ik ga als…

spaghetti andijvie

De komende maand duik ik voor werk twee keer de verkleedkist in. Zo mag ik de ateliers van de fine fleur der Nederlandse kostuumdames natuurlijk niet noemen, maar toch. Terwijl de kinderen regelmatig stilletjes boven rondscharrelen en dan beneden komen als elf (oudste dochter) of Darth Vader (jongste dochter), heb ik zelf nog nooit een rol gespeeld in kostuum-kostuum. En nu: stewardess, bam, politieagente, bam. Wederom rollen van het kaliber nies-en-je-mist-me (althans, als je doorgaans 90 seconden niest) maar wel mèt tekst, dus blijkt maar weer mooi dat die vier jaar toneelschool niet voor niets waren! [Hier past zo’n emoticon die lacht en huilt tegelijk]

Vooral die politieagente wakkert wat meligheid bij me aan, en het eerste wat ik aan de dame van het castingbureau vroeg was “Okee maar wel een gewone agent toch, geen stripper-agent?”…”Nee joh!” lachte ze me uit/toe.

Ga ik dus -godver- toch weer een week geen pasta eten, al lijken beide uniformen me heel degelijk en van robuust verhullende stof gemaakt. De rest van het gezin zal sowieso nergens last van hebben, en eet bijvoorbeeld dit:

Spaghetti met worst, andijvie en uitjes voor 1 volwassene en 2 kinderen want 1 andere volwassene eet sla

220 gram droge spaghetti, volkoren als je wil

2 flinke braadworsten of 3 kleinere

300 gram andijvie, gesneden

250 gram cherrytomaten, gehalveerd

4 sjalotten, gepeld en in dunne ringen gesneden

Olijfolie om in te bakken

1 flinke theelepel mosterd

We werken met drie pannen tegelijk; je kunt het. Hapjes-, koeken- en ruime kookpan. Begin met de sjalotten in de koekenpan. Laag vuur, 2 eetlepels olie, neem gerust 20 minuten om ze mooi te laten caramelliseren. Braad de worsten in de hapjespan op middel-laag vuur in 2 eetlepels olijfolie goudbruin en gaar, in ca. 15 minuten. Doe de laatste 3 minuten daarvan een deksel op de pan, om wat stoom/vocht te genereren. Kook intussen in de laatste 8 minuten de spaghetti in gezouten, ruim water. Schep vlak voor het eind voorzichtig een mok kookwater uit de pan. Haal de worsten uit de pan, snij in dikke plakken en houd warm op een bord onder alufolie of  deksel. Doe de cherrytomaten in het braadvet en zet het vuur hoog. Roer ca.1 minuut om. Giet de helft van de mok spaghettiwater en de mosterd in de pan, en roer de aanbaksels los. Doe de andijvie in de braadpan bij de tomaten en schep op hoog vuur kort om, tot ietwat geslonken. Afgegoten spaghetti erbij, worst, uitjes, zout en peper erover en klaar.

Praatje ander Plaatje

Ook deze column verschijnt binnenkort op die eerder genoemde site; een nieuw schrijverscollectief. Alleen met de foto’s zit ik nog wat te klooien. Betekenend: ik heb geen scherpe foto van het resultaat. Dus ik beloof de kakicake nog een keer te maken en er dan een Delavie waardige foto van te schieten voordat de koek, de cake, het brood op is. Tot die tijd een foto van een… ehm, tja, wat vinden jullie leuk? Zullen we een tip doen voor een kindertraktatie die door de gezondheidskeuring van school komt? En die verder NIETS TE MAKEN HEEFT met mijn verhaal ònder de foto? Want ik run hier geen tent met kindertraktatietips ofzo.

IMG_8306

Nou, die spreekt voor zich. Waar waren we gebleven?

Ik prijs mezelf dolgelukkig omringd door vrienden die in ongeveer alle vloeistof naast de liters water die ik tot mij neem, voorzienend zijn. Dat zijn wijn en koffie en thee. Ik zou niet weten wat ik verder nog moet drinken. Ik heb van 1993 tot 1998 een oceaan aan bier gedronken zodat ik een leven lang vooruit kan, en  met de jaren is het schrandere zelfinzicht gekomen dat sterke drank iemand in me losmaakt die doet denken aan een depressieve hyena met braakneigingen. En dat ik daar niet heen moet willen.

