True Love

kip met linzen

Valentijn schmalentijn, maar zelfs als je immuun bent voor uit-het-niets-verzonnen feestdagen is het leuk om stil te staan bij van wie en van wat je nou eigenlijk houdt. Zo heeft hopelijk bijna iedereen wel naasten om ontzettend lief te hebben, en dan kan je snel door naar dingen die minder van levensbelang zijn maar waar je wel vrolijk van wordt of behoefte aan hebt.

Ik hou van:
donkerblauwe truien
noedelsoep
romans van Frantzen, Mitchell, Eggers, Pittard, Steinbeck
kaneel
autorijden
slapende dochters kusjes geven
weggooien
Global messen
Annechien Steenhuizen
camelkleurige jassen
Martha Wainwright’s stem
Beagles
tekeningen van Sarah Jonker
Duitse wijn
kleine bioscopen
stemmen (maar niet in kul-referenda)
winterzon
Parmezaanse kaas
hoofdrekenen
films van Judd Apatow
dunne gouden en dikke zilveren sieraden

en ik hou echt van kip. In sommige opzichten ben ik een nep-kwart-Surinamer, maar kip eten doe ik als de big blaka boys en ik mag dat zeggen want, ja, dus. Surinamers en kip zijn als Schotten en haggis, Spanjaarden en chorizo, Zweden en balletjes. Ik repeteerde ooit met Toneelgroep Oostpool drie weken op Terschelling, waar we een fantastische kok mee naar toe kregen. Elke avond maakte ze minstens vijf gerechten, beter dan menig hoofdstedelijk traiteur en Werner Kolf, grote knappe getalenteerde Surinaamse collega, prikte braaf elke avond venkelsalades en zuurdesembrood mee. Maar aan het eind van die drie weken trof ik hem bekant met ontwenningsverschijnselen onder een dekentje op de bank, prevelend om de kip van zijn moeder. Ik begrijp dat dan.

Gebraden kip! met linzen, pastinaak (weer pastinaak, het kan nog even) en peterselievinaigrette

Voor 2 volwassenen en 2 kinderen:

6 kipdijstukken met of zonder botje. Liefst met vel, maar biologisch zijn die in de supermarkt moeilijk te vinden
ca. 250 gram Puy (of -achtige) linzen, in ieder geval niet stuk kokende
1 sjalot of kleine ui, gesnipperd
1 teen knoflook, gehakt
paar takjes tijm of rozemarijn
1 theelepel rode wijnazijn
500 gram pastinaak, geschild en in frieten gesneden
2 tenen knoflook, ongeschild en geplet
olijfolie om in te bakken
goeie olijfolie
bosje peterselie, gehakt
sap van een halve citroen

Verwarm de oven tot 200 graden. Kook de linzen gaar volgens de aanwijzing op de verpakking, en kook het sjalotje, de gehakte knoflook, azijn en tijm of rozemarijn mee. Bekleed een bakplaat met bakpapier, en hussel in een grote kom de gesneden pastinaak met 1 eetlepel bak-olijfolie, de geplette knoflooktenen en wat zout en peper. Schuif iets boven het midden van de oven en rooster gaar tot je mooie bruine randjes ziet. Verhit in een braadpan 2 eetlepels van dezelfde olie op middelhoog vuur, en braad de kip rondom bruin. Bestrooi met flink peper en zout, doe 2 eetlepels water in de pan, zet het vuur laag en braad/stoof met de deksel op de pan in ca.15 minuten goed gaar. Kijk af en toe of er nog wat vocht in de pan moet, en schraap de aanbaksels los. Maak intussen de vinaigrette door simpelweg 2 eetlepels echt lekkere olijfolie te mengen met het citroensap en de peterselie en wat peper en zout. Serveer de kip overgoten met de vinaigrette, en druppel nog wat goeie olie over de linzen en pastinaak.

Found in Translation

boerenkoolboerenkooldinner

Naast me in het café krijgt een Pools meisje in uitstekend Engels Nederlandse les van een jongen die steeds hoger in mijn achting stijgt. Na de absoluut onmisbare kennis die nodig is om te kunnen vragen Waar De Mayonaise Staat, heeft hij haar net uitgelegd dat het woord ‘er’, hoe klein ook, de zaken ongelooflijk compliceert in onze taal. Het betekent onder andere “there” maar het heeft, zo zegt hij, betrekking op aanwezigheid en niet op lokatie.  Dat vind ik een verdomd goeie verklaring. “There is no coffee here”, laat hij haar vertalen.

