Bak Voorzichtig

citroenkoekjes

4e gastblog voor Jamie Magazine. Director’s cut.

En zo, bam, anderhalve maand na de kerstvakantie, was het voorjaarsvakantie. Dit schooljaar zijn ze allemaal nieuw voor ons, en ik sta nog een beetje te tollen van verwarring hoeveel het er zijn. Straks meivakantie. In april! Ik merk nu ook voor het eerst dat er een hele industrie drijft op de behoefte van ouders om kinderen tijdens de ettelijke weken schoolvrij bezig te (laten) houden, en ik heb die kalender maar eens van de muur getrokken om een entertainmentschemaatje in elkaar te flansen. Of mogen ze zich ook gewoon nog af en toe vervelen? Dat ze landerig vanaf de bank kunnen vragen waarom mama nou alwéér achter de computer een stukje zit te tikken?

Veel mensen zijn nu aan het skiën, maar sinds ik kinderen heb heeft mijn ouwe bungeejumpende, door-rood-fietsende lolbroek- Zelf tijdelijk plaatsgemaakt voor Oh-mijn-god-doe-voorzichtig!-Zelf. Die ouwe komt wellicht weer terug (op door rood fietsen na), maar dat skiën is me dit jaar met een peuter nog een brug te ver. Nu is het niet zo dat ik me continu Ekstriem Sportend boven een ijsravijn uit een helicopter liet vallen, maar meer lef dan nu had ik echt wel. Hoewel ik ook bij bravere sporten de nodige blessures heb opgelopen, en daarmee mijn ouders de stuipen op het lijf heb gejaagd. Leuk zo’n telefoontje: ‘We gaan uw dochter nu onder narcose brengen want haar schouder moet terug in de kom maar die arm is ook gebroken.’ Hockeywedstrijdje. Maar ook – Indonesisch rijkeluisziekenhuis. Geen halve maatregelen.

Neuh, wij gaan lekker koekjes bakken deze vakantie. En naar kinderfilms in het EYE. En als we heel, heel wild willen doen, gaan we de oudste leren fietsen. Met een helm op.

Die koekjes komen uit het Great British Bake Off boek, waar helaas niet in staat wat Mary Berry doet om al taartverorberend zo ultraslank door het leven te kunnen gaan. Ik heb het recept een klein beetje aangepast, door ze te versieren met geschaafde amandel in plaats van glazuur. Want ik ben lui.

Citroenkoekjes met amandel, ong. 24 stuks

100 gram ongezouten boter op kamertemperatuur

60 gram fijne kristalsuiker

geraspte schil en sap van 1 kleine biologische citroen

50 gram roomkaas (geen light)

200 gram bloem, gezeefd

¼ theelepel bakpoeder

snuf zout

2 flinke eetlepels geschaafde amandel

koekvormpjes, bakplaat met bakpakpier

Klop de zachte boter romig met een mixer, zo’n 2 minuten. Voeg de suiker en citroenrasp toe en mix nog  ca. 8 minuten tot alles zacht en luchtig is. Mix dan het citroensap erdoor en vervolgens de roomkaas. Zet de mixer uit, spatel de bloem, het zout en bakpoeder door de suikerboter, en kneed met je handen tot een samenhangend deeg. Vorm er een dikke schijf van, bedek het in huishoudfolie, en leg een half uur in de ijskast.

Verwarm de over voor op 180 graden (hetelucht 160) en bedek de bakplaat met bakpapier.  Rooster in een droge koekenpan op middelhoog vuur het amandelschaafsel lichtgoud. Pas op, dit kan opeens snel gaan. Hou apart op een schotel. Haal het deeg uit de folie, en rol met een deegroller uit tot een lap van ongeveer een ½ cm dik. Steek er vormpjes uit, herhaal met de restjes deeg, en leg de koekjes iets uit elkaar op het bakpapier. Bestrooi ze met amandelschaafsel. Bak ze ca. 15 tot 18 minuten tot de randen goudbruin zijn. Haal uit de oven, laat ze 3 minuten rusten, en dan helemaal afkoelen op een rooster.

LALALand

haver rozijnenkoekjes

Ooit verbleef ik met mijn beste vriend drie maanden in Los Angeles. Ik dacht er nog een posttoneelschool cursusje te doen, maar na wat onderzoek ter plekke leek mijn vierjarige Arnhemse opleiding eigenlijk wel afdoende. In hindsight misschien een inschattingsfout… Hollywood-acteren kun je, bedacht ik, alleen maar in de praktijk leren, en dan het liefst van Ryan Gosling dankuwel. Ook het urenlang onderdrukken van de slappe lach tijdens het zien van een plaatselijke ‘King Lear’ (mèt Bekende Hollywooders!) genas me van mijn oorspronkelijke idee.

