Flying Solo

En toen was ie er: de eerste scheiding. Er was al een affairette langsgekomen binnen een andere kring, heuse hevige verliefdheid bij weer anderen, ergens op rechts nog knagende twijfel, maar de Grote Veertigersdans van Boem was iedereen tot nog toe ontsprongen. Die allereerste scheiding van een jaargenoot twee weken na huwelijksfeest vanwege plotseling ontdekt dubbelleven tellen we niet mee, die was hors catégorie erg.
De eerste keer in bijna twee decennia alleen haar eigen spullen in dozen stoppen. De eersten van onze kinderen die in twee huizen zullen wonen. De eerste die niet meer getrouwd zal zijn met een man die we al twintig jaar kennen. We zijn allemaal van de leg.

Dus springen we binnenkort allemaal in de auto voor een eerste avond samen aan haar nieuwe keukentafel. Hoe zal het zijn, hoe hard, hoe zacht?
En praktischer, en even terug naar die keukentafel want u kent mij; de helft van de week opeens voor maar één persoon koken – dat wordt wennen. Die keuken an sich bevoorraden, zou dat een kwestie worden van in tranen een aardappelmesje in een Xenos boodschappenmandje gooien? Of juist een niet te stoppen armbeweging waarmee je de halve Duikelman dan maar opgewonden op de toonbank keilt? Ik ging in het kader hiervan eens mijn eigen keuken essentials na. Waar kan ik niet zonder, wat gebruik ik dagelijks en wat zijn de bijzondere extra’s? Dat zou toch een ideetje moeten opleveren wat haar te geven, onze lieve knappe blonde divorcée première…

keuken basics

Dit is wat spul betreft het nulpunt van waaruit ik handel: een antislip snijplank, een ‘groot’ mes en een kleintje, 2 Microplane raspen (ja echt), een Japanse ‘box’ mandoline met nog meer raspen (yay!), een hittebestendige siliconen tang, een digitale weegschaal, en (misschien wel het allerbelangrijkst) een kurkentrekker van mijn fluïde Vindict vrienden. Dan zijn er nog wat minder fotogenieke onmisbaren,zoals in willekeurige volgorde de staafmixer met hakbekertje, de trifecta bonenmolen/espressoapparaat/melkschuimer, en de keukenmachine.

Om over de werkelijke KOOK essentials nog maar te zwijgen – de planken en lades vol specerijen, oliën, pastasoorten en pot- en blikwaar: daarover een andere keer meer!

Studiedag

sardinesalade

Omdat karma een ding is en ik op mijn zestiende iets lelijks over een vriendin heb gezegd (okee, wat ze hoorde), zit ik nu in een indoor speeltuin/ballenbak/met mintgroen plastic beklede carrousel der ellende. Nee hoor het valt heus wel mee! maar dan echt niet, al is er maar een handjevol kinderen en niet de zaterdagse 1478 of wat het maximaal toegestane aantal ook mag zijn. Vandaag is een studiedag, dat fenomeen waarvan je alleen maar leert door minstens drie keer in je leven als ouder voor een dichte schoolpoort te staan, en wat wel aardig is is dat hier dus meerdere klasgenootjes rondstuiteren en dat er prettige moeders zijn met wie het prima koffiedrinken/stukjetikken is. Verder is het voor de kinderen een apenrots als alle andere; bovenaan een kunststof glijvulkaan torenen de mannetjes en vrouwtjes die op blote voeten volgens de wetten der natuur en zweetzolen omhoog wisten te klauteren, en onderaan scharrelen wat kleinere en zwakkere exemplaren.
Bovenal ben ik blij dat de kinderen zo keihard aan het bewegen zijn; ik zie frietjes in mijn glazen bol en een lange nacht diepe slaap.

Voor een gezondere avond maken we dit. Eet er bijvoorbeeld soep bij, en brood uit de oven.