Dus! De twee vrouwen die mede hebben verklaard dat ze het een goed idee vonden dat ik met Matt trouwde, mijn illustere getuigen, vertegenwoordigen meer of minder toevallig de (niet economische) liquide componenten in mijn leven. Evelijn heeft samen met Huib wijnbedrijf Vindict, met een kek kies-systeem en o.a. een scala aan Duitse en Oostenrijkse wijnen die ik dus retelekker blijk te vinden. Talitha heeft sinds kort April.Tea, partner van (sinds lang) Bocca Coffee en ik zit hier schaamteloos reclame te maken want het is allemaal effing goed spul.

Vindict zelf heeft ontzettend goeie wijn-spijs tips, gebundeld in het boekje Smaakstof alsook op hun site te vinden. Voor April.Tea heb ik laatst een cake/‘bread’ gemaakt met kakifruit, ofwel sharonfruit, ofwel persimmon in het Engels, want voor je vrienden doe je alles. Talitha wist me te vertellen dat het goed samen gaat met haar herfst Oolong dus ik ging aan de slag. Dat ging zo: ik liep tegen een doosje kakifruit aan in de supermarkt. Ik kocht het. 5 weken later waren er 4 van de 7 rijp genoeg om iets mee te kunnen. In die 5 weken had ik genoeg tijd gehad om ‘persimmon’ een beetje te zitten Googlen, en had ik van David Lebovitz geleerd dat een onrijpe kaki een vieze kaki is. Omdat David in mijn ogen niets fout kan doen, heb ik me bijna geheel gehouden aan het James Beard recept op zijn site.

Wel heb ik de hoeveelheden gehalveerd want Lebovitz’ recept  is voor 2 cakes en ik had me mentaal ingesteld op 1. Waardoor ik achteraf met nul cake zat omdat ik die ene cake aan Talitha had gegeven (min een paar proefplakken, wat ook raar was). Mooi stom.
Verder ging ik natuurlijk proberen die April.Oolong erìn te verwerken, en dat is aardig gelukt. Het wellen van de gedroogde cranberry’s, dadels en rozijnen heb ik in sterke thee gedaan, en de cognac heb ik vervangen door, jawel, thee. Ging prima.

Conclusie: voor 2 cakes met drank ga je naar David Lebovitz, voor 1 zonder volg je onderstaand recept.

Ik gebruik cups en spoons. Die heb ik aangeschaft omdat ik van Amerika hou, en verder omdat het wel zo handig is bij het maken van veel Engelstalige receptuur. Behalve boter, wie heeft er nou zin om boter in zo’n cup te proppen en weer eruit te poeren. Boter weeg je gewoon. Let op dat je de teaspoons en tablespoons niet door elkaar haalt!

1 en 3/4 cup gezeefde bloem plus extra voor het blik

3/4 teaspoon zout

1 teaspoon baking soda (natriumbicarbonaat)

1/2 teaspoon gemalen nootmuskaat

1 cup fijne suiker

113 gram boter, eerst gesmolten, dan op kamertemperatuur plus extra voor het blik

2 eieren, niet uit de ijskast, licht geklopt

1/3 cup sterke thee (April., bijvoorbeeld!)
1 cup kaki puree (uit ongeveer 4 zeer rijpe gehalveerde vruchten gelepeld en geprakt)

1 cup walnoten of pecannoten, geroosterd en gehakt (let op, die verbranden snel)

1 cup gemengde gedroogde cranberry’s, rozijnen en stukjes dadel die je een half uur in een beetje sterke thee hebt geweld

Beboter 1 cakevorm/blik van 24 cm. Bestrooi met bloem en schud eruit wat er nog uit komt. Verwarm de oven tot 180 graden. Zeef de eerste 5 ingrediënten bij elkaar in een grote mengkom. Maak een kuil in het midden. Doe daarin de boter, de eieren, de thee en de kaki puree en meng goed met een garde of een mixer op lage stand. Schep de noten en rozijnen door het mengsel. Giet in de cakevorm en bak 60 minuten of totdat een satéprikker die je in het midden steekt er ‘schoon’ uit komt. Laat 5 minuten in de vorm en daarna geheel afkoelen op een rooster.

Afgeroomd

sperziebonen-rodekoolsalade

Ja natuurlijk doe ik aan iets van een januari-reset, zo’n doos ben ik wel. Een poging tot rechtvaardiging of vergeten van de onwaarschijnlijke hoeveelheden vlees, boter en alcohol die ik in december tot me heb genomen. Er zijn talloze recepten te vinden op internet (bijvoorbeeld hier!) die je niet het gevoel geven dat alleen wanneer je verdrietig op een stengel bleekselderij maalt, je adequaat compenseert.

