courgette in 8 minuten zacht koken. Pureer de soep, breng op smaak met zout en peper, en verdeel over kommen. Garneer met zeewier en garnaaltjes, en eet met stevig brood.

Moving On III

sperziebonen kappertjes salade

Ja, nee, ja, ik geloof dat ik wel ongeveer voorzichtig met enige stelligheid kan zeggen dat het roer om is.

  1. We zijn verhuisd. Ik woon in een heel goed huis waar ook nog 40 verhuisdozen wonen. Ik kan niet beloven dat die opgeruimd zijn vóór een eventuele housewarming, of dat de benodigde stijltransformatie dan heeft plaatsgevonden, maar iemand kwam met het briljante idee gewoon overal briefjes op te plakken. ‘Dit gaat weg’. ‘Dit wordt wit’. Lov it.
  2. Ik ga stoppen met spelen. De onregelmatigheid en onzekerheid van het acteursbestaan, het gat na elk project – ik heb er genoeg van. Ik ga terug het restaurant in, waar (bijna) iedereen op me zit te wachten (ook omdat ze anders niets te eten krijgen), en ik mensen nog steeds een goed gevoel kan geven. Ik ga cateren, gastvrouw zijn, bedienen, en aan het eind van de avond ga ik zitten met een Gavi of Bourgogne, of wat we maar open hebben staan want al onze wijn is goed. Ik ga proeven, en worst draaien, en producenten en beurzen bezoeken, en gestaag meer leren over voedsel en koken, en ik ga blijven schrijven. Ik ga niet meer verdrietig zijn om wat ik niet vaak genoeg aan het doen ben, maar omarmen wat ik wel heb.
  3. Mijn kleintje, het kleinstetje, die van de woeste krullen en de hertenogen, heeft vandaag voor het eerst ‘gewend’ op school. Ik wil prompt nog een baby. Mag niet.

Recept voor een einde-zomer-nieuw-begin-salade met sperziebonen en ei.

300 gram beetgaar gekookte sperziebonen

4 hardgekookte eieren

kleine krop Romaine sla, gewassen en in stukken gescheurd

2 eetlepels kappertjes

dressing van

1 kleine eetlepel grove mosterd

1 eetlepel witte wijnazijn

3 eetlepels goede olijfolie

zout en peper

Meng alles, en als ik de doos met de staafmixer al had gevonden dan had ik door die dressing ook 2 ansjovisfilets gedraaid.
Eet de salade bijvoorbeeld met stevig brood en indien zo gezind met flink wat dik gesneden varkensrollade (vleeswaren) van een  nette slager.

Moving On

radicchiosalade

Mijn zwager is een rolling stone. Niet een lid van de band, want dan, tja ik weet niet wat dan, maar een charismatisch figuur die om de zoveel jaar zijn spullen pakt en verder gaat.  In die paar jaar heeft hij dan de halve stad verliefd op hem doen worden (al dan niet platonisch, ja dat kan hij), een nachtclub van niks naar groot succes gemanaged, en weer wat vrienden verloren aan woekerende voortplanting.  Na Peking, Londen, en tijdelijk terug in Amsterdam zal hij ons straks weer gedag zeggen, and go where the wind will take him. Or the airplane.

Maar eerst was er nog het feestje! Iedereen had oppas, behalve zij die het niet hadden, een knappe homo probeerde mijn man te versieren – wat ik uitermate complimenteus vond, en op een muur van de club was mijn zwager levensgroot vereeuwigd. Wij schreeuwden wat tegen elkaar onder het genot van pleurisdure biertjes, er werd ge-twerked door hiphoppers (maar dat zeg ik vast verkeerd), en nadat we het tot vier uur ’s ochtends volgehouden hadden gingen we trots naar huis.

De volgende avond, toen de kindjes bij Oma waren opgehaald, wilde ik per se frites eten bij een La Place wegrestaurant. Sinds dat ding daar staat tussen snelweg en weiland heeft het een magnetische werking op me gehad, maar nooit kreeg ik iemand (Matt) zo gek om de afslag te nemen. Ik ben blij dat de illusie verholpen is; het was vies en vet, de saté lieten ze aanbranden waar ik bij stond en ik hoef er nooit meer heen. Vandaag ga ik het goed maken met een salade.

Recept voor salade van radicchio en bloedsinaasappel met pecorino.