Sardinesalade met reuzenbonen en venkel

2 blikjes sardines in olijfolie (let op: op deze verpakking stond expliciet ‘zonder vel en graten’. Wel zo lekker, mocht je die niet kunnen vinden zou ik makreelfilet in olie nemen)
1 flinke eetlepel roomkaas
1 iets minder volle eetlepel sour cream
sap van een halve citroen
zout en peper naar smaak

ca. 300 gram verse, gewassen spinazie
1 venkelknol, gehalveerd, kern verwijderd, in dunne plakjes geschaafd
1 blik reuzenbonen, uitgelekt
vinaigrette van:
sap van een halve citroen
2 theelepels grove milde mosterd
3 eetlepels goeie olijfolie
zout en peper

Prak, heel simpel, in een kom de bovenste ingrediënten door elkaar, en drapeer (zeer eventueel met een ijsschep) over een salade van de onderste ingrediënten. Het kan zo makkelijk zijn.

Fly Away

chorizo bimi rogge

Morgen vliegen, en laat ik nou echt dol zijn op reizen door de lucht. Op alles eromheen ook, en dan vrij specifiek vliegvelden. Liefst ben ik daar uuuuuren van tevoren en bepotel ik elk product in de tax-free winkels, ga ik drie keer koffiedrinken en zes keer plassen, twijfel ik intens of dìt dan het moment is om een keer naar McDonald’s te gaan, lees ik een glimmend wijvenblad oftewel blader ik door honderddertig advertenties, en koop ik troepjes als speelkaarten en zaklampjes.
Maar niemand in dit gezin wil daaraan meedoen, dus mijmer ik over vergane tijden toen ik nog wel eens alleen vloog, of met de vriendin met ik wie ik steevast een dikke lik La Mer gezichtscrème uit de testerpot over m’n hele smoel ging smeren. Dat spul is zo duur dat je voor de prijs van een paar potten ook een kleine auto zou kunnen kopen. In m’n eentje durf ik dat niet.

Hee, weet je nog dat je rogge had gekookt?! Daar gaan we nu de rest van gebruiken!
Heel simpel. Lunch voor twee.

1 kopje gekookte rogge per persoon
klontje boter
1/2 droge chorizo, ontveld en in kleine blokjes gesneden
1 bosui, in ragfijne ringetjes
1 bakje bimi
2 handenvol kleine tomaatjes
je beste olijfolie

Smelt de boter in een koekenpan op middelhoog vuur. Bak de chorizo in de pan tot je bruine randjes ziet. Schep met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Zet het vuur laag en voeg het wit van de bosui toe, fruit 2 minuten. Voeg bimi toe, draai het vuur iets hoger, bak tot de bimi gaar is en bak dan nog 1 minuut de tomaatjes mee. Vuur uit, nog even omscheppen met de rogge, het groen van de bosui, zout en peper naar smaak, en op de borden licht besprenkelen met olijfolie.

Oma

Wanneer ik dit het net op knal, weten we binnen 12 uur of Trump of Rodham Clinton president van de Verenigde Staten is geworden. Daarna zijn deze zenuwen achterhaald, is het nieuws niet meer nieuw en het vergankelijke van dit moment gevangen in verse werkelijkheid.
Ik kauw uit angst op m’n mouwen.
Mijn stijgende verbijstering maandenlang geaccelereerd is er nu sprake van planeren, van verontrusting die zich geëleveerd voortbeweegt. Waar landt dit?
Mijn fascinatie voor Amerika is zo groot, ik ben deels opgevoed door Amerikanen en ik wil er altijd altijd naar toe. Waar mijn echtgenoot zich droomvakanties voorstelt aan Bountystranden of met tig vrienden in Toscaanse villa’s, denk ik alleen East Coast of West Coast?

Ik bid niet, ik heb gister nog tegen mijn dochter gezegd dat wij de Bijbel beschouwen als een geweldig sprookjesboek, maar vannacht ga ik iets of iemand stilletjes smeken het juiste te laten gebeuren. Want morgenochtend wil ik mijn dochters kunnen vertellen dat een oma net de machtigste persoon op aarde is geworden.

Next step? Michelle for President.

Praatje ander Plaatje

Ook deze column verschijnt binnenkort op die eerder genoemde site; een nieuw schrijverscollectief. Alleen met de foto’s zit ik nog wat te klooien. Betekenend: ik heb geen scherpe foto van het resultaat. Dus ik beloof de kakicake nog een keer te maken en er dan een Delavie waardige foto van te schieten voordat de koek, de cake, het brood op is. Tot die tijd een foto van een… ehm, tja, wat vinden jullie leuk? Zullen we een tip doen voor een kindertraktatie die door de gezondheidskeuring van school komt? En die verder NIETS TE MAKEN HEEFT met mijn verhaal ònder de foto? Want ik run hier geen tent met kindertraktatietips ofzo.