“Kunt u mij even helpen?” leest hij voor. “Can you even help me?” oppert ze en zucht er theatraal bij. Nog humor ook. Volgens mij zie ik hier iets moois opbloeien.

“‘Mag ik er even langs’ is polite, so you don’t have to say ‘move bitch’”, en ze schateren het uit. Ja hoor, dat zit wel snor.

Ze vraagt of het belangrijk is dat haar accent niet Russisch klinkt. Nou zegt hij, in dat geval some narrow-minded people will still just think you are Eastern European, which you are, so what can you do. En als ze Duits klinkt? Well, some old people still harbour sentiments about the war, but that is fading.

Kunt u achter aansluiten? Can you insult me later?
Een plas is a small lake. And a rainpuddle. And a measure of urine.

Ze ronden af. Ze wil alleen nog even weten hoe je “Ik spreek geen Nederlands” zegt.

Weer boerenkool, lijkt me wel toepasselijk en onze boerenkool is nu zo mooi. Hoewel Trumpianen natuurlijk zullen doen alsof American Kale First was.
Hele bladeren gevonden, superleuk.

Gebakken [doet alles beter klinken] boerenkool met pastinaak, bonen, en aardappel

400 gram boerenkool, in dit geval blad van de nerf en in grove stukken gesneden
1 teen knoflook, gehakt
olijfolie om in te bakken
500 gram pastinaak, geschild en frieten gesneden
400 gram vastkokende aardappels, schoongeboend, met schil in parten gesneden
1 pot witte bonen van ca. 400 gram, afgespoeld en uitgelekt, wat droog gedept met keukenpapier
paar takjes tijm
goeie olijfolie

Iets bewerkelijker, deze koolbereiding, maar het resultaat maakt dat goed. Verwarm de oven voor op 220 graden. Hussel op een met bakpapier beklede plaat de pastinaak en aardappel met el cheapo olijfolie, zout en peper. Schuif in de oven en rooster gaar met bruine randjes. Breng een pan water aan de kook met flink wat zout, en kook daarin de bladeren 2 minuten, tot ze zacht maar nog wel frisgroen zijn. Bedenk een goeie bestemming voor het kookwater (eieren voor morgen koken?), en schep met een schuimspaan de bladeren in een vergiet. Spoel even onder de koude kraan en wring het water eruit met je handen, dat kan met zulke stevige bladeren. Verhit nog wat bak-olie in een ruime koekenpan op middelhoog vuur, en schep de boerenkool daarin om tot ie wat knapperig is. Schuif de kool een beetje aan de kant, vuur laag, nog een drupje olie in de pan, en verwarm daarin kort de bonen. Haal de groenten uit de oven, leg alles een beetje leuk op een bord en bestrooi met flink zout, peper, en tijm.

koudweermanagement

boerenkoollunch

Nu zelfs de boter op het aanrecht (waar hij hoort) keihard blijft, mag ik van Matt eindelijk een elektrische deken overwegen. Als tropenkind begin ik meestal eind oktober al opzichtig te rillen wanneer ik een stap buiten de eeuwig behaaglijke woonkamer zet, dus dat beetje erkenning doet mij erg goed. Ik ben ook die moeder die haar kinderen nu het liefst in een volledig skipak het hockeyveld opstuurt, en zelf wil ik de hele dag warm eten. Dat betekent extra sessies in de keuken maar ook veel geld naar die lieve mensen van Soep en Zo brengen, want een mens wil ook wel eens de hort op.

Ik maak bijna dagelijks méér dan we ’s avonds op krijgen, want leftovers for lunch toch. Twee minuutjes microgolven, iets vers erbij, en mijmeren over Bali en oververhitting. Onderstaande lunch heeft twee restcomponenten: de geroosterde kikkererwten en de kwart zak gesneden boerenkool. Die kikkererwten werden een avond eerder ook gegeten bij gesmoorde boerenkool in tomatencurry (uitje knoflook komijn koriander kerriepoeder bliktomaat) met basmatirijst. Verder zwierven er nog wat (echte) maistortilla’s in de vriezer en als u maar één ding van mij aanneemt laat het dan zijn dat u een keer echte maistortilla’s in huis moet halen.