In deze keuken is het vooral een terugkeer naar ‘normaal’, naar volkoren maar ook volvet, alleen is volvet dan nu even niet het krokant geroosterde zwoerd van 2 kilo ribstuk na marinade in venkelzaad, rozemarijn, cayennepeper, knoflook en 4 uur in de oven.

Ànders vet. Dus ook even niet het halve pak boter en de fles room die met suiker en Maldon zout op magische wijze tot caramel  beurre salée transformeerde, voor over de sponzig gebakken oldskool perentulband, bestrooid met knapperige pecannoten.

Gezònder vet. Zalm, noten, avocado, olijfolie, dikke yoghurt, stukken kokos.

En dat laatste restje room, die ging in de dressing. Het was toch een salade.

Recept voor sperziebonen-koolsalade met parmezaan en pecannoten.

300 gram sperziebonen, schoongemaakt

1/4 van een grote of een 1/2 kleine rode kool, in dunne repen gesneden

2 handenvol pecannoten

stukje parmezaan

voor de dressing:

1 ei, hardgekookt

1 ansjovisfilet

2 eetlepels room

2 eetlepels olie

1 eetlepel witte wijnazijn

paar druppels worcestershiresaus

staafmixer

Verwarm de oven voor op 180 graden. Zet een grote pan water op (met bijvoorbeeld ook het water waarin je het ei hebt gekookt), voeg wat zout toe. Zet ook een kom koud water klaar met ijsblokjes. Bedenk een goede bestemming voor al dit water, straks. Niet thee. Doe de pecannoten in een ovenschaaltje of bakblik en rooster in ca. 6 tot 8 minuten knapperig. Laat afkoelen. Kook de sperziebonen 5 minuten, proef er 1 om te kijken of ie beetgaar is. Voeg dan de rode kool toe en laat 30 seconden meekoken. Schep alles uit de pan en in de kom met ijswater.

Mix voor de dressing alle ingrediënten behalve de olie met de staafmixer. Voeg dan in kleine beetjes de olie toe terwijl je door mixt. Verdun indien nodig nog met een paar druppels water en breng op smaak met peper en wellicht zout. Schep de groenten uit het water in een vergiet en dep wat droog. Meng met de dressing, rasp er grof parmezaan overheen, en bestrooi met de pecannoten. Eet wat jij wil erbij.

Het Zuur

zuurkool

Ik wilde echt niet die moeder zijn. Die moeder die met een kruising tussen wanhoop en crazy in the eyes tegenover een zweminstructrice zou staan met de vraag/boodschap “Waarom is mijn kind na een jaar nog niet naar badje 2.7? In godsnaam? Heb je misschien poep in je ogen?” Dus heb ik alle mogelijke innerlijke weerhouding aangewend, de goden der beteugeling verzocht om maar gewoon te kunnen zeggen “uhm nou ik wil dus echt niet zo’n moeder zijn die uhm, maar ik geloof toch dat er wellicht ietwat weinig aandacht is in zo’n groep van 13 kindjes om goed te kunnen beoordelen.., nou ja, u begrijpt, ik heb hier toch een beetje moeite mee” en vervolgens voor het eerst in het bestaan van mijn nageslacht het gevoel te krijgen tegen een muur aan te lopen. Een apparatsjik.

Dus toen na negen weken van gepoogde diplomatie mijnerzijds er nog nul vordering in de communicatie (laat staan de beoordeling van ’s dochters zwemkunsten) bleek, heb ik de handdoek in dat zwembad gegooid en na een ‘zak in de stront’ telefoontje de hele karavaan verhuisd naar een schijtduur schooltje in een particulier faciliteitencentrum waar ze binnen een paar maanden als Kromowidjojo’s van af gaan komen, schijnt. En het meest deemoedig stemmend is dat ze les hebben naast een bad waar tegelijkertijd jonge mensen met uiteenlopende beperkingen recreatief zwemmen en spelen en ik me elke week realiseer dat we allemaal maar mensen zijn, die ons best proberen te doen.

Bijzonder onhandig is wel dat deze nieuwe lessen plaatshebben tussen 17 en 18 u, en er dus direct na school iets als soep in de kinderen moet, om ze vervolgens op weg van zwembad terug naar huis nog voor de gek te kunnen houden met een eierkoek ofzo (de verkoopster van de volkoren eierkoeken tegen mij: “ja die schijnen lekker te zijn hè” – ik: “geen idee, ik vreet ze niet”). Dan is het douchen en naar bed, ja nee interessanter wordt deze riedel niet, maar dat betekent dus ook dat er weer een vaste dag in de week is dat Matt en ik met z’n tweeën later op de avond Echt Grote Mensen-Eten eten met goede wijn.