IMG_8306

Nou, die spreekt voor zich. Waar waren we gebleven?

Ik prijs mezelf dolgelukkig omringd door vrienden die in ongeveer alle vloeistof naast de liters water die ik tot mij neem, voorzienend zijn. Dat zijn wijn en koffie en thee. Ik zou niet weten wat ik verder nog moet drinken. Ik heb van 1993 tot 1998 een oceaan aan bier gedronken zodat ik een leven lang vooruit kan, en  met de jaren is het schrandere zelfinzicht gekomen dat sterke drank iemand in me losmaakt die doet denken aan een depressieve hyena met braakneigingen. En dat ik daar niet heen moet willen.

Dus! De twee vrouwen die mede hebben verklaard dat ze het een goed idee vonden dat ik met Matt trouwde, mijn illustere getuigen, vertegenwoordigen meer of minder toevallig de (niet economische) liquide componenten in mijn leven. Evelijn heeft samen met Huib wijnbedrijf Vindict, met een kek kies-systeem en o.a. een scala aan Duitse en Oostenrijkse wijnen die ik dus retelekker blijk te vinden. Talitha heeft sinds kort April.Tea, partner van (sinds lang) Bocca Coffee en ik zit hier schaamteloos reclame te maken want het is allemaal effing goed spul.

Vindict zelf heeft ontzettend goeie wijn-spijs tips, gebundeld in het boekje Smaakstof alsook op hun site te vinden. Voor April.Tea heb ik laatst een cake/‘bread’ gemaakt met kakifruit, ofwel sharonfruit, ofwel persimmon in het Engels, want voor je vrienden doe je alles. Talitha wist me te vertellen dat het goed samen gaat met haar herfst Oolong dus ik ging aan de slag. Dat ging zo: ik liep tegen een doosje kakifruit aan in de supermarkt. Ik kocht het. 5 weken later waren er 4 van de 7 rijp genoeg om iets mee te kunnen. In die 5 weken had ik genoeg tijd gehad om ‘persimmon’ een beetje te zitten Googlen, en had ik van David Lebovitz geleerd dat een onrijpe kaki een vieze kaki is. Omdat David in mijn ogen niets fout kan doen, heb ik me bijna geheel gehouden aan het James Beard recept op zijn site.

Wel heb ik de hoeveelheden gehalveerd want Lebovitz’ recept  is voor 2 cakes en ik had me mentaal ingesteld op 1. Waardoor ik achteraf met nul cake zat omdat ik die ene cake aan Talitha had gegeven (min een paar proefplakken, wat ook raar was). Mooi stom.
Verder ging ik natuurlijk proberen die April.Oolong erìn te verwerken, en dat is aardig gelukt. Het wellen van de gedroogde cranberry’s, dadels en rozijnen heb ik in sterke thee gedaan, en de cognac heb ik vervangen door, jawel, thee. Ging prima.

Conclusie: voor 2 cakes met drank ga je naar David Lebovitz, voor 1 zonder volg je onderstaand recept.

Ik gebruik cups en spoons. Die heb ik aangeschaft omdat ik van Amerika hou, en verder omdat het wel zo handig is bij het maken van veel Engelstalige receptuur. Behalve boter, wie heeft er nou zin om boter in zo’n cup te proppen en weer eruit te poeren. Boter weeg je gewoon. Let op dat je de teaspoons en tablespoons niet door elkaar haalt!