Lunch voor 1: boerenkool met kikkererwten en een totaal willekeurige tortilla

ca 440 gram netto (2 potten) kikkererwten, afgespoeld en uitgelekt
2 eetlepels (bak)olijfolie
2 theelepels paprikapoeder
1 theelepel knoflookpoeder
1 theelepel uienpoeder
1 theelepel zout
paar draaien peper

1/4 zak (van 300 g) gesneden boerenkool
1 eetlepel (bak)olijfolie
1/2 eetlepel goeie olijfolie
sap van 1/2 citroen
1 ei
paar artisjokharten op olie, in kwarten
brood of zoals hier, tortilla, geroosterd

Verwarm de oven voor op 220 graden. Wrijf de kikkererwten droog in een schone theedoek. Meng in een ruime kom de olie en alle specerijen, en hussel de kikkererwten met dit mengsel. Bekleed een bakplaat met bakpapier, kiep de kikkererwten erop en zet 25 minuten in de oven en schud af en toe voorzichtig tot ze lekker bruine randjes krijgen. Verwarm intussen olie in een wok, en bak op hoog vuur de boerenkool al omschuddend ca. 5 minuten. Kook ook een ei – mijn ideale tijd is zeseneenhalve minuut precies (en dan kookt het water al als je het ei in de pan doet).
Schep de boerenkool om met wat goeie olijfolie en citroensap, zout en peper, en druppel ook nog wat olie over het brood/de tortilla. Garneer de kool met de artisjokharten, strooi de kikkererwten erover en breek het ei met een vork. Het foto-ei is iets te hard, met wat zachter eigeel loopt het er zo smakelijk overheen maar dit was prima te doen.

24 Uur met… mezelf

pompoen en spruiten

Ik bevond me zowaar 24 uur TOUTE SEULE! He-le-maal alleen. Eerst heb ik een beetje de hangveertiger gespeeld in de binnenstad, winkeltje hier, cafeetje daar, laverend tussen 200 toeristen per 10 vierkante meter. Toen zijn er oesters en Chablis naar binnen gewerkt en daar kreeg ik honger van, dus met een dikke karbonade en een beschaafd flesje wijn toog ik huiswaarts. Er waren nog wilde plannen omtrent een late bioscoopfilm, maar het vooruitzicht ’s nachts in de regen terug te moeten fietsen hield me op de bank voor een ongelooflijk sterke O.J. Simpson docu.

Vroeger was ik altíjd alleen. Niet zielig (soms wel), gewoon gewend om dagen achter elkaar alleen maar voor mezelf te hoeven zorgen. En dan hing ik ook eindeloos in de stad, en was ik een geweldige stuwer van de nationale economie. Nu vast ook, alleen wordt het merendeel van de uitgaven tegenwoordig verdeeld in saaie verantwoorde! kinderpotjes gelabeld sportclub/supermarkt/verstandig schoeisel.

Ook at ik nul groente dit etmaal. En morgen, wanneer ik weer zin heb om de oven aan te zetten, maak ik onder andere dit:

geroosterde spruiten en pompoen met kardemomyoghurt

Ik zou zeker een hele zak spruiten gebruiken (je bent ze nu toch aan het schoonmaken) want de rest kan je prima morgen opeten, en wellicht heb je de onderkant van deze flespompoen nog. De Delavie keuken is bijzonder anti-weggooien maar dat hadden jullie vast al door. De dochters kijken me tegenwoordig met empathisch bijna-betraande ogen aan wanneer ik onverhoopt toch eens een geel geworden stronk broccoli in de prullenbak moet kieperen.. “Dat vindt je vervelend hè mammie?” (Okee ik maak er ook een beetje een showtje van)

1 zak spruiten (deze begonnen zogenaamd paars, ze zijn niet rot), schoongemaakt en gehalveerd
de onderkant van een flespompoen, hoeft niet geschild, pitten verwijderd, in dunne plakken
olijfolie (niet je beste)
1 eetlepel sesamzaad
4 eetlepels volle yoghurt
1 klein teentje knoflook
1 dessertlepel citroensap
2 theelepels gemalen kardemom (poeder)
zout en peper

Verwarm de oven voor op 200 graden. Hussel op je grootste bakplaat (indien gewenst bedekt met bakpapier) de groenten met 1 a 2 eetlepels olijfolie, zout en peper naar smaak, en schuif iets boven het midden in de oven. Rooster ca 20 minuten, strooi dan het sesamzaad erover en zet nog ca 5 minuten terug tot alles mooi goudbruin ziet. Rasp intussen het teentje knoflook boven een kommetje met de yoghurt, en meng met citroensap, kardemom, en zout en peper naar smaak. Dat raspen gaat het best met een Microplane fijne rasp en let op je vingers, dit gaat razendsnel.