Maar wat dan te leren in LA? Surfen natuurlijk! En zo sluisde ik mijn spaarcentjes dagelijks door naar Tristan, die ook de kleinkinderen van Spielberg de kunst van op water staan had bijgebracht. Tristan had geel haar en verdacht witte tanden, en een knullig visitekaartje waarop iets met ‘Entertainment’ stond. Dat sloeg trouwens niet bepaald op zijn lesmethode want eigenlijk was het best een chagrijn – hij had natuurlijk ook liever met Ryan Gosling op een set gestaan, maar soms kwam er een gesprekje over de befaamde hang loose mentaliteit op gang. Hij wees met nauwelijks verholen afgunst naar wat jongens die verder in zee op hun plank zaten te dobberen.  Ze leken niet met elkaar te praten.
“Waitin’ for the perfect wave. Could take all day.”
“So they just sit there?”
“Yeah.”
(?)”Thinking?”
“No man. You don’t think.”  En dan namen wij maar weer een kleutergolfje.

Er zijn amper foto’s van die tijd, en al helemaal geen van hoe ik als een walvis op die plank probeerde te klauteren. Oké, walvis is misschien wat aangezet maar geloof me, ik was een dikkerdje geworden in LA. Hoewel ik gezond at (sushi! Drie keer per week, kost er geen drol!), elke dag surfte, fietste en zelfs naar de sportschool ging, bleef ik maar aankomen. Mijn overtuiging sindsdien is dat je zelfs van het water dik wordt in Amerika. Matt heeft er ooit drie maanden gereisd en die vermoedt het ook (heel lief), en wie nu denkt dat ik overdrijf – ik overdrijf niet. Toen ik terugkwam vroeg iemand me of ik er een boob job had laten doen.

Omdat ik daar inmiddels in diet mode was geschoten, haalde ik alleen nog maar magere Turkey-alles, ongezoete soya-yoghurt (niet te vreten) en bergen groente bij de Whole Foods Market. Ik zou pagina’s lyriek kunnen wijden aan het fenomeen Whole Foods (zo schreeuwend duur dat Amerikanen het Whole Paycheck noemen) maar voor nu volstaat het te zeggen dat het een soort natuurwinkel DELUXE is waar je alles alles alles wil kopen. Ga naar Londen (dichterbij), leef je uit. En koop dan vooral de One Bite Oatmeal Raisin Cookies. Want, for the record, die zijn zo klein; daar lag het dus niet aan!

Nu een recept voor haver- rozijnenkoekjes. In Nederland nog niet zo mainstream want volgens mij nog een beetje in de geitenwollen hoek, maar geloof me; instant succes  wanneer je ze cadeau geeft. Tot zover dit Stars and Stripes thema…

Haver- rozijnenkoekjes

120 gram zachte boter

120 lichte basterdsuiker

½ theelepel vanille extract (niet essence)

1 ei

//

100 gram tarwebloem

½  theelepel kaneelpoeder

½ theelepel zuiveringszout (= baking soda = natrium bicarbonaat = te koop bij apotheek en bij taartbakwinkels)

mespunt zout

//

120 gram havermout (gewoon de snelkook variant van de supermarkt, niet die 50 minuten hardcore  van de natuurwinkel)

120 gram rozijnen

 Whoa tiger, nog even wachten met de oven aanzetten. Mix in een grote kom de boter, suiker, vanille extract en ei tot het zacht en smeuïg is, ruim 5 minuten. In een andere kom roer je de ‘droge’ ingrediënten met een garde door elkaar; bloem, kaneel, zuiveringszout en zout. Dit roer je door het botermengsel. Daar spatel je de havermout en rozijnen door, en dan zet je de kom een half uur in de ijskast, of indien mogelijk in de vriezer.

Na zo’n 20 minuten kan je de oven voorverwarmen op 170 graden Celsius. Bekleed een bakplaat met bakpapier. Haal na dat half uur het deeg uit de vriezer, schep er steeds een lepel uit en vorm met je handen balletjes ter grootte van een flinke knikker. Laat er minstens 5 cm ruimte tussen op de plaat, en wat er niet meer op past zet je weer even koud en bak je gewoon in een tweede ronde.

Die oven is wel warm nu, denk ik. Bak de koekjes zo’n 10 minuten, maar hou ze in de gaten. Afhankelijk van ijskast of vriezer kan het een paar minuten schelen. Als de randen goudbruin zijn, zijn ze klaar en haal je de plaat uit de oven. Als je ze aan kan raken, verplaats ze dan van bakplaat naar rooster om af te laten koelen voordat je ze allemaal opeet  weggeeft.