En zo jaste ik daar dus die beloofde zuurkool in, maar dan nòg anti-(mijn)kinderder, met hele grote paddestoelen en gewelde pruimen.

Recept voor 5-kruiden zuurkool, voor twee personen ruim voldoende:

500 gram zuurkool, uitgelekt

2 handenvol gedroogde paddestoelen (grote, toko)

ca. 10 gewelde pitloze pruimen

1 theelepel jeneverbessen

2 sjalotten, gesnipperd

2 volle theelepels Chinees 5-kruidenpoeder

1/2 bouillonblokje

olie om in te bakken

Bedenk hoe zuur je je kool wil. Ik heb de zuurkool dit keer kort afgespoeld omdat ik vooral de paddestoelen wilde proeven, maar als je dol bent op zuur, spoel dan niet af. Kook water en giet de paddestoelen ermee onder in een kom. Laat minstens 30 minuten wellen. Haal de paddestoelen eruit (bewaar het vocht) en verwijder eventueel nog harde stelen. Snij de hoedjes in repen. Fruit in een ruime pan met dikke bodem de sjalotten glazig in twee eetlepels olie. Voeg het 5-kruidenpoeder toe en de jeneverbessen, en verkruimel het halve bouillonblokje erboven. Bak de paddestoelrepen nog even mee, en doe de zuurkool in de pan. Giet door een fijn zeefje het paddestoelen weekwater erbij (stop vlak voor het zanderige restje), doe een deksel op de pan en laat op laag vuur 30 minuten sudderen. Voeg uiteindelijk de pruimen toe en eet eventueel met een krokant gebakken eendenborst (had ik niet), en/of gekookte aardappels.

Kijk, zonder koken!

Ik zou duizenden woorden kunnen wijden aan de wonderlijke constructie die onze familie is, maar voor nu volstaat het om te zeggen dat Matt 1 hele broer heeft, 2 halve,  5 stief m/v, en ik drie halve m/v. De mijnen zien we eigenlijk nooit en de zijnen heel veel, en die brengen op hun beurt weer een schat aan vrienden ons leven binnen. We doen lollige dingen samen, en drinken daar dan bij. We gaan bijvoorbeeld naar Istanbul, of Bakkum, we laten onze aura’s lezen, we volgen workshops ‘prop gehakt in darmen teneinde Brandt&Levie worst’ [wist u dat er nog een derde oprichter is? Maar die heet Koekenbakker ofzo – nee niet echt – en dat bekte niet lekker erbij. Zielig], we juichen de anderen aan bij Parijse triathlons, geven spreekbeurten over de Spaanse Armada en de etiquette onder diplomaten, we staan vooraan bij gangstarap maar luisteren ook stilletjes naar singer/songwriters tijdens huiskamerconcerten (Bertolf is goed joh!), we eten samen de loeiruige chilli naar overgeleverd recept van de pater familias, en we nemen elkaars trouwgeloftes af.

Dat klinkt als een rijk en liefdevol leven, en dat is het ook. Maar om het laatste evenement– tamelijk onheilspellend De Grote DertiengangenDag genoemd, maakte ik me aanvankelijk een beetje zorgen. Vanwege dertien gangen.

Om stipt 10:30 u werden we in Leiden te Huize Jacobs verwacht ons te zetelen, om zo tot 23:30 u elk uur een gang voorgeschoteld te krijgen. (Volledig doorgeproduceerd en gedraaiboekt zijn deze activiteiten vaak. Fijn) Maar waar ik bevreesd was rond 15 u er al af te liggen, bleek het een uitmuntend uitgekiend en opgebouwd banket.

En de heren koks zouden de bollebozen niet zijn als ze er niet ook een didactisch element aan hadden gekoppeld; in dit geval een lesje Wilhelmus. 15 coupletten, 1 per gang, met dus 2 gesmokkelde. Inhoudelijk variërend van ‘Oranje dus pompoensoep’ tot ‘arme schapen uw herder zal niet slapen maar eigenlijk ging het hier allemaal niet zo lekker meer met die hele slag; Willem MASKEERDE de ellende nogal DUS gebraden lam en croûte’.