Fly Away

chorizo bimi rogge

Morgen vliegen, en laat ik nou echt dol zijn op reizen door de lucht. Op alles eromheen ook, en dan vrij specifiek vliegvelden. Liefst ben ik daar uuuuuren van tevoren en bepotel ik elk product in de tax-free winkels, ga ik drie keer koffiedrinken en zes keer plassen, twijfel ik intens of dìt dan het moment is om een keer naar McDonald’s te gaan, lees ik een glimmend wijvenblad oftewel blader ik door honderddertig advertenties, en koop ik troepjes als speelkaarten en zaklampjes.
Maar niemand in dit gezin wil daaraan meedoen, dus mijmer ik over vergane tijden toen ik nog wel eens alleen vloog, of met de vriendin met ik wie ik steevast een dikke lik La Mer gezichtscrème uit de testerpot over m’n hele smoel ging smeren. Dat spul is zo duur dat je voor de prijs van een paar potten ook een kleine auto zou kunnen kopen. In m’n eentje durf ik dat niet.

Hee, weet je nog dat je rogge had gekookt?! Daar gaan we nu de rest van gebruiken!
Heel simpel. Lunch voor twee.

1 kopje gekookte rogge per persoon
klontje boter
1/2 droge chorizo, ontveld en in kleine blokjes gesneden
1 bosui, in ragfijne ringetjes
1 bakje bimi
2 handenvol kleine tomaatjes
je beste olijfolie

Smelt de boter in een koekenpan op middelhoog vuur. Bak de chorizo in de pan tot je bruine randjes ziet. Schep met een schuimspaan uit de pan en laat uitlekken op keukenpapier. Zet het vuur laag en voeg het wit van de bosui toe, fruit 2 minuten. Voeg bimi toe, draai het vuur iets hoger, bak tot de bimi gaar is en bak dan nog 1 minuut de tomaatjes mee. Vuur uit, nog even omscheppen met de rogge, het groen van de bosui, zout en peper naar smaak, en op de borden licht besprenkelen met olijfolie.

Vla

pompoenroggesoep

Ik had één volbloed oma, en die was Indonesisch. Verder stroomde er Nederlands, Creools, Duits, Chinees, Belgisch en nog meer Indonesisch bloed door mijn grootouderkwartet, en zo kon het Matt (die eruit ziet als de posterboy for English Heritage) en mij gebeuren dat ik een dochter baarde met geen zichtbaar spoor van mijn donkere genen. Haar kleur is vanille/framboos dubbelvla net niet helemaal door elkaar geroerd, ze heeft haar als tarwe in een gouden zomer, en ogen spijkerbroekenblauw. Voordat ze mama kon zeggen werd me steevast gevraagd of ik de au pair was, en heb ik een aantal keer de grap gemaakt dat we haar hadden geadopteerd uit Zwitserland waar de kindjes het zo moeilijk hebben. Toen kwam de tweede dochter en die zat precies in het midden: vanille/hopjesvla, met herfstbladkoperen krullen en ogen als een november boswandeling. Dit maakte het voor mensen niet makkelijker, bleek. “Zussen?” zie je ze vaak verbijsterd denken, met vermoedelijk aanvullende vragen over de mogelijke scheidingsperikelen achter dit samengestelde gezin. Die zijn er niet. Ze zijn helemaal van ons twee, ik was er zelf bij.

Ze eten ook goed multinationaal (waarbij juist die blonde op deze prille leeftijd sambal al weet te waarderen) maar soms smachten ze net als wij naar aardappelen, groente, vlees en dan niet in een roti. Dus hebben we Sinterklaas dit jaar gedoopt tot andijviestamppot-avond, en zullen we tot in lengte van dagen in ieder geval één keer per jaar aan tafel de Nederlanders onder onze voorouders eren. Goed geïntegreerd hoor guys, als ik die kleintjes zo zie.