1 krop radicchio

2 kleine bloedsinaasappels

stukje pecorino

3 eetlepels zwarte bonen, uitgelekt uit blik of zelfgekookt

plukje verse dille of peterselie

2 theelepels milde grove mosterd

olijfolie, zout en peper

Scheur, was en droog de bladeren van de radicchio. Schil de sinaasappels vrij dik boven een kom en vang het sap op. Snijd in plakjes en hussel door de radicchio met de bonen en het verse kruid. Meng voor de dressing het sinaasappelsap met twee eetlepels olijfolie, de mosterd, en zout en peper naar smaak. Lepel over de salade, en maak af met geraspte of geschaafde pecorino.

Pauze

noedelsoep vegetarisch

Ik kan er niets aan doen, die rare behoefte die ik tien schooldagen achter elkaar kan bedwingen maar waar ik één keer in de twee, drie weken aan toe moet geven: mijn dochtertje begluren op het schoolplein. Het gebeurt altijd toevallig, echt waar. Ik fiets langs, een zwerm kindjes joelt en jubelt in de vroege winterzon, ik zoek lange blonde haren op een donkerblauwe jas, ik moet remmen want er zijn vierendertig meisjes met lange blonde haren en een donkerblauwe jas aan het buitenspelen. Ik stel me dan toch maar wat verdekter op, zoekende blik, turend naar de zandbak, nee, het klimrek, nee, en dan… daar is ze. Frisse roze wangen, piekige lokken, ze rent achter een jongetje aan, ze lacht, ze kijkt verwachtingsvol en open.

Mijn meisje, van zo klein naar zo groot naar zo klein op zo’n plein.

Ik fiets snel door.

Herinneringen aan mijn eigen eerste schoolpauzes zijn vaag, minimaal. Het leeuwendeel van mijn pauzes bestond vier jaar lang uit het moment dat mijn moeder haar les(geef)boek neerlegde, haar zogenaamde jufpet afzette, en een half uurtje weer gewoon mijn moeder was. Ze heeft me leren lezen en schrijven en rekenen; buitengewoon intiem en waardevol. Engelengeduld had ze, ook wanneer ze de kindjes van de buren lesgaf die volgens mijn vader nodig eens bij een psychiater langs moesten. Dat zei hij niet achter de rug van die ouders om hoor, gewoon recht in hun gezicht, met de allervriendelijkste bedoelingen. DAT KAN DUS NIET.

Lunch vandaag – soep van restjes.

Recept voor vegetarische noedelsoep voor 1 persoon

500 ml groentebouillon

100 gram tofu

½ winterpeen of paar wortels in blokjes

beetje mihoen

1 stronkje witlof, gesneden

1 eetlepel sojasaus

1 eetlepel Thaise vissaus

1 theelepel sesamolie

1 theelepel sambal djeroek (sambal van/met limoen)

scheut citroensap

wat gehakte koriander of peterselie

1 eetlepel zonnebloemolie

Om te beginnen ga ik je vertellen waar tofu, of tahoe zoals ik het placht te noemen, lekkerder van wordt. Zoals veel dingen wordt het lekkerder van bakken in olie. Maar om dat zompige goedje een beetje krokant te kunnen bakken moet je het eerst wat droger zien te krijgen. Leg daarom de tahoe eerst gewikkeld in een schone keukendoek in een diep bord met daarop je zwaarste braadpan. Laat die pan in een halfuurtje zoveel mogelijk vocht uit de tahoe drukken. Bak het daarna in een koekenpan in de zonnebloemolie op hoog vuur rondom goudbruin. Verwarm de bouillon en roer alle ingrediënten erdoor, met als laatste de sambal. Kook nog vier minuten door tot de mihoen zacht is. Drink/eet slurpend in je eentje, als de soep nog net iets te heet is.

Who wants her MTV?

omelet met bonen en tomaat

Af en toe krijg ik een telefoontje dat vooralsnog nog nooit tot iets zinnigs heeft geleid, maar me dan wel vierentwintig uur in een soort twilight zone van twijfel doet zitten. Dat gaat meestal zo: Hai, kan je straks/morgen even auditie komen doen/beschikbaar zijn voor een rolletje in een James Bond film/de MTV Awards/ Brazilian arthouse closet lesbian project? Gevolgd door een tweede telefoontje/voicemail: Hai, ja, nee, sorry, gaat niet door doei.

Geloof me, ik zou liever gewoon voor iets normaals als het Nationale Toneel gevraagd worden want al die malligheid levert niks op, behalve wat futiliteitsverhalen. Vandaag één, volgende week een andere. Want halverwege is het wel weer eens tijd voor een receptje, me dunkt.