Tussendoor een excursie naar de Pieterskerk waar Filips van Marnix van Sint-Aldegonde – de beste man aan wie het lied wordt toegeschreven, begraven ligt. Broodnodige pauze zo na gang 8 en een pallet wijn, maar ook de pauze bleek niet bestand tegen een bezoekje aan Leiden’s oudste café èn een schitterende picknickgang in de Burght. Eenmaal terug wachtte ons couplet 9, met de strekking ‘Na het zuur komt het zoet’. Ontzettend goede zuurkool, wier ingrediënten ik helaas vanwege staat van beneveling niet helemaal meer uit heb weten te pluizen. Geeft niks, ik probeer zelf wel wat.

Maar dat doe ik volgende keer. Om de achterliggende gedachte recht te doen heb ik zoveel tijd genomen dat niemand nu waarschijnlijk nog de keuken in wil, en dus laat ik u achter met een foto van een bal. Deze ‘soep met bal’ (bal met jus) is de cardiovasculaire tegenhanger van broccoli, en af en toe is dat prima. U vindt hem bij een Loetje en die schieten geloof ik als paddestoelen uit de grond, of uit het water, want ik zat zo ongeveer ìn het IJ met schitterend uitzicht. “Je bent wat je eet” zei mijn disgenoot nadat ik mijn order had doorgegeven, maar toen was hij wel zo beleefd hem zelf ook te bestellen.

Tot volgende week, tot zuurkool!
IMG_0298

 

pas du pain

biet en linzen

Dom toeval = Geplande vertrekdatum naar Bourgondische vakantie: de dag nadat de dames van de kleding je een loeistrak kostuum hebben aangemeten.
In de agenda: draaidag binnen 24 uur na terugkomst uit genoemde Bourgogne.

Domme, domme, dikke pech = 8 dagen nee zeggen tegen pain au raisins, pains au chocolat en legio andere pains om vervolgens draaidag in kwestie letterlijk in het water te zien vallen. Geplande tuinscène niet opgewassen tegen vanwege klimaatverandering ontstane orkaan  in Amsterdamse binnenstad midden augustus. (Red de wereld!)

Stond ik daar, croissantweigeraar voor niets, ingesnoerd, drooggetraind, afgeknepen door corrigerend ondergoed, het heel zielig te vinden voor de productiemensen, de tientallen figuranten. Voor mezelf, toen ik hoorde dat de herkansing een volle maand later plaats zou vinden. ‘Tuurlijk joh, ik ga nog wel een maand op dieet’ huil-lachte ik, terwijl visioenen van bladerdeeg voor m’n ogen dansten.

Morgen,  morgen is het zover.
Morgenavond eet ik carbonara.

Ik moet nu van Matt opbiechten dat ik helemaal niet zo zielig was, in die Bourgogne. Dat ik er zelf voor gekozen heb om de boulanger te mijden zodat ik me vervolgens elke dag vanaf 16 u ’s middags aan de Givry en de Mercurey en de Saint-Véran kon laven.
Nou ja okee hoor…

Ik at wel bijvoorbeeld dit.

Linzen met alle kleuren biet, feta en sinaasappel; recept voor jezelf en wie maar mee wil doen.

200 gram linzen die niet stuk koken, bijvoorbeeld Puy AOC, of van Ekoplaza Linzen Dupuis (hahaha)

2 sjalotten, gesnipperd

1 of 2 tenen knoflook, gehakt

olijfolie om in te bakken

½ bouillonblokje

paar takjes tijm

3 leuke, flinke bieten, indien mogelijk geel, roze, wit. Ik moet hier even een lans breken voor de groenteboer op de hoofdstedelijke hoek Da Costakade/Kinkerstraat. Zó goed.

stuk feta, in blokjes

1 sinaasappel

simpele vinaigrette in een kom

Verwarm de oven op 200 graden. Schil de bieten en snij in stukken, meng in een kleine ovenschaal met een lepel niet-bijzondere olijfolie. Zout en peper erover, eventueel nog een platgemepte teen knoflook of twee erbij, en een half uurtje roosteren. Kook water. Fruit in een steelpan op laag vuur de sjalot in een eetlepel olie, een paar minuten, voeg gehakte knoflook toe en tijm. Spoel in een zeef de linzen. Doe ze in de steelpan met het verkruimelde bouillonblokje en anderhalve mok kokend water. Voorzichtig! Kook op laag vuur in ongeveer 20 minuten gaar. Schil de sinaasappel dik boven de kom met vinagrette en snij ook de parten eruit, hak die grof en zet opzij. Roer het sap door de vinaigrette. Check je linzen. Als ze gaar zijn en het vocht is nog niet helemaal opgekookt, giet dan af.