Maar stamppot ziet er niet uit op de foto, dus maken we nu soep.
Ik probeer allerlei granen uit, want je moet toch elke dag eten. Zo kwam ik laatst thuis met rogge, in de natuurwinkel te vinden in de omgeving van rijst. Dat moet flink lang weken en dan flink lang koken, maar je bent heus wel eens thuis. Een avond te voren spoel je die rogge en zet je het weg in een pan water, en dan ga je gewoon naar bed. De volgende dag vind je ook wel ergens veertig minuten om die pan op het vuur te hebben staan, en vervolgens kan je die gekookte rogge dágen bewaren en er meerdere gerechten mee maken.

Bijvoorbeeld Aziatische soep met pompoen en rogge.

De basis voor deze soep ontleen ik aan Jamie Oliver’s tv-programma In 15 Minuten, waar ik naar keek tijdens buikspieroefeningen. Ik doe uitsluitend buikspieroefeningen terwijl ik kookprogramma’s kijk want anders is het niet vol te houden en tegelijkertijd  weet ik alleen dan waarom ik ze überhaupt doe. Het is een prima ‘bouillon’, maar helaas kwam de jongste er na twintig keer eten achter dat er pompoen in zit en nu doet ze er een beetje knorrig over.

Haal maar vast je keukenmachine met raspschijf tevoorschijn, en het staafmix/hakbekertje. Verder:

het wit van een paar bosuien
1 flinke teen knoflook, gepeld
3 blaadjes djeroek peroet, oftewel het blad van kaffir limoenen. Te vinden bij de Aziatische toko
3 eetlepels sojasaus
2 eetlepels sesamolie
1 eetlepel vissaus
het sap van 1 limoen
de stelen van een half bosje koriander

1 liter groentebouillon
de ‘hals’ van een flespompoen, ongeschild
2 eetlepels gekookte rogge per persoon
het groen van een bosui, schuin gesneden
de blaadjes van dat halve bosje koriander, gehakt
rood pepertje voor wie wil, gehakt
1 gekookt ei per persoon

Maal de bovenste ingrediënten fijn tot een prutje met de staafmixer in het hakbekertje. Rasp de pompoen tot slierten in de keukenmachine. Zet een pan met dikke bodem op laag vuur en voeg het prutje toe. Laat even fruiten, voeg bouillon toe en de pompoen. Laat 10 minuten koken tot de pompoen zacht is, voeg rogge toe, verdeel over kommen en garneer met ei, bosui, koriander en peper.
Volgende keer aan de slag met de rest van de rogge!

kopenkopenkopen

merguezchili

Ooooh ik voel het opkomen, de december koopstress. Als je een ongelimiteerd budget hebt kun je natuurlijk online door de goop gift guides struinen en voor je schoonvader bijvoorbeeld een party yurt ja yurt van 8300 dollar onder de kerstboom schuiven, maar ik zoek het eerder aan de zuunige kant van een geeltje. [Hoe heet geld tegenwoordig? Heeft deze contactloosgeneratie nog namen voor een joet, een meijer, een rug?]
Voor de kinderen is het dit jaar dubbel feest omdat we Kerst om en om in Londen vieren en ze nu na Sinterklaas dus ook nog kunnen rekenen op schaamteloze verwennerij van Engelse zijde. Ikzelf verheug me op Christmas dinner waar nooit een millimeter van afgeweken wordt, waardoor ik nu al weet dat ik om tien uur ’s ochtends aan de sherry zit en om negen uur ’s avonds in een kaascoma glij.
Dat wordt een mooie beloning voor de uren die ik deze weken vertwijfeld ga doorbrengen in speelgoedwinkels, boekwinkels, keukenwinkels en kledingwinkels want ik ben nog net niet helemaal van stenen winkels genezen. Een schoenwinkel deed laatst een goeie poging door me voor de kat z’n korte achternaam naar drie filialen te sturen waar mijn maat toch óók niet bleek te liggen (zelfs na bellen!) maar nog steeds hou ik spullen liever even in m’n handjes voordat ik ze koop want ik ben diep van binnen en een beetje van buiten reuze ouderwets.

Zullen we koken?
Dit is lekkere chili con merguez, met reuzenbonen en pita’s.