1 en 3/4 cup gezeefde bloem plus extra voor het blik

3/4 teaspoon zout

1 teaspoon baking soda (natriumbicarbonaat)

1/2 teaspoon gemalen nootmuskaat

1 cup fijne suiker

113 gram boter, eerst gesmolten, dan op kamertemperatuur plus extra voor het blik

2 eieren, niet uit de ijskast, licht geklopt

1/3 cup sterke thee (April., bijvoorbeeld!)
1 cup kaki puree (uit ongeveer 4 zeer rijpe gehalveerde vruchten gelepeld en geprakt)

1 cup walnoten of pecannoten, geroosterd en gehakt (let op, die verbranden snel)

1 cup gemengde gedroogde cranberry’s, rozijnen en stukjes dadel die je een half uur in een beetje sterke thee hebt geweld

Beboter 1 cakevorm/blik van 24 cm. Bestrooi met bloem en schud eruit wat er nog uit komt. Verwarm de oven tot 180 graden. Zeef de eerste 5 ingrediënten bij elkaar in een grote mengkom. Maak een kuil in het midden. Doe daarin de boter, de eieren, de thee en de kaki puree en meng goed met een garde of een mixer op lage stand. Schep de noten en rozijnen door het mengsel. Giet in de cakevorm en bak 60 minuten of totdat een satéprikker die je in het midden steekt er ‘schoon’ uit komt. Laat 5 minuten in de vorm en daarna geheel afkoelen op een rooster.

Kijk, zonder koken!

Ik zou duizenden woorden kunnen wijden aan de wonderlijke constructie die onze familie is, maar voor nu volstaat het om te zeggen dat Matt 1 hele broer heeft, 2 halve,  5 stief m/v, en ik drie halve m/v. De mijnen zien we eigenlijk nooit en de zijnen heel veel, en die brengen op hun beurt weer een schat aan vrienden ons leven binnen. We doen lollige dingen samen, en drinken daar dan bij. We gaan bijvoorbeeld naar Istanbul, of Bakkum, we laten onze aura’s lezen, we volgen workshops ‘prop gehakt in darmen teneinde Brandt&Levie worst’ [wist u dat er nog een derde oprichter is? Maar die heet Koekenbakker ofzo – nee niet echt – en dat bekte niet lekker erbij. Zielig], we juichen de anderen aan bij Parijse triathlons, geven spreekbeurten over de Spaanse Armada en de etiquette onder diplomaten, we staan vooraan bij gangstarap maar luisteren ook stilletjes naar singer/songwriters tijdens huiskamerconcerten (Bertolf is goed joh!), we eten samen de loeiruige chilli naar overgeleverd recept van de pater familias, en we nemen elkaars trouwgeloftes af.

Dat klinkt als een rijk en liefdevol leven, en dat is het ook. Maar om het laatste evenement– tamelijk onheilspellend De Grote DertiengangenDag genoemd, maakte ik me aanvankelijk een beetje zorgen. Vanwege dertien gangen.

Om stipt 10:30 u werden we in Leiden te Huize Jacobs verwacht ons te zetelen, om zo tot 23:30 u elk uur een gang voorgeschoteld te krijgen. (Volledig doorgeproduceerd en gedraaiboekt zijn deze activiteiten vaak. Fijn) Maar waar ik bevreesd was rond 15 u er al af te liggen, bleek het een uitmuntend uitgekiend en opgebouwd banket.

En de heren koks zouden de bollebozen niet zijn als ze er niet ook een didactisch element aan hadden gekoppeld; in dit geval een lesje Wilhelmus. 15 coupletten, 1 per gang, met dus 2 gesmokkelde. Inhoudelijk variërend van ‘Oranje dus pompoensoep’ tot ‘arme schapen uw herder zal niet slapen maar eigenlijk ging het hier allemaal niet zo lekker meer met die hele slag; Willem MASKEERDE de ellende nogal DUS gebraden lam en croûte’.

Tussendoor een excursie naar de Pieterskerk waar Filips van Marnix van Sint-Aldegonde – de beste man aan wie het lied wordt toegeschreven, begraven ligt. Broodnodige pauze zo na gang 8 en een pallet wijn, maar ook de pauze bleek niet bestand tegen een bezoekje aan Leiden’s oudste café èn een schitterende picknickgang in de Burght. Eenmaal terug wachtte ons couplet 9, met de strekking ‘Na het zuur komt het zoet’. Ontzettend goede zuurkool, wier ingrediënten ik helaas vanwege staat van beneveling niet helemaal meer uit heb weten te pluizen. Geeft niks, ik probeer zelf wel wat.