Die MTV Awards show was vorig weekend in Amsterdam, en de vraag kwam of ik met de presentator die vre-se-lijk bekend is, in MTV-kringen dan, een komische scene op wilde nemen die één van de vele clichés zou weergeven die Amsterdam rijk is. Iets met een massage… Maar het zou juist allemaal heel keurig aflopen, haha! Ik bleef weifelend achter, zocht die presentator eens op in het Grote Boek der Internets en had nog steeds werkelijk geen flauw idee. En almaar knaagde daar de onweerlegbare waarheid: ik ben hier te oud voor… Dus na het telefoontje dat het allemaal niet door ging volgde er zeker geen diepe teleurstelling, en toen ik teruglas dat die presentator ongeveer even oud is als ik, bedacht ik dat die arme man vast een beetje moe zou zijn van al dat drukke gedoe en in Amsterdam waarschijnlijk gewoon op de bank wilde hangen met iets zachts en warms als een omeletje. Toch? In plaats van omringd worden door twerking  grietjes in badpak, of joints, of masseuses, of andere clichés.

Recept voor omelet met witte bonen en gedroogde tomaat.

Als avondmaal voor 2 grote en 2 kleine mensen; indien je gewoon heel gulzig luncht kan je de hoeveelheden halveren.

6 eieren, geklutst met een scheutje melk

2 tenen knoflook, in ragdunne plakjes gesneden

2 eetlepels halfgedroogde tomaatjes, gehakt

4 eetlepels gekookte witte bonen

2 theelepels gedroogde of wat verse tijm

olijfolie om in te bakken

Verhit in een grote koekenpan 2 eetlepels olie op zacht vuur, en bak daarin de knoflook in ca. 2 minuten zacht. Roer de tijm, tomaten, en bonen door de geklutste eieren, zet het vuur hoger en giet het eimengsel in de koekenpan. ‘Haal’ met een spatel de randjes steeds een beetje naar binnen en hou de pan schuin, zodat het natte ei bovenop zich naar buiten verspreidt. Ga in lichte paniek op zoek naar een plat deksel of groot bord dat ruim op de koekenpan past. Als je na een paar minuten voorzichtig een randje van de omelet omhoog kan houden en dan ziet dat de onderkant goudbruin is en de bovenkant grotendeels stil ligt, plaats je het deksel of bord (bord ondersteboven) op de pan. Pak met één hand de steel van de pan, druk met de andere hand stevig op het deksel, en flip de pan om, 180 graden. Deksel/bord ligt nu onder. Pan terug op het vuur, en laat de omelet met de ongebakken kant onder nu voorzichtig terug glijden in de pan. Spectaculair, toch? Bak nog een paar minuten, en serveer met veldsla en brood.

De foto toont de mooist gebakken, maar niet met bonen en tomaat gezegende kant van de omelet. Die zakken namelijk naar de bodem. Vorm boven inhoud ja.

Hij bakt, zij bakt

bloemkool-spruitensalade

Gisteravond keek ik naar vier vrouwen op de Brit die bakte en glazuurde en tempereerde of hun leven er vanaf hing. Uiteraard overdrijf ik; de laatste deelnemer aan de Great British Bake Off wiens leven er echt van af leek te hangen was een gezette rossige man die weende toen hij een paar weken geleden naar huis werd gestuurd.  Grow a pair. It’s cake, for chrissakes.

Toen er gister twee vrouwmensen moesten huilen, was ik minder streng. Van de één begreep ik de pure frustratie omdat het natuurlijk die ander had moeten zijn die eruit vloog, van die ander dacht ik ‘hèhè, eindelijk wakker geschud’. Meisje beweegt zich sowieso een beetje als schildpad aan de Ritalin.

Bijzonder ongeëmancipeerd van mij, niet? Van mannnen die huilen op televisie krijg ik jeuk, en doemen CDA congresbeelden op. Ben ik dan net zo rolbevestigend als die speelgoedwinkel waar we het niet meer over zouden hebben? Is het helemaal verkeerd met mij gegaan toen ik roze speelgoed kreeg? Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik nooit speelgoedschoonmaakspullen heb gekregen. Ik moet er niet aan denken zeg. Ik strijk ook nog steeds niet, en met poetsen heb ik het probleem dat ik nooit weet wat ik dan met de poetsdoekjes en sponsjes moet doen. Dat is toch vies? Weggooien dan maar? Elke week een kookwas draaien? Ik heb ook nog een groen hart. Dus ik laat maar in het midden hoe ik het regel, en als er nog mannen met tips zijn – ik hoor graag van u .