Voor 2 grote en 2 kleine mensen:

ca. 500 gram merguez of andere pittige worstjes
1 blik reuzenbonen
1 blik tomaatblokjes
1 ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, gehakt
olijfolie om in te bakken

ca. 2 pita’s per persoon
goeie olijfolie
2 theelepels oregano
1 theelepel paprikapoeder
snuf zout

2 rijpe avocado’s
bekertje sour cream

Snij de worstjes in de lengte met een scherp mes open maar niet door, en schraap met een lepel de vulling eruit. Ja dat is best een beetje gedoe… Bewaar alleen de vulling. Verhit een hapjespan op middelhoog vuur en bak daarin het vlees in ca. 8 minuten gaar. Schep met een schuimspaan het vlees uit de pan en laat uitlekken op een bord met keukenpapier. Draai het vuur lager en fruit de ui in het overgebleven vet in ca. 7 minuten glazig. Voeg knoflook toe en bak nog 3 minuten, en dan de tomaatblokjes erbij. Paar minuutjes laten pruttelen, terwijl je de pita’s open en plat doormidden snijdt. Rooster de helften. Doe het vlees terug in de pan met tomaat en roer de bonen erdoor. Meng in een kommetje de goeie olie, oregano, paprikapoeder en zout en bestrijk de geroosterde pita’s ermee. Leg ze op elkaar en snij in punten. Schil de avocado’s en snij ze in blokjes. Serveer de chili in diepe borden met de pita’s, avocado en sour cream.

Preek

noedels

In de klas van mijn oudste dochter zit een jongen die haar af een toe een tik of een stomp geeft. Ik ga daar heel slecht op maar weet mezelf zodanig te beheersen dat ik daar op een open, beschaafde manier met zijn moeder wanneer nodig een gesprekje over voer. In mijn verbeelding heb ik de politie al op ‘m af gestuurd want, in de woorden van mijn slimme schoonmoeder: “Als moeder hoor je een tijger te zijn. Een domme, domme tijger. Dat is je taak” maar IRL beperkt het zich nog tot nu en dan wat ernstig overleg op het schoolplein.
Ik heb hier wel eens beschreven hoe ik in groep 7 een klasgenoot die mijn mamaatje beledigde te lijf ben gegaan met een (heel flimsy) schaakbord en DAT MAG NATUURLIJK NIET, dus mijn dochters prent ik nu de wijze les in dat praten alles op kan lossen. Praten praten praten. Zelf praat ik soms iets te lang door tegen ze want ik ben nogal langdradig van stof, en omdat ze nog niet zo ontwikkeld zijn dat ze zo’n handig onzichtbaar gordijn over hun ogen kunnen trekken, kijken ze dan gewoon weg of gapen in mijn gezicht.
Dat vind ik helemaal niet erg, zeg ik nu groots, want ik hou toch wel van ze en dat laat ik ze onder andere merken door voor ze te koken. Dit bijvoorbeeld:

noedels met garnalen, taugé, en pinda’s

Voor 2 grote en 2 kleine mensen:

250 gram noedels
ca. 400 gram garnalen (ik gebruik hier schoongemaakte)
150 gram taugé, in vergiet afgespoeld met kokend water
1 rode paprika in reepjes
200 gram sugar snaps, gewassen en evt. schuin gesneden
2 tenen knoflook, gehakt
1 grote handvol pinda’s
1 limoen in partjes
2 eetlepels arachide- of zonnebloemolie
flinke pluk koriander, gehakt

meng als marinade in een kom:
5 eetlepels sojasaus (‘gewone’, zoute)
2 eetlepels vissaus
1 eetlepel rijstazijn
1 eetlepel sesamolie
2 theelepels honing

ook lekker erbij, wel pittig: klein sausje van 1 flinke eetlepel gochujang (Koreaanse chilipasta) losgeroerd met 1 eetlepel limoensap

Kook de noedels gaar zoals aangegeven op de verpakking. Giet af en zet opzij. Rooster in een droge koekenpan de pinda’s tot ze licht beginnen te kleuren. Hak ze grof. Verhit in een grote wok of hapjespan de olie op hoog vuur. Bak de garnalen ca. 4 minuten tot ze roze beginnen te kleuren, gooi de sugar snaps erbij en blijf flink husselen. Na een minuut de paprika erbij, husselen, knoflook, nog een minuutje, dan de taugé, de noedels en de sojamarinade. Goed mengen, vuur uit. Bestrooi met de pinda’s en koriander.