Laat linzen en bieten afkoelen. Meng met de feta, de sinaasappel, en de vinaigrette. Het is geen BLT. Maar prima te doen.

Ienemieneschmutte

pompoenpit kip sinaziesaladevegakip bataatsalade

Nu ik sinds een paar maanden eindelijk heel oud ben ga ik kijken of ik er mee weg kan komen een paar keuzes niet te maken. Of op een paar keuzes terug te komen. Zoals die van driekwart jaar geleden: dat ik ging stoppen met spelen. Dat blijkt niet te werken, want van spelen word ik blij. Maar ik heb me wel net een jaar in Eten2.0 gestort, als in Werken in Eten. Cateren, wijnproeven, u weet wel, het hardere werk. (Nou, cateren is trouwens ècht hard werk. Ik heb afgelopen weekend 200 tartaren, parelhoen confits, Alkmaars gortheuveltjes en 400 geroosterde penen op borden gelegd – dat is geen kattenpis). En Werken in Eten doet me ook zó goed. (Ziet u hoe lang ik het woord Food probeer te vermijden?) Dus moet ik kiezen?

Nee. Ik ga binnenkort langswandelen in een Telefilm (dacht ik mooi ge-upgrade te worden van receptioniste, blijkt De Vrouw Van Marcel Musters eigenlijk geen tekst te hebben – ach ja, na een jaar uit de running maar weer klein beginnen) EN ik ga Eten2.0 zo proberen vorm te geven dat het vooral Schrijven Over Eten wordt en iets minder parelhoenen op bordjes leggen.

Niet kiezen is het nieuwe 40.

Ook niet kiezen: Kip of geen kip! Kan allebei. Een keer wel, een keer niet en dan wel de Vegetarische Slager in huis halen.

Salade van spinazie, kip en pompoenpitten EN salade van bataat, bimi en vegakip.

1) paar flinke handenvol gewassen verse spinazie

ca. 300 gram biologische kipdijfilet, in blokjes

3 eetlepels pompoenpitten

dressing van:

3 theelepels grove mosterd

1 eetlepel witte wijnazijn

3 eetlepels heel lekkere olijfolie

zout en peper

Bak de kipdijfilet gaar en goudbruin. Rooster de pompoenpitten in een droge koekenpan totdat ze licht kleuren. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

2) 2 zoete aardappels, geschild en grofweg in frieten gesneden

ca. 200 gram bimi

1/2 blik kleine maiskolfjes. Eigenlijk niet zo lekker, maar soms heb je wel wat anders aan je hoofd. Liever bak je de afgesneden korrels van verse maiskolven, zoals VORIGE KEER

1/2 courgette in stukken

2 bakjes Kipstuckjes van De Vegetarische Slager

olie om in te bakken

1 volle theelepel gemalen korianderzaad

dressing van:

2 eetlepels zonnebloem- of koolzaadolie

1 eetlepel sesamolie

2 theelepels zoute sojasaus

1 eetlepel witte wijnazijn

Verwarm de oven voor op 200 graden. Hussel in een bakblik of ovenschaal de zoete aardappelfrieten met twee eetlepels olie, de koriander en wat zout en peper. Rooster tot ze mooie bruine puntjes hebben, circa 20 minuten. Gooi na de eerste 10 minuten de bimi en de courgette voorzichtig erbij. Bak intussen in een koekenpan de Kipstuckjes goudbruin en breng op smaak met zout en peper. Meng alles met de dressing in een schaal, klaar.

 

It’s the Mrs.!

mozza en mais

Trouwen is denk ik het allerleukste wat er is, want wat betreft kinderen krijgen: baren doet ook gewoon pijn. Huwelijksdag: Alleen. Maar. Feest.

Met de nodige relletjes achter de schermen (boze trouwambtenaar die zich aan de kant gezet voelde, een onoverkomelijk familieconflict vooraf, een plaatjesdraaier die 10 minuten voor aanvang nog aan de Pastis in het café zat), onophoudelijke gelukstranen van mij, een rock princess jurk (want poudre leer en tule, wel zéér beschaafd), een bloedmooie man (de mijne) en een gezelschap geselecteerd  op hoe vroeg ze durfden te beginnen met drinken (klokslag 12:05 u).

The morning after kwam er een tweede draaiboek aan te pas om het vliegtuig naar Barcelona te halen, waar ik heb gegeten voor 17. Dagenlang. Spektakelstuk als afsluiting was het sterrenrestaurant (cadeau omdat ik ook nog ongeveer 56 was geworden, nee hoor 40 maar!) waar we naast de döppelganger van Kim Jong-un zaten. Of de echte, maar zo goed durfden we niet te kijken.