Maar dat doe ik volgende keer. Om de achterliggende gedachte recht te doen heb ik zoveel tijd genomen dat niemand nu waarschijnlijk nog de keuken in wil, en dus laat ik u achter met een foto van een bal. Deze ‘soep met bal’ (bal met jus) is de cardiovasculaire tegenhanger van broccoli, en af en toe is dat prima. U vindt hem bij een Loetje en die schieten geloof ik als paddestoelen uit de grond, of uit het water, want ik zat zo ongeveer ìn het IJ met schitterend uitzicht. “Je bent wat je eet” zei mijn disgenoot nadat ik mijn order had doorgegeven, maar toen was hij wel zo beleefd hem zelf ook te bestellen.

Tot volgende week, tot zuurkool!
IMG_0298

 

Here’s looking at you, kid

salade met dukkah

Die waarschuwing dat er rond het middaggebed geen taxi te krijgen zou zijn in Casablanca nam ik niet serieus. Dat zou wel los lopen dacht ik, terwijl ik de souk uit strompelde met armen vol specerijen en amandelen, en uit de plaatselijke apotheek (ik ben dol op plaatselijke apotheken) een illegale hoeveelheid antigriepmiddel (denk ik). Niet dus. Miljoenenstad. Niet één taxi.

Dat ging me niet nog een keer gebeuren, en de volgende dag timede ik mijn gestruin veel beter en wuifde ik eind van de middag fluks naar een beschikbare taxi om op tijd via het hotel in het theater aan te komen. Hij stopte, ik schoof de achterbank op, trok de deur dicht en de taxi gierde weg. Toen sloeg mijn hart over van schrik. Naast me bleek een piepklein vrouwtje te zitten, in volledig zwart niqaab gehuld, met alleen haar gehenna’de kraaienhandjes zichtbaar op schoot. Ik stamelde wat in het Frans, zij zei niets. Ik begreep dat we de taxi gingen delen. De chauffeur nam ons mee, verder weg uit het deel van de stad dat ik toch al amper kende, en het leek er niet op dat hij op weg was naar het adres op het kaartje van het hotel… Dit leek verdacht veel op een banlieue, en ik begon ‘m te knijpen. Was dit wel zo’n goed idee geweest?

Het vrouwtje inmiddels, was begonnen te ratelen en de chauffeur knikte beamend. In rap Arabisch kaatste hij wat terug, toen keken ze naar mij, en ze stopten voor een verlopen wit flatgebouw. Ik deed het bijna in m’n broek. Toen proestten zij het samen uit van het lachen. Wahahaha, gierde de chauffeur, die vervolgens gewoon Engels bleek te spreken, “She says you would be a perfect bride for her son!” WAHAHAHA brulden ze samen. Intussen stonden we nog steeds stil in een buitenwijk van een stad die ik niet kende en wist ik niet hoe groot of gering de kans was dat ik werkelijk de rest van mijn dagen hier in niqaab zou slijten, dus mee lachen lukte nog niet zo goed. Maar het vrouwtje aaide even geruststellend over mijn hand en zoef, weg was ze, zwarte rokken ruisend de taxi uit.

Dus. Denkend aan dukkah denk ik aan dat. Want aan Egypte, waar het kruidenmengsel van onder andere sesam, koriander en komijn vandaan komt heb ik weinig herinneringen. Behalve dan die keer dat we geëvacueerd werden uit Sudan en naar Khartoum gevlogen, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Beslemah!

Recept voor salade van spinazie en veldsla met geitenkaas, gegrilde wortel en dukkah. En vijgen UIT EIGEN TUIN.

200 gram gewassen spinazie

1 zakje veldsla

5 stevige wortelen, in schuine plakken gesneden

100 gram zachte geitenkaas in plakjes of blokjes

die vijgen dus, in kwarten

munt, gehakt

simpele vinaigrette van

3 eetlepels olijfolie

1 eetlepel citroensap

zout en peper

Grill de wortelen en meng ze met alle overige ingrediënten. Bestrooi royaal met 2 eetlepels dukkah. Je vindt het bij veel Turkse en Marokkaanse winkels, en dat is een goede zaak.

Eet hierbij tosti’s met oude kaas en chutney. Any chutney.