Oma

Wanneer ik dit het net op knal, weten we binnen 12 uur of Trump of Rodham Clinton president van de Verenigde Staten is geworden. Daarna zijn deze zenuwen achterhaald, is het nieuws niet meer nieuw en het vergankelijke van dit moment gevangen in verse werkelijkheid.
Ik kauw uit angst op m’n mouwen.
Mijn stijgende verbijstering maandenlang geaccelereerd is er nu sprake van planeren, van verontrusting die zich geëleveerd voortbeweegt. Waar landt dit?
Mijn fascinatie voor Amerika is zo groot, ik ben deels opgevoed door Amerikanen en ik wil er altijd altijd naar toe. Waar mijn echtgenoot zich droomvakanties voorstelt aan Bountystranden of met tig vrienden in Toscaanse villa’s, denk ik alleen East Coast of West Coast?

Ik bid niet, ik heb gister nog tegen mijn dochter gezegd dat wij de Bijbel beschouwen als een geweldig sprookjesboek, maar vannacht ga ik iets of iemand stilletjes smeken het juiste te laten gebeuren. Want morgenochtend wil ik mijn dochters kunnen vertellen dat een oma net de machtigste persoon op aarde is geworden.

Next step? Michelle for President.

Pionieren

Zoete aardappel zwarte bonen

De trailer van de nieuwste Vinterberg film over het leven in een commune belooft een hoop ellende voor desbetreffende commune, en gelukkig is dus het vierde vriendensetje in onze straat laatst gewoon in een eigen huis getrokken. De situatie blijft hoogst vrolijk/opmerkelijk.
Vriendenset A hoorden in 2013 tijdens een gezamenlijke vakantie in Frankrijk dat de koop doorging van een huis in Amsterdam Noord, in een wijk die ik in plaats van Young and Upcoming na drie jaar nog steeds Old and Dying noem (met de toevoeging dat het één het ander niet uit hoeft te sluiten). Wij gingen gauw kijken nadat ze verhuisd waren, werden stikjaloers van de tuin maar fietsten weg al mompelend dat wij nóóit in Noord zouden gaan wonen. 10 maanden later woonden we bij ze in de straat. 5 maanden later: vriendenset C (voor het gemak waren wij B), naar het huis recht tegenover A. En nu 1,5 jaar later, volgt set D. Dat is toch GEESTIG?!

Dus nu hebben we gezellig allemáál last van het feit dat er in de wijde omtrek geen fatsoenlijke espresso macchiato te vinden is (we proberen het maar thuis), en geen ambachtelijke wijn/kaas/worst/burgerboer. Maar het komt natuurlijk allemaal goed. En het belangrijkste, het allerallerbelangrijkste is er: een bibliotheek voor de kleintjes.
Mijn bibliotheekobsessie heb ik hier eerder besproken, en ik zat dan ook te juichen toen van school het verzoek kwam of ouders zich wilde aanmelden om te helpen met de schoolbieb. IK!IK!IK! schreeuwmailde ik, met de vraag of ik groep 8 al aan Jonathan Franzen mocht laten wennen. Kindjes, maak de borst maar nat, and book up.

Zullen we gewoon nog zo’n gekke bowl doen?
Geroosterde zoete aardappel met zwarte bonen en peterselievinaigrette dan.

2 zoete aardappels, in blokjes gesneden (schoongeboend met schil mag, hoeft niet)
1 blik zwarte bonen, uitgelekt
150 gram feta
2 handenvol gewassen spinazieblaadjes, grof gehakt
1 eetlepel gewone olie
paprikapoeder

Voor de vinaigrette:
1/2 bos platte peterselie, schoon en droog
2 eetlepels citroensap
4 eetlepels goeie olijfolie
1/2 teen knoflook, geraspt
zout en peper naar smaak

Rooster de zoete aardappel ca. 20 minuten tot de randjes beginnen te kleuren op 200 graden na licht besprenkeld en bestrooid te hebben met de olie, paprikapoeder, peper en zout. Meng met de zwarte bonen, spinazie en verkruimelde feta en hussel met de vinaigrette, die laat zich het best mengen met een staafmixer.