Laten we wel wezen: sterrenrestaurants zijn wat mij betreft buitencategorie. En ik heb in mijn leven maar voet gezet in 2, dus ik was echt reuze onder de indruk van deze gastronomische mokerslag-in-a-good-way. Ik ga hier niet zitten recenseren en alle beschrijving schiet tekort, maar wat was het fenomenaal – van de oesters met komkommer, kaffir en kokos tot de aandoenlijk Spengels sprekende gastheren aan toe. (“Wat? Wat zei hij?” “Geen idee, even op het kaartje kijken…o, ‘home yolk’” …??)

Waarom die zaken er altijd zo krankzinnig uitzien (als ik ook andere bronnen moet geloven) is me echter een raadsel. Wie, zeg me, wie vindt het leuk om in een gemuzakte kantoorlobby op zandkleurige jaren 80-banken te zitten onder verlichting die op noedels lijkt?

Na twee dagen thuis haalde ik het ook nog in mijn hoofd een lang weekend in Toscane te gaan wijnproeven (‘proeven’, uh-huh), en dus eet ik nu een maand lang alleen maar salades. Of in ieder geval vandaag.

Iedereen kan een salade in elkaar vogelen, maar gooi er dan eens deze dressing over.

Recept voor ansjovis-peterseliedressing (over salade met gebakken mais en buffelmozzarella).

2 ansjovisfilets

2 volle theelepels mayonaise

2 volle theelepels mosterd

1 1/2 eetlepel witte wijnazijn

4 eetlepels goede olijfolie

klein bosje peterselie

1 theelepel kappertjes

zout en peper

staafmixer, of liever nog zo’n hakmolentje dat bij de staafmixer hoort. soms.

Alles mengen met de mixer.

En over bijvoorbeeld deze salade lepelen, omdat het zout van de ansjovis zo lekker is bij het zoete Maillard van de mais:

3/4 krop eikenbladsla, gescheurd

korrels van 2 verse maiskolven, erafgesneden met de kolf rechtopstaand en goudbruin gebakken

1 flinke bol buffelmozzarella, in stukjes geplukt

eventueel wat goede biologische ham in reepjes, of pecannoten

Spanningsboog

garnaaltjes wakame

Als ik me net een kwartier had weten te concentreren, had ik een artikel kunnen lezen over hoe mensen zich niet meer kunnen concentreren. De afleiding! Ik had me echt stellig voorgenomen dat wanneer de meisjes allebei op school zouden zitten, ik minstens drie keer per week een uur zou nemen om te lezen. En dan niet het gebruikelijke scanrondje digitale krant – huffpo – refinery29, nee; haute littérature. Van papier.

Maar het is godvergeten moeilijk om jezelf een uur uit te zetten, om niet bereikbaar te zijn, om te durven geloven dat de dag ook echt wel tot een redelijk einde zal komen als je níet nog even de post van de oude bewoners doorstuurt, kaartjes voor Henry van Loon weet te bemachtigen, een scharnier voor de deur van de afwasmachine op de kop tikt – een deur die je zelf in al je ongeduldige lompheid gemold hebt – en naar lettertypes voor je huwelijksuitnodiging hebt zitten kijken op die vermaledijde laptop die je een uur niet aan zou raken.

Dat zeg ik dan tegen mezelf, want u heeft het vast veel beter voor elkaar.
En dan ook nog de hele dag aan eten denken. Wat ik zelf lekker vind, wat goed is voor de kinderen, en zoals vandaag wat die tweehonderd gasten gaan eten op het huwelijk van een Vogue-dame met wie ik straks een gesprek heb over de catering. Ze komt naar het restaurant en dan maak ik een cocktailtje, zet ik haar wat artisjokhumus en rillette van eend met augurkjes voor, en gaan we fantaseren over Iberico ribstuk en tandoori nootjes.

Op eten kan ik me dan weer heel goed concentreren. Dus toen ik net even een kwartier weg was tijdens dit schrijven heb ik soep gemaakt. Die lekker is, maar zooo lelijk bleek op de foto! Ik heb er met geen mogelijkheid een appetijtelijke aanblik aan weten te geven. Dus wijk ik van mijn gebruikelijke pad en is er vandaag geen foto van het gerecht, maar van de twee ingrediënten die zich wel wisten te gedragen voor de lens.