Moving On II

worst, quinoa, zoete aardappel en spinazie

De kogel is door de kerk, de K’s zijn door de PC. We gaan verhuizen. Er is een object gekocht – zoals we hebben geleerd ons huis te noemen van de makelaar, er wordt snoeihard onderhandeld met verhuizers, en volgens de kinderen zal het zo gaan: “Schatjes, we gaan verhuizen”. “Okee, ik ga wel bij Charlotte wonen. Die heeft veel Barbies”.
Deze week brengen we een tweede bezoek aan de notaris die zetelt in een kapitaal pand aan de PC Hooftstraat, en naar wie we gister zoveel geld hebben overgemaakt dat ik er nog een beetje buikpijn van heb. Geruststellend is wel dat deze man in notariële voorkomendheid absoluut archetypisch is; vorige keer scheen de zon en droeg hij een smetteloos witte broek, een roze streepjesoverhemd, een nautisch getint jasje en een zegelring waarmee je een ruit in kon slaan. Dat geeft de burger gewoon moed.
We pionieren naar een buurt die voorzichtig up and coming wordt genoemd door vooral de jonge mensen die er zelf net gekocht hebben, want mij lijkt het vooral nog old and dying als je de hoeveelheid kanten gordijntjes en porseleinen poesjes voor het raam beziet. Maar goed, het één sluit het ander niet uit. En eindelijk zal er een tuin zijn, door ons de afgelopen jaren node gemist om de puur egocentrische reden dat als de kinderen in de zomer om 19 u in bed lagen, wij de rest van de zonnige avond bínnen moesten drinken. We wonen nu in een zogenaamd modern appartement waar niet eens een balkon vanaf kon.
Alles wordt anders. De meisjes zullen zich dit huis ècht herinneren. Toen ik zelf vijf was, was ik al van Suriname naar Nederland naar Sudan verhuisd. De kans is groot dat onze dochters Amsterdammers blijven tot ze zelf anders kunnen besluiten, al broeit er nog een stille Nieuw Zeelandse fantasie. Ach, eerst maar eens oefenen met deze transfer.
Ook mensen die verhuizen moeten eten! Bruggetje van likmevestje, weet ik.
Het is wel weer eens tijd voor worst.
Recept voor worst met zwarte quinoa, zoete aardappel en spinazie.
3 biologische braadworsten
1 ui, gesnipperd
2 flinke zoete aardappels, geschild en in blokjes gesneden
250 ml water, net van de kook
1/4 bouillonblokje
1 mok zwarte (of gewone) quinoa, afgespoeld in een fijne zeef
2 handenvol spinazie, in dunne reepjes gesneden
Kook de quinoa zoals op de verpakking staat. Verhit in een diepe pan met zware bodem 2 lepels olie om in te bakken op middelhoog vuur. Braad de worsten in ongeveer 10 minuten bruin, en bak nog 5 minuten door met  deksel op de pan. Zet het vuur laag, haal de worsten uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Fruit de ui zachtjes in het braadvet, ongeveer 10 minuten. Schep de ui uit de pan bij de worst, zet het vuur weer hoger en doe de zoete aardappelblokjes in de pan. Bak rondom een beetje bruin, giet het water erbij en verkruimel het bouillonblokje erboven. Deksel op de pan, en in 5 minuten gaar laten koken. Zet het vuur uit. Doe de worst en de ui terug in de pan bij de aardappel. Je kan nu de spinazie erdoor roeren en de quinoa ook, en alles in diepe borden scheppen. Voor de foto heb ik spinazie, quinoa en aardappel apart gemengd maar hé, that was just my food being vain.
En verder heb ik geen idee waarom de layout niet meewerkt vandaag, doei!

Snert

erwtensoep met komijn en harissa

Pokkenweer. Zeikerige regen waar je zeikerig van wordt en droomt, niet eens van zonneschijn, maar van betere regen. Een goeie natte moesson bijvoorbeeld, over je uitgestort door tropische goden met sprookjesnamen met wie niet te dollen valt. Aan veel stranden in Indonesië wordt vrouwen afgeraden blauwe of groene zwemkleding te dragen omdat Ratu Kidul, godin van de zee, een jaloers-toornig tiepje is dat om minder bereid is tot het in zee sleuren en verzuipen van nietsvermoedende burgers.