Ik was gisteravond goed voorbereid en hing op de bank met deze koekjes, want ik word tijdens Great British Bake Off meestal overvallen door de verschrikkelijke behoefte om m’n gezicht in een bak glanzend suikerglazuur onder te dompelen en woest te spartelen. Niet dat er glazuur op de koekjes zit, of zich anderszins in mijn keuken bevindt, maar het was een passender zoethouder dan het restje van mijn lunch, onderstaand.

Recept voor lauwwarme salade van bloemkool en spruitjes.

¼ bloemkool, in roosjes, gewassen

grote handvol spruitjes, geschoond

2 eetlepels witte bonen, gaar. Ik ‘werk’ tegenwoordig met gedroogde peulvruchten. Niet makkelijker, wel gezonder, want hoeveelheid zout zelf te bepalen.

1 tomaat

dressing:

snuf cayennepeper,

beetje zout,

1 theelepel gemalen komijn,

1 eetlepel goede olijfolie,

paar druppels citroensap

Stoom de bloemkool en spruiten in ongeveer 5  minuten beetgaar.  Maak de dressing. Meng met de groenten, bonen, en tomaat. Denk aan taart en koekjes.

Semiflexi

steak sandwich

Omdat ik graag een bonafide flexitariër wil zijn (en ben), is het maar goed dat ik ook een flexidrinker ben. In tegenstelling tot, zeg, een alcoholist, die elke dag drinkt. Want een vervelend neveneffect van mijn (zeldzaam voorkomende) katertjes, is een amper te stillen honger naar rood vlees.

En daar viel ik dus lelijk van de flexiwagen, met het mooie voornemen om u vandaag een door gado gado geïnspireerde salade digitaal voor te schotelen. Ik geloof dat ik om 11 uur ’s ochtends al een steak sandwich achter de kiezen had (flink moeten kauwen is een essentieel onderdeel van deze rare behoefte) en werd daarna, onvoldoende verzadigd, bevangen door lichte paniek toen het overhoop halen van de ijskast louter boter, kaas en eieren opbracht, en negentien soorten groente. Ik was in staat door de inmiddels aangetreden regen terug te fietsen naar de ekoslager, maar gezien de oorzaak van het verlangen was ik natuurlijk helemaal niet in staat tot door de regen fietsen. Dus ben ik toch maar genoemde salade gaan maken, in de hoop ook om alle vegetariërs die ik met bovenstaande bekentenis heb verjaagd weer langzaam terug te hengelen.

rauwkost pindadressing

Wat die salade betreft; ik ben behoorlijk verguld met deze pindadressing, alleen is het schier onmogelijk een aantrekkelijke foto van pindadressing te maken. Daarom voor het plaatje apart, want dat is nog altijd beter dan een grote berg bruine rauwkost te kieken. Maar zo moet u het wel eten, en de dressing die u over heeft lepelt u naar mijn vermoeden gewoon op als toetje. Of u smeert het morgen op een stevig broodje met sla en ham. En dat ei, trouwens, had zich ook wel wat fotogenieker mogen gedragen.

Recept voor steak sandwich, voor 1 jager-verzamelaar.

brood

1 (biologische) ribeye

blaadje sla

saus van 1 volle theelepel mayonaise, 1 volle theelepel grove mosterd, en 1 zuur augurkje, gehakt, gemengd

Bak de ribeye in een paar minuten naar gewenste rood/gaarheid, laat even rusten onder aluminiumfolie, en assembleer je broodje.

Recept voor rauwkostsalade met pindadressing, voor 1 persoon maar makkelijk te verdubbelen.

¼ van een kleine witte kool, zeer fijn gesneden.

¼ courgette, in dunne plakjes door de helft. Courgette doet me gezonder voelen dan komkommer, en ik gebruik het rauw vaak als vervanging.

1 wortel, in dunne plakjes

1 gekookt ei

Voor de dressing:

1 eetlepel pindakaas

1 eetlepel zoute ketjap

1 eetlepel zoete ketjap

2 eetlepels rijstazijn. Witte wijnazijn kan ook.

sap van ½ limoen

1 theelepel honing

½ teen knoflook, gepeld

stukje gember ter grootte van een pink-kootje

6 eetlepels water, om te beginnen

eventueel: 1 theelepel sambal

staafmixer

Meng alle ingrediënten voor de dressing in een hoge mengbeker met de staafmixer. Omdat pindakaas altijd de baas wil spelen, moet je daar flink wat smaken tegenover zetten. Met water (per lepel) kun je het verder verdunnen indien nodig.
Roer de dressing in een saladekom door de groente, en serveer met het ei.