Recept voor courgette-amandelsoep met garnaaltjes en wakame, voor 2 grote en 2 kleine mensen.

2 grote courgettes, in grove blokjes

3 eetlepels amandelmeel

1 kleine ui, gesnipperd

1 teen knoflook, fijngehakt

700 ml bouillon, groente of vis

ca.120 gram Hollandse garnaaltjes

1 bakje zeewiersalade. Kant en klaar; lees één keer níet de achterkant van de verpakking

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Verhit in een soeppan met dikke bodem een flinke scheut olijfolie op middelhoog vuur. Draai het vuur zacht en fruit de ui in ca.7 minuten glazig. Voeg de knoflook toe en bak nog 2 minuten. Doe het amandelmeel in de pan en roer om, laat een minuutje roosteren. Bouillon en courgette erbij, en op hoger vuur de courgette in 8 minuten zacht koken. Pureer de soep, breng op smaak met zout en peper, en verdeel over kommen. Garneer met zeewier en garnaaltjes, en eet met stevig brood.

If You Like It

kikkererwtensoep

Ik heb een hekel aan afdingen, en het is ook iets wat je verleert. Vroeger, ja vroeger was ik berucht onder de betjak- en badjajbestuurders in Jakarta-Zuid, want bikkelhard.
Ik probeerde het krap twee weken geleden weer, toen onze trouwe ouwe door-mij-gebutste stationwagon het uiteindelijk begaf en we ons binnen luttele uren in een heuse occasion-showroom bevonden. Dat vonden we op zich al fascinerend, al dat glimmend geweld plus koffie, want de vorige vehiculaire aanschaf ging gepaard met een schimmige overdracht op een postkantoortje in Purmerend.

Daar stond ie. Meteen. Hij was Duits, hij was zwart, en we werden er heel hebberig van. In mijn beste poging dat te verhullen trok ik een superchagrijnige kop maar kon ik niet voorkomen dat we naar een verkoper op zoek moesten, die zich wijselijk uit de voeten had gemaakt. Ze ruiken het, schijnt. Alsnog probeerde ik een iets doorslaande balans tussen oogrollen en interesse te showcasen;  ik zou dat varkentje wel even wassen.

Binnen vijf minuten waren we precies het bedrag kwijt dat in dikke letters achter de voorruit prijkte.

Ik ben de touch verloren. Wat heel heel spijtig is nu we ons door offertes aan het worstelen zijn van locaties die in aanmerking komen om er ons aanstaande huwelijk te vieren.

…See what I did there?

Maar even serieus: als je als restaurant op je menukaart een taartje voor 4,50 zet, dan kan je toch niet gewoon 80 personen keer 4,50 voor taart rekenen bij zo’n grote afname? Dat is toch absurd?
Ik zal dat varkentje wel even wassen.

Recept voor soep met varkentje. Vandaag easy chickpeasy, met speklap en thijm. Voor twee personen, want trouwen doe je met z’n tweeën.

1 groot blik kikkererwten van 800 gram, te vinden bij de Turkse winkel of supermarkt, anders 2 x 400 gram, uitgelekt

2 speklappen

1 flinke ui, gesnipperd

2 tenen knoflook, gehakt

700 ml bouillon

paar takjes tijm

half handjevol peterselie, gehakt

½ citroen

½ gehakt rood pepertje

2 eetlepels ketjap manis

2 eetlepels ketjap asin (jaa, dat is dus zoute) = sojasaus

1 eetlepel tomatenketchup

1 theelepel gemalen venkelzaad

zout en peper

olijfolie om in te bakken

staafmixer

Roer in een diep bord een snelle marinade van de twee ketjaps, de ketchup en het venkelzaad, leg de speklappen erin, goed bestrijken, en laat het afgedekte bord minimaal een half uur rusten. Verhit dan een eetlepel olie in een braadpan met dikke bodem op halfhoog vuur. Bak het vlees rustig gaar en bruin, giet de laatste minuut het restje marinade erbij. Neem de speklapjes uit de pan en leg apart. Voeg nog een flinke eetlepel olie toe aan de pan en zet het vuur laag. Fruit de ui in ong.7 minuten glazig en zacht en voeg dan de rode peper, de knoflook en de tijm toe. Bak nog 2 minuutjes en doe de kikkererwten in de pan. Giet de bouillon erbij en laat een paar minuten koken. Snij intussen de speklappen in repen. Pureer de soep, roer het vlees erdoor, breng op smaak en dien op met gehakte peterselie en wat kneepjes citroen.