De regentijd in Jakarta bracht dagelijks vertier op de Internationale School. De opzet van dit hoogwaardig instituut was sowieso als dat van een pretpark, maar dan voor leergierige strebertjes die graag oefenden om naast voorzitter van de Verenigde Naties ook Olympisch vlinderslager te worden. Tussen alle faciliteiten lagen glooiende heuvels van well kept green en hectares sportveld, maar geen van de tientallen tuinmannen was opgewassen tegen de wolkbreuken die zes maanden per jaar de boel veranderden in kolkende rode modderpoelen waar wij na school gierend slidings in maakten.

Pas jaren later, op Cuba, zou ik weer een heuse tropische slagregen meemaken. Zo één die zich aankondigt met bulderende donder, edoch je net te weinig tijd verschaft om het droog naar Hemingway’s stamkroeg te halen. Maar ook doorweekt geregend leek het in Havana elke dag feest. Op reis van oost naar west had ik twintig dagen rijst met bonen en anorectische kip gegeten (hoewel mojito’s aan de bomen leken te groeien – in plaats van fruit), toen bleek dat al het eten van het eiland gehamsterd werd in met name resortgebied Varadero, waar we één nacht voor onze terugvlucht sliepen. In Havana waren we al dankbaar dat we een ieniemienie Chinatown aantroffen, lo mein incluis; in Varadero vergaapten we ons aan buffetten overladen met vers fruit, lobsters tot aan de oren, en speenvarken verslindende Duitsers. Een bacchanaal achter een poort met een slot er op – letterlijk, waar de lokale bevolking alleen als personeel  binnengelaten werd. Hartverscheurend.

Vandaag piesregent het hier natuurlijk weer. En dan maak ik voor de stiefzus van Matt, die Singapore even achter zich heeft gelaten, erwtensoep. Vegetarisch, want ze eet “niets met een familie of een gezicht”. Kijk, dat is duidelijke taal.

Recept voor vegetarische erwtensoep met komijn en harissa.

Voor 5 flinke eters:

500 gram gedroogde spliterwten, gewassen

1 prei, het wit, gewassen

1 knoeperd van een winterpeen, geschild

2 dikke plakken van een knolselderij, geschild

2 blokjes groentebouillon

3 laurierblaadjes

2 flinke theelepels gemalen komijn

2 theelepels harissa (Tunesische ‘sambal’)

ca. 400 gram vegetarische spek/ham/vleesblokjes (gemengd)

Doe de erwten in een grote soeppan (min 3 liter inhoud) met 2 liter koud water. Breng aan de kook. Ik voeg alle smaakmakers pas toe als de erwten een paar keer flink gekookt hebben (vuur laag en weer hoog) en het schuim er af geschept is. Anders heb ik het idee dat bouillon etc. ook weg geschept worden, maar misschien is dat een waanidee. In ieder geval, wanneer het water weer wat schoner lijkt, bouillon, laurier, en komijn toevoegen. 30 minuten laten koken op zacht vuur en vaak over de bodem roeren zodat het niet aankoekt. Intussen de prei in ringen, en de peen en knolselderij in blokjes snijden. Na die 30 minuten toevoegen aan de erwten. Zout naar smaak erbij, en nog 20 minuten zachtjes koken – vaak roeren. Vleesvervangers en harissa toevoegen. Nog 10 minuten geven, en dan serveren met roggebrood met bijvoorbeeld: roomkaas (3 eetlepels), ½ potje gedroogde tomaten, paar blokjes feta – gemengd met een staafmixer. En in de kom nog een flinke schep harissa voor de grote jongens en meiden.

Liebster

liebster_award

En toen kreeg ik een Liebster award. Ik was niet bekend met het fenomeen, maar ik ben bijzonder gevoelig voor prijzen en awards. Dat heeft alles te maken met de hoogst competitieve want Amerikaanse middelbare school waar ik vier jaar op zat. Ik volleybalde en softbalde en aria’de me door heel Azie naar allerlei prijzen en nog steeds word ik iets te fanatiek als een kind met mij wil overgooien. Gek genoeg kan verliezen bij een spelletje me geen bal schelen. Een spelletje is een spelletje namelijk, bedoeld om je mee te vermaken. Een belcanto concours? Leven en dood.

Na wat onderzoek bleek de Liebster Award geen hoge mate van exclusiviteit te behelzen, maar wel is het een heel aardig (doorgeef)gebaar om andere bloggers (met minder dan 1000 volgers, nou daar hoor ik nog net bij) onder de aandacht te brengen. Ik kreeg hem van Charlotte Kleyn, een studente die gezegend met exquise culinaire genen verslag doet van hoe smaakvol zij haar tijd in Parijs doorbrengt. Zij legde de volgende vragen aan mij voor.

1.  Waarom ben je een blog begonnen?
Omdat ik me wilde bekwamen in schrijven in column stijl.
Omdat ik weet dat duizenden ouders met kleine kinderen zich net als ik vastgeklonken aan het fornuis terugvonden nadat ze één keer met hun ogen knipperden. It only takes once… Or twice, in mijn geval.
Omdat ik jullie aan het opwarmen ben voor een kikkererwtenrevolutie.

2. Wat is de populairste pagina op je blog en welke vind je zelf het leukst?
De pagina waar ik naar Janneke Vreugdenhil heb gelinkt is het populairst. Maar eerlijk gezegd heb ik pas één keer in dit blogjaar zo’n statistiekenpagina bekeken… Ik vind het schrijven zelf interessanter dan de cijfertjes erachter.
Zelf kan ik niet kiezen tussen deze en deze. Ik lees ze beiden graag terug. Wat inderdaad net zo erg is als lachen om je eigen grappen.

3. Wat is de raarste zoekterm in je stats geweest?
Ja wacht, dan moet ik ‘Internet voor Dummies’ er weer even bij pakken…

4. Luister je muziek tijdens het koken? Welke?
Soms. Meestal zingen die eikels van Sesamstraat overal doorheen. Als ik mag kiezen: schurende country (as I write, huilt Lefty Frizell:
“And now I’m sick, I’m sober and sorry,
Broke, disgusted, and sad,
Sick, sober, and sorry,
But oh, what fun I’ve had…”)

 5. Je mag over 5 minuten een taxi instappen op weg naar het vliegveld en een reis naar keuze maken, waar ga je heen?
New York. Ah, inspiratie; over pronto een vlucht naar Amerika moeten pakken binnenkort een stukje.

 6. Wat is je lievelingskeuken?
Een grote. Natuurstenen blad, oud-houten kastjes onder, geen boven, matte zwart-wit tegelvloer en aan het plafond stangen met hangende pannen en gerei. Herkent iemand ‘m?

 7. Welk gerecht uit de Hollandse keuken vind je het lekkerst?
Frites mayo. Om met Samuel L. Jackson te spreken : “They fuckin’ drown ‘em in that shit.

 8. Welk ingrediënt heb je altijd in huis?
Kikkererwten. Je weet toch.

9. Welk ingrediënt heb je NOOIT in huis?
Passievrucht. Getver.

 10. Van wie heb je leren koken?
Jamie Oliver, 15 jaar geleden. En daar durf ik voor uit te komen. Het is een commerciële dawg en chique chefs halen hun neus voor hem op, maar dat hij ooit als snotaap heeft laten zien dat je gewoon wat goeie verse dingen in een pan moet pleuren, heeft half Nederland hun keuken van dichterbij doen kennen.

 11. Wat is je favoriete comfort-food?
Bamisoep.

Nu geef ik het stokje door, aan

http://eerstkoken.blogspot.nl/


http://www.dekokendeboekverkoper.nl/

en

http://emsrealfood.nl/

Zeg Antoinette, Linda, en Em,

1.Wat ligt/staat er in je ijskast dat je allang weg had moeten gooien?

2. Heeft iets je ooit doen kokhalzen? Eten of drinken, hè.

3. Wat kan jij op een zondagavond maken uit je voorraadkast/vriezer als je geen boodschappen hebt gedaan?

4. Wat vinden je vrienden het lekkerste dat je kookt?

5. Wat wil je eten de avond voordat je amandelen geknipt worden en je de komende weken alleen maar perenijsjes mag?

6. Wat is het beste kookboek in je kast?

7. Wat is het beste non-kookboek in je kast?

8. Welke wijn drink je graag bij welk gerecht?

9. Welk restaurant in Nederland moeten we allemaal naar toe?

10. Wat kook je dat je als kind graag at?

11. Wat stem je? Nee hoor grapje. Hier mag je antwoord geven op een vraag die ik niet heb gesteld, maar die je graag had beantwoord.

Leef